ตอนที่ 3 : ช็อกและต่อต้านสุดตัว
895 Words
รถลิมูซีนสีดำเคลื่อนตัวออกจากโรงงานร้างอย่างเงียบเชียบ ฝนยังคงกระหน่ำไม่หยุด ไฟถนนสาดส่องเป็นทางยาวท่ามกลางความมืด ชญาน์นุชหรือนุช นั่งตัวเกร็งอยู่เบาะหลังสุด ข้าง ๆ มีลูกน้องของธาวินสองคนนั่งเฝ้า มือของเธอยังสั่นเทาไม่หาย ภาพพ่อที่คุกเข่าร้องไห้และคำพูดของธาวินยังวนเวียนอยู่ในหัว
“พรุ่งนี้ เธอจะเป็นเจ้าสาวของฉัน”
เจ้าสาว? เธอ? กับฆาตกรที่เพิ่งถล่มตระกูลของเธอ?
นุชกัดริมฝีปากแน่นจนเลือดซึม น้ำตาไหลอาบแก้มโดยไม่สนใจว่าคนข้าง ๆ จะมอง เธออยากกรีดร้อง อยากทุบกระจก อยากวิ่งหนี แต่เธอรู้ดีว่าทำไม่ได้ ไม่ใช่ตอนนี้ ไม่ใช่เมื่อพ่อยังอยู่ในมือของมัน
รถวิ่งอยู่นานเกือบชั่วโมงก่อนจะเลี้ยวเข้าสู่ซอยส่วนตัวที่เงียบสงบ คฤหาสน์หลังใหญ่สไตล์โมเดิร์นสีเทาเข้มปรากฏขึ้นท่ามกลางสวนที่ตัดแต่งอย่างดี ประตูรั้วเหล็กอัตโนมัติเปิดออก รถจอดสนิทหน้าประตูหลัก
“ลงเถอะ คุณนุช” ลูกน้องคนหนึ่งพูดเสียงเรียบ แต่แฝงคำสั่ง
นุชไม่ขยับ เธอมองคฤหาสน์หลังนั้นราวกับมันคือคุกขนาดใหญ่
“ถ้าฉันไม่ลงล่ะ?” เธอถามเสียงสั่น แต่พยายามให้ดูแข็งกร้าว
ลูกน้องทั้งสองมองหน้ากัน ก่อนที่คนหนึ่งจะยกโทรศัพท์ขึ้นโทรออก ไม่ถึงนาที ประตูคฤหาสน์ก็เปิดออก ธาวิน ราชสีห์ เดินออกมาในเสื้อเชิ้ตดำตัวใหม่ที่เพิ่งเปลี่ยน ผมยังเปียกเล็กน้อย เขาเดินตรงมาที่รถ เปิดประตูเบาะหลังเอง
“ลงมา” เขาพูดสั้น ๆ สายตาจับจ้องเธอไม่วาง
นุชกลืนน้ำลาย เธออยากตะโกนด่าเขาทุกคำที่รู้จัก แต่อดีตที่พ่อเคยเล่าเรื่องความโหดเหี้ยมของชายคนนี้ทำให้เธอลังเล สุดท้ายเธอก็ยอมก้าวลงจากรถ ขาแข็งจนแทบเดินไม่ไหว
ธาวินไม่พูดอะไรเพิ่ม เขาคว้าแขนเธอเบา ๆ แต่แน่นหนา พาเดินเข้าบ้านไป ลูกน้องตามหลังห่าง ๆ
ภายในคฤหาสน์กว้างใหญ่หรูหราเกินคาด โถงกลางสูงโปร่ง เพดานตกแต่งด้วยโคมไฟคริสตัล ทุกอย่างสะอาดเรียบร้อย แต่เย็นชา ไม่มีความอบอุ่นเหมือนบ้าน มีแต่กลิ่นหนังใหม่และกลิ่นบุหรี่จาง ๆ
ธาวินพาเธอขึ้นบันไดไปชั้นสอง ตรงไปยังห้องนอนใหญ่สุดหรู ห้องที่ประตูหนักหนาและมีกลอนล็อกจากด้านนอก
“คืนนี้เธอนอนที่นี่” เขาเปิดประตูให้ เผยห้องนอนกว้างขวางที่มีเตียงคิงไซส์ โซฟา มุมแต่งตัว และห้องน้ำในตัว หน้าต่างทุกบานมีลูกกรงเหล็กซ่อนอย่างแนบเนียน
นุชก้าวเข้าไป มองไปรอบ ๆ ก่อนจะหันกลับมาจ้องเขา
“นี่คือการลักพาตัวตัวใช่ไหมคะ? คุณกำลังขังฉัน!”
