คืนนั้น คฤหาสน์เงียบสงัดหลังจากนุชถูกพากลับมา ธาวินหายไปในห้องทำงานชั้นล่างเกือบสองชั่วโมง เธอนั่งรออยู่บนเตียง หัวใจเต้นแรงด้วยความกลัวและโกรธตัวเองที่หนีไม่สำเร็จ
เสียงประตูเปิดดังขึ้นช้า ๆ ธาวินเดินเข้ามาในชุดเดิมที่ออกไปประชุม เนกไทคลาย ผมยุ่งเล็กน้อย เขาปิดประตูแต่ไม่ล็อก มองเธอที่นั่งกอดเข่าอยู่กลางเตียงด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก—โกรธ เจ็บ และมีความต้องการเข้มข้นปนกัน
“เธอเกือบไปถึงโรงพยาบาลแล้วนะ” เขาพูดเสียงต่ำ เดินเข้ามาช้า ๆ “อีกแค่ห้านาที เธอคงได้เจอเพื่อนหมอ แล้วหายตัวไปจากฉันตลอดกาล”
นุชเงยหน้ามองเขา “ถ้าฉันหายไปได้ คุณก็คงโล่งใจสินะ ไม่ต้องมีภรรยาที่เกลียดคุณติดตัว”
ธาวินหยุดยืนตรงหน้าเตียง กำหมัดแน่นจนข้อนิ้วขาว
“โล่งใจ?” เขาหัวเราะในลำคอ เสียงแหบพร่า “เธอรู้ไหมว่าฉันยกเลิกประชุมทั้งคืนเพื่อออกตามหาเธอเอง? รู้ไหมว่าฉันกลัวแค่ไหนว่าเธอจะหายไปจริง ๆ?”
นุชชะงัก “กลัว? คุณกลัว
