เช้าวันสุดท้ายที่หัวหิน ทั้งคู่ตื่นขึ้นในอ้อมแขนกันเหมือนทุกเช้าในสองคืนที่ผ่านมา นุชยิ้มให้ธาวินใต้แสงแดดยามเช้าที่สาดผ่านหน้าต่าง เขาจูบเธอเบา ๆ ก่อนจะลุกไปอาบน้ำ
“วันนี้ต้องกลับแล้ว” เขาพูดเสียงเสียดาย “แต่ฉันสัญญาว่าจะพาเธอมาอีกบ่อย ๆ”
นุชพยักหน้า “ค่ะ... ฉันอยากมาอีก”
ทั้งคู่เก็บของกลับกรุงเทพด้วยใจที่เบิกบานกว่าตอนมา รถเบนซ์วิ่งเรียบทะเลช่วงแรก บรรยากาศในรถเต็มไปด้วยความหวาน เขาจับมือเธอตลอดทาง กระซิบคำหวานเป็นระยะ
แต่เมื่อเข้าเขตกรุงเทพช่วงบ่าย รถติดยาวที่ทางด่วน ธาวินขมวดคิ้วเมื่อเห็นรถมอเตอร์ไซค์สองคันขี่ตีคู่ขึ้นมาข้าง ๆ รถอย่างผิดสังเกต
“หลบ!” เขาตะโกนทันที ดึงนุชลงก้มหัว ขณะที่กระจกข้างคนขับแตกกระจายจากกระสุนเงียบ
เสียงปืนดังสนั่นสองนัด รถบอดี้การ์ดคันหลังรีบไล่ตามมอเตอร์ไซค์ทันที แต่คนร้ายขี่หลบซอกแซกหายไปในตรอกเล็ก
ธาวินยกนุชขึ้นตรวจดูตัวทันที มือสั่นเล็กน้อย “เป็นอะไร