ธาวินพิงกรอบประตู มองเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก
“เรียกอย่างไหนก็ได้ แต่ภายในสามวัน เธอจะแต่งงานกับฉันอย่างถูกต้องตามกฎหมาย พิธีจะจัดที่นี่ ไม่ต้องมีแขกมาก ไม่ต้องมีงานเลี้ยง”
“ฉันไม่ยอม!” นุชตะโกนออกมาในที่สุด เสียงดังก้องห้อง “ฉันจะไม่แต่งงานกับฆาตกรอย่างคุณ! คุณทำร้ายพ่อฉัน คุณทำลายทุกอย่าง ฉันเกลียดคุณ!”
เธอวิ่งเข้าไปผลักอกเขาแรง ๆ มือเล็ก ๆ ทุบไปที่หน้าอกกว้างของเขาซ้ำ ๆ น้ำตาไหลไม่หยุด “ปล่อยฉันไป! ปล่อยพ่อฉัน! คุณไม่มีสิทธิ์!”
ธาวินยืนนิ่งให้เธอทุบอยู่นาน จนเธอเริ่มหมดแรง เขาค่อย ๆ คว้ามือทั้งสองของเธอมากุมไว้แน่น ดึงร่างเธอเข้ามาใกล้จนหน้าอกเธอชนกับอกเขา
“เกลียดฉันเท่าไหร่ก็ได้” เสียงเขาทุ้มต่ำ นิ่งสงบ “แต่เธอจะเป็นภรรยาของฉัน ไม่มีทางเลือกอื่น”
นุชสะบัดมือหนี แต่เขากุมแน่นกว่า เธอเงยหน้ามองตาเขา ดวงตาคู่นั้นเย็นเยียบ ไม่มีความเมตตาใด ๆ
“แล้วถ้าฉันฆ่าตัวตายล่ะคะ?” เธอถามเสียงสั่น “คุณจะได้อะไร?”
ธาวินชะงักครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มมุมปากเล็กน้อย
“ฉันจะไม่ให้เธอตายง่าย ๆ หรอก” เขาก้มลงกระซิบข้างหูเธอ “และถ้าเธอตาย พ่อเธอจะตามไปทันที”
นุชตัวแข็งทื่อ น้ำตาไหลยิ่งกว่าเดิม เธอทรุดลงกับพื้น ธาวินปล่อยมือเธอช้า ๆ
“พักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้จะมีคนมาวัดตัวชุดเจ้าสาว” เขาพูดเสียงเรียบ ก่อนจะเดินออกไป ปิดประตู และล็อกจากด้านนอก
เสียงกลอนดัง “คลิก” ดังก้องในความเงียบ นุชทรุดตัวลงกับพื้นห้อง ร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างเงียบ ๆ เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบพังทลายลงในคืนเดียว
เธอคลานไปที่หน้าต่าง มองออกไปเห็นรั้วสูงและยามเฝ้าตลอดแนว เธอรู้แล้วว่าหนีไม่ได้ ไม่ใช่คืนนี้
นุชกอดเข่าตัวเอง นั่งมองความมืดนานแสนนาน จนหลับไปทั้งน้ำตา
ในห้องทำงานชั้นล่าง ธาวินนั่งจิบวิสกี้คนเดียว มองภาพจากกล้องวงจรปิดที่ติดในห้องนอนของเธอ ร่างเล็ก ๆ ที่นั่งกอดเข่าร้องไห้ มันทำให้เขารู้สึก... บางอย่างที่เขาไม่เคยรู้สึกมานาน
แต่เขาสะบัดความคิดนั้นทิ้ง เขาไม่ต้องการความรู้สึก เขาต้องการแค่ครอบครอง เพื่อแก้แค้น เพื่อแสดงอำนาจ
หรือเปล่านะ?
- Writer
