เช้าวันรุ่งขึ้นหลังคืนที่ธาวิน “ลงโทษ” เธอ นุชตื่นขึ้นด้วยร่างกายที่อ่อนเพลียและเจ็บจี๊ดตามสะโพกกับต้นขา เธอหลับตาลงแน่นเมื่อนึกถึงคำพูดของเขาก่อนหลับ
“ฉันรักเธอมากแค่ไหน”
คำนั้นยังคงดังก้องในหัว แต่เธอพยายามสะบัดมันออก เธอยังเกลียดเขา ยังโกรธที่เขาทำร้ายร่างกายและจิตใจเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ธาวินนั่งอยู่ที่ขอบเตียง มองเธอตื่นด้วยสายตาที่นุ่มลงกว่าปกติ เขาสวมเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีดำที่ยังไม่ได้ติดกระดุมจนสุด เผยให้เห็นกล้ามเนื้ออกและรอยแผลเป็นเก่าแก่
“ตื่นแล้ว?” เขาถามเสียงเบา มือใหญ่ยกขึ้นลูบผมเธอแผ่วเบา “เจ็บมากไหม?”
นุชสะบัดหน้าหนี “ไม่ต้องแกล้งห่วงหรอกค่ะ คุณเป็นคนทำเอง”
ธาวินถอนหายใจยาว ไม่โต้กลับ เขาลุกขึ้นไปหยิบถาดอาหารเช้าที่ป้าสมศรีเตรียมไว้ให้วางไว้ข้างเตียง ขนมปังปิ้ง ไข่ลวก และน้ำส้มคั้นสด
“กินก่อน เดี๋ยวฉันพาไปหาหมอ”
นุชหันขวับ “หาหมอ? คุณกลัวฉันท้องแล้วเหรอคะ?”
ธาวินชะงักครู่
