ตอนที่ 5 : คืนก่อนแต่ง – การหลบหนีครั้งแรก

1710 Words

คืนวันก่อนพิธีแต่งงานอย่างเป็นทางการ อากาศในคฤหาสน์เย็นยะเยือกแม้จะเปิดแอร์เบา ๆ ชญาน์นุชสวมเดรสเจ้าสาวที่เพิ่งส่งมาถึงเมื่อบ่าย—ชุดสีขาวบริสุทธิ์ ตัดเย็บเข้ารูปช่วงบน หางยาวลากพื้น ลูกไม้ฝรั่งเศสละเอียดอ่อนจนน่าขยะแขยงในสายตาเธอ ป้าสมศรีเพิ่งเดินออกจากห้องไปหลังจากช่วยเธอใส่ชุดเพื่อลองครั้งสุดท้าย ประตูปิดลงพร้อมเสียงกลอนล็อกดังคลิกตามเคย นุชยืนหน้ากระจกบานใหญ่ มองภาพสะท้อนของตัวเอง—เจ้าสาวที่สวยงามแต่ใบหน้าซีดเซียว ดวงตาแดงก่ำจากร้องไห้มาทั้งวัน พรุ่งนี้เธอจะกลายเป็นภรรยาของธาวิน ราชสีห์ อย่างสมบูรณ์ เธอทนไม่ได้อีกแล้ว นุชถอดชุดเจ้าสาวออกอย่างระวัง วางพับไว้บนเตียง หันไปมองหน้าต่างบานใหญ่ที่มีลูกกรงเหล็กซ่อนอยู่ เธอเคยลองงัดแล้ว ไม่ไหว แต่คืนนี้เธอสังเกตเห็นอย่างหนึ่ง—ห้องน้ำในตัวมีหน้าต่างบานเล็กที่สูงเกินเอื้อม และดูเหมือนลูกกรงจะไม่แน่นหนาเท่าหน้าต่างหลัก เธอลากเก้าอี้เข้าไปในห้องน้ำ ยืนขึ้นแล้วใช้ไม้แขวนเสื้อที่อยู่ในตู้เสื้อผ้างัดลูกกรงออกทีละอัน โลหะเก่าบิดเบี้ยวเสียงดังเล็กน้อย แต่ไม่มีใครได้ยินเพราะห้องนี้อยู่ชั้นสองปลายปีกบ้าน หลังจากเหงื่อโชกและมือถลอก เธอผลักลูกกรงออกได้ช่องพอให้ตัวรอดพอดี นุชสวมเสื้อยืดกับกางเกงเลกกิ้งที่เป็นของตัวเองเพียงชิ้นเดียวที่เหลือ ผูกผมหางม้า แล้วค่อย ๆ ปีนออกหน้าต่าง มือเกาะขอบปูนแน่น ขาแกว่งหาที่ลง เธอเห็นท่อระบายน้ำฝนที่วิ่งลงข้างกำแพง—โอกาสเดียวที่เธอมี เธอเกาะท่อลงมาช้า ๆ หัวใจเต้นแรงจนแทบระเบิด เสียงลมหายใจดังในความเงียบของคืน เมื่อเท้าสัมผัสพื้นหญ้าในสวน เธอแทบร้องไห้ออกมาด้วยความดีใจ นุชวิ่งหมอบ ๆ ไปตามพุ่มไม้ที่ตัดแต่งอย่างดี มุ่งหน้าไปทางรั้วด้านหลังที่ดูเหมือนจะมีจุดอับสายตายามมากที่สุด เธอเคยแอบสังเกตจากหน้าต่างมาหลายวัน รั้วสูงเกือบสามเมตร มีลวดหนามด้านบน แต่มีต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งที่กิ่งยื่นมาพอให้ปีนข้ามได้ เธอปีนขึ้นต้นไม้ มือสั่นจนเกือบพลาดสองสามครั้ง แต่ในที่สุดก็ข้ามรั้วลงอีกฝั่งได้สำเร็จ ขาแพลงเล็กน้อยแต่ไม่สนใจ ข้างนอกรั้วคือถนนซอยเปลี่ยว นุชวิ่งสุดแรงเกิดไปตามทางมืด ใจความหวังเดียวคือหารถแท็กซี่หรือโทรขอความช่วยเหลือจากเพื่อนสนิทที่เรียนแพทย์ด้วยกัน เธอวิ่งไปเกือบกิโลเมตร จนถึงปากซอยใหญ่ที่มีไฟถนนสว่าง เธอโบกมือเรียกแท็กซี่คันหนึ่งที่กำลังวิ่งผ่าน “พี่คะ ช่วยหนูด้วยค่ะ ไปโรงพักnearestเลยค่ะ!” เธอร้องขึ้นรถ หอบหายใจ คนขับแท็กซี่มองเธอในกระจกมองหลัง—สาวสวยผมยุ่งเหยิง เสื้อผ้าเปื้อนดิน มือถลอก—แต่ก็พยักหน้าแล้วเหยียบคันเร่ง นุชกำลังจะถอนหายใจโล่งอก เมื่อไฟแดงข้างหน้า รถเบนซ์สีดำคันหนึ่งเคลื่อนขึ้นมาข้าง ๆ กระจกข้างลงครึ่งหนึ่ง เผยให้เห็นใบหน้าของธาวินที่มองตรงมาที่เธอ ดวงตาคมกริบเย็นเยียบราวกับรู้ตั้งแต่แรกว่าคืนนี้เธอจะหนี แท็กซี่จอดสนิทเพราะไฟแดง คนขับหันมามองด้วยความตกใจเมื่อเห็นรถคันข้าง ๆ มีลูกน้องสองคนลงมาเดินตรงมาที่ประตูข้างเธอ “ลงจากรถเดี๋ยวนี้” เสียงธาวินดังเข้ามาในรถแท็กซี่ ทุ้มต่ำแต่เต็มไปด้วยอำนาจ คนขับแท็กซี่ตัวสั่น “เอ่อ... พี่ครับ ผมแค่—” ธาวินยกปืนขึ้นจ่อศีรษะคนขับจากนอกรถเบา ๆ “ผมบอกให้ลง” นุชน้ำตาไหลพราก เธอเปิดประตูลงจากรถเอง ก่อนที่ลูกน้องจะคว้าแขนเธอแน่น ธาวินก้าวลงจากรถ เดินมาหยุดตรงหน้าเธอ มองร่างที่สกปรก มือถลอก ขาแพลงเล็กน้อย “หนีเก่งนี่” เขาพูดเสียงเรียบ แต่แววตาโกรธจัด “แต่เธอคิดจริง ๆ เหรอว่าฉันจะปล่อยให้เธอหนีไปได้?” นุชเงยหน้ามองเขา น้ำตาไหลไม่หยุด “ฉันไม่ยอมเป็นภรรยาคุณหรอก... ฉันจะหนีไปเรื่อย ๆ จนกว่าคุณจะยอมปล่อยฉัน!” ธาวินคว้าแขนเธอแน่น ดึงร่างเธอเข้ามาชิดอกเขา “ยิ่งเธอหนี ฉันยิ่งอยากครอบครองเธอให้มากขึ้น” เขากระซิบข้างหู “และครั้งนี้... เธอจะต้องโดนลงโทษ” เขาพาเธอขึ้นรถเบนซ์ของตัวเอง ลูกน้องจัดการจ่ายเงินให้แท็กซี่แล้วขู่ไม่ให้พูดเรื่องนี้กับใคร ระหว่างทางกลับคฤหาสน์ นุชถูกกอดเอวไว้แน่นตลอดเวลา เธอไม่กล้าขัดขืน เพราะรู้สึกได้ถึงความโกรธที่คุกรุ่นในตัวเขา เมื่อกลับถึงห้องนอนเดิม ธาวินผลักเธอเข้าไปในห้อง ปิดประตูแล้วล็อกเองจากด้านในเป็นครั้งแรก เขาหันมามองเธอ ดวงตาแดงก่ำ “พรุ่งนี้เธอจะแต่งงานกับฉัน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น” เขาพูดช้า