คืนนั้น หลังธาวินกลับจากบุกฐานวิกรมพร้อมข่าวชัยชนะ นุชวิ่งลงมาชั้นล่างด้วยหัวใจที่เต้นรัว เธอกอดเขาแน่นจนตัวสั่น กลิ่นควันปืนและเลือดจาง ๆ ที่ติดตัวเขายังทำให้เธอกลัว แต่ความโล่งอกที่มีเขากลับมาปลอดภัยทำให้เธอร้องไห้เงียบ ๆ ในอ้อมแขนเขา
“ฉันกลัวมาก... คิดว่าคุณจะไม่กลับมา” เธอกระซิบเสียงสั่น
ธาวินกอดเธอกลับแน่น จูบผมเธอซ้ำ ๆ “ฉันบอกแล้วไง ฉันจะกลับมาเสมอ เพราะฉันมีเธอ”
ทั้งคู่ยืนกอดกันอยู่นาน ท่ามกลางลูกน้องที่กำลังรายงานผลการปฎิบัติการเบา ๆ รอบตัว
แต่แล้ว ธาวินทร์ น้องชายแท้ ๆ ของธาวิน ก็เดินเข้ามาในโถงใหญ่ด้วยสีหน้าเครียดและเย็นชา เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีดำเปื้อนเลือดเล็กน้อยเช่นกัน แต่สายตาที่มองนุชเต็มไปด้วยความไม่ไว้วางใจที่ซ่อนไม่อยู่
“พี่” ธาวินทร์เรียกเสียงดังจนทุกคนในห้องหันมามอง “คืนนี้เราจัดการวิกรมได้จริง แต่ก่อนมันตาย มันพูดอะไรบางอย่างที่น่าสนใจมาก”
ธาวินคลายกอดนุช หันไปมองน้