ๆ “และคืนนี้... เธอจะได้รู้ว่าการขัดขืนฉันมีผลยังไง” นุชถอยหลังจนชนกำแพง หัวใจเต้นแรงด้วยความกลัว คืนนี้ยังไม่จบ และเธอรู้แล้วว่าการหนีครั้งแรกของเธอ ล้มเหลวอย่างสิ้นเชิง “อย่าเข้ามานะคะ! อย่าแตะต้องฉัน!” ธาวินไม่ฟัง เขาคว้าข้อมือทั้งสองของเธอยกขึ้นเหนือศีรษะ กดติดกำแพงด้วยมือข้างเดียว ร่างสูงใหญ่บังเธอไว้หมด เขาก้มลงกระซิบข้างหู เสียงทุ้มต่ำแหบพร่า “เธอหนีฉัน เธอทำให้ฉันต้องออกตามหาเหมือนหมา เธอทำให้ฉันเสียหน้า” นิ้วโป้งของเขาลูบไล้ข้อมือที่ถลอกจนเธอสะดุ้ง “ตอนนี้... เธอต้องรับผิดชอบ” นุชพยายามดิ้น แต่ยิ่งดิ้นเขายิ่งกดแน่นกว่า เธอรู้สึกถึงความแข็งของร่างกายเขาที่แนบชิดจนขนลุก “ปล่อยฉัน! คุณไม่มีสิทธิ์!” เธอตะโกน น้ำตาไหลพราก ธาวินยกมุมปากยิ้มเย็น เขาปล่อยข้อมือเธออย่างกะทันหัน แต่ก่อนที่นุชจะวิ่งหนี เขาก็อุ้มเธอโยนลงบนเตียงใหญ่ราวกับเธอเป็นตุ๊กตา นุชร้องออกมาเบา ๆ เมื่อหลังกระแทกเบาะนุ่ม ธาวินขึ้นคร่อมเธอทันที เข่าทั้งสองข้างกดขาเธอไว้ มือข้างหนึ่งคว้าคางเธอบังคับให้เงยหน้ามองเขา “ฉันมีสิทธิ์ทุกอย่างเหนือตัวเธอตั้งแต่คืนที่พ่อเธอยกเธอให้ฉัน” เขาพูดเสียงต่ำ “และคืนนี้ เธอจะได้เรียนรู้บทเรียนแรก” เขาก้มลงจูบเธออย่างรุนแรง ปากร้อนผ่าวบุกรุกเข้าไปในปากเธอโดยไม่รออนุญาต ลิ้นสอดเข้าไปพันเกี่ยวอย่างดุเดือน นุชพยายามกัด แต่เขาบีบคางเธอแน่นจนเจ็บ เธอได้แต่สะอื้นในลำคอ มืออีกข้างของเขาลงไปปลดกระดุมเสื้อยืดของเธออย่างไม่ใจเย็น ผ้าถูกดึงออกอย่างแรงจนขาดวิ่น เผยให้เห็นผิวขาวเนียนและยกทรงสีขาวเรียบง่าย “สวย...” เขาพึมพำเสียงแหบ มองร่างเธอด้วยความหิวกระหายที่ไม่ปิดบัง นุชยกมือขึ้นปิดอก สะอื้นหนัก “อย่า... ได้โปรด...” แต่ธาวินไม่ฟัง เขาดึงมือเธอออก ก้มลงดูดเม็ดเล็กสีชมพูที่ตึงชันจากความหนาวและความกลัวอย่างแรงจนนุชร้องออกมาด้วยความเจ็บปนเสียวที่เธอไม่ยอมรับ เขาค่อย ๆ เลื่อนปากลงไปตามคอ ไหล่ หน้าอก ทุกจุดที่สัมผัสทิ้งรอยแดงจาง ๆ ไว้เป็นเครื่องหมาย มือใหญ่ลูบไล้ลงไปที่เอว บีบสะโพกแน่นจนเธอสะดุ้ง “เธอเป็นของฉัน” เขาพูดซ้ำ ๆ ราวกับคาถา ขณะที่มือปลดกางเกงเลกกิ้งของเธอลงอย่างช้า ๆ นุชร้องไห้หนักขึ้น เธอดิ้นขัดขืน แต่ทุกครั้งที่ดิ้น เขาก็ลงโทษด้วยการกัดหรือบีบแรงขึ้นจนเธอต้องหยุดจากความเจ็บ ในที่สุด เสื้อผ้าทุกชิ้นของเธอก็ถูกถอดออกจนหมด เหลือเพียงร่างเปลือยเปล่าที่ตัวสั่นเทาใต้ร่างเขา ธาวินถอดเสื้อเชิ้ตและกางเกงของตัวเองออกอย่างรวดเร็ว เผยร่างกายกำยำเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อและรอยแผลเป็น เขากลับมาคร่อมเธออีกครั้ง มือข้างหนึ่งแยกขาเธอออกอย่างไม่ปราณี “ไม่... ได้โปรด... ฉันยังไม่เคย...” นุชสะอื้นอ้อนวอน เสียงสั่นจนแทบไม่เป็นคำ ธาวินชะงักนิดหนึ่ง ดวงตาเป็นประกายแปลก ๆ เมื่อได้ยินคำนั้น แต่ความหิวกระหายยังคงอยู่ “ดี” เขาพูดเสียงแหบ “ยิ่งดี... เพราะนับจากคืนนี้ เธอจะเป็นของฉันคนเดียว” เขาค่อย ๆ ดันตัวเข้าไปช้า ๆ ให้เธอรู้สึกถึงทุกอนู ความเจ็บปวดแหลมคมทำให้นุชร้องออกมาดัง น้ำตาไหลไม่หยุด มือจิกผ้าปูที่นอนแน่น ธาวินหยุดรอให้เธอปรับตัวนิดหนึ่ง ก่อนจะเริ่มขยับอย่างช้า ๆ แต่หนักหน่วง ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความต้องการครอบครอง เขาก้มลงจูบน้ำตาเธอ กระซิบข้างหูว่า “จำไว้... เธอหนีฉันไม่ได้” นุชได้แต่สะอื้น ร่างกายเจ็บปวดและสับสนกับความเสียวที่เริ่มก่อตัวโดยไม่เต็มใจ เธอเกลียดเขา เกลียดตัวเองที่ร่างกายทรยศ เขาขยับเร็วขึ้น แรงขึ้น จนในที่สุดก็ปลดปล่อยภายในตัวเธออย่างหมดตัว เขากอดเธอแน่น หายใจหอบถี่ ขณะที่นุชร้องไห้เงียบ ๆ ในอ้อมแขนเขา หลังจากนั้นนาน ธาวินลุกขึ้นไปหยิบผ้าชุบน้ำอุ่นจากห้องน้ำ กลับมาเช็ดตัวให้เธออย่างแผ่วเบา ผิดกับความรุนแรงเมื่อครู่ นุชตัวแข็งทื่อ ปล่อยให้เขาทำโดยไม่ขัดขืนอีก เธอรู้สึกว่างเปล่าและแตกสลาย เขาดึงผ้าห่มคลุมร่างเธอ แล้วนอนลงข้าง ๆ ดึงเธอเข้ามากอดจากด้านหลังแน่น “นี่คือบทลงโทษครั้งแรก” เขากระซิบ “ถ้าเธอหนีอีก... ครั้งหน้าจะหนักกว่านี้” นุชหลับตาลง น้ำตาไหลเงียบ ๆ คืนนี้ เธอเสียความบริสุทธิ์ไปให้ชายที่เธอเกลียดที่สุด และพรุ่งนี้ เธอจะต้องแต่งงานกับเขา

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more