ตอนที่ 7 : คืนแรกของคู่บ่าวสาว – บาดแผลและความสับสน
896 Words
หลังจากการยิงกันยุติ คฤหาสน์ที่เคยสวยงามราวปราสาทกลับกลายเป็นสนามรบที่มีกลิ่นคอร์ไดต์คละคลุ้ง กระจกแตกกระจาย กลีบดอกไม้ขาวถูกเหยียบย่ำปนเลือด ลูกน้องกำลังลากศพคนของวิกรมออกไปจัดการ
ธาวินยังคงกอดนุชแน่นอยู่กลางโถงใหญ่ ชุดเจ้าสาวของเธอเปื้อนฝุ่นและเศษกระจกเล็กน้อย แต่เขาไม่ยอมปล่อย
“พาแขกกลับไปส่งที่บ้าน” เขาสั่งลูกน้องเสียงต่ำ “รวมถึงคุณเทพฤทธิ์ด้วย อย่าให้เกิดเรื่องอีก”
คุณเทพฤทธิ์เดินมาหาลูกสาวช้า ๆ ใบหน้าซีดเซียว เขายื่นมือมาสัมผัสแขนเธอเบา ๆ
“นุช... พ่อขอโทษที่ทำให้ลูกต้องมาเจอเรื่องแบบนี้” เสียงเขาสั่น “แต่จากนี้ไป... ลูกปลอดภัยแล้ว เพราะไม่มีใครกล้าสู้กับธาวินอีก”
นุชมองพ่อ น้ำตาไหลเงียบ ๆ เธออยากกอดพ่อ อยากร้องไห้บอกว่าทุกอย่างมันไม่ใช่อย่างที่พ่อคิด แต่เธอทำได้แค่พยักหน้าเบา ๆ
ธาวินพยักหน้าให้บอดี้การ์ดพาคุณเทพฤทธิ์ออกไป ก่อนจะอุ้มนุชขึ้นในท่าเจ้าสาวทันที โดยไม่สนใจสายตาของคนที่เหลือ
“คุณทำอะไรคะ!” นุชสะดุ้ง ร่างกายยังสั่นอยู่
“พาเจ้าสาวเข้าห้องหอ” เขาตอบเสียงเรียบ เดินขึ้นบันไดไปชั้นสองท่ามกลางเศษซากที่กำลังถูกเก็บกวาด
เมื่อถึงห้องนอนใหญ่ เขาวางเธอลงบนเตียงเบา ๆ แล้วปิดประตูล็อกแน่น
นุชถอยตัวไปชิดหัวเตียง มองเขาด้วยความกลัวผสมสับสน ชุดเจ้าสาวยังคงสวยงามแต่ยับย่น เธอกอดอกตัวเองโดยสัญชาตญาณ
“คืนนี้... คุณจะทำแบบเมื่อคืนอีกใช่ไหม?” เสียงเธอสั่น
ธาวินถอนหายใจยาว เขาถอดสูทที่เปื้อนเลือดออก โยนลงพื้น แล้วนั่งลงข้างเตียง มือใหญ่เอื้อมมาจับมือเล็กของเธอ
“ถ้าฉันอยากทำ ฉันทำไปนานแล้ว” เขาพูดเสียงต่ำ “แต่คืนนี้... ฉันไม่แตะเธอ ถ้าเธอไม่ต้องการ”
นุชชะงัก มองหน้าเขาไม่เชื่อหูตัวเอง “คุณ... พูดจริงเหรอ?”
ธาวินพยักหน้า “ฉันบังคับเธอมากพอแล้ว วันนี้เธอเห็นแล้วว่าโลกของฉันเป็นยังไง ถ้าเธอยังกลัวฉันขนาดนี้... ฉันจะรอ”
เขาลุกขึ้น เดินไปหยิบชุดนอนผ้าไหมสีขาวจากตู้มาให้เธอ
“ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องน้ำเถอะ ฉันจะนอนโซฟาคืนนี้”
นุชรับชุดมาด้วยมือสั่น เธอเดินเข้าห้องน้ำ ล็อกประตูแน่น แล้วค่อย ๆ ถอดชุดเจ้าสาวออก ร่างกายยังเต็มไปด้วยรอยแดงจากคืนก่อนและความตึงเครียดเมื่อครู่
เธออาบน้ำนานมาก น้ำร้อนไหลลงมาชำระคราบฝุ่นและกลิ่นควันปืน น้ำตาไหลผสมกับสายน้ำ
เมื่อออกมา ธาวินนอนอยู่บนโซฟาจริง ๆ ตัวสูงใหญ่จนขาเกินออกมา เขาหลับตา แต่เธอรู้ว่าเขาไม่ได้หลับจริง
นุชเดินไปนอนบนเตียง กอดผ้าห่มแน่น หันหลังให้เขา
ความเงียบแผ่ปกคลุมอยู่นาน
“ขอบคุณค่ะ” เธอพูดเบา ๆ ในที่สุด เสียงแทบไม่ได้ยิน “ที่ปกป้องฉันเมื่อกี้... และที่ไม่บังคับฉันคืนนี้”
ธาวินไม่ตอบทันที แต่เธอได้ยินเสียงเขาลุกขึ้น เดินมานั่งข้างเตียงอีกครั้ง
“ฉันไม่ได้ทำเพื่อให้เธอขอบคุณ” เขาพูดเสียงแหบ “ฉันทำเพราะ... เธอเป็นภรรยาฉันแล้ว ถ้าใครแตะต้องเธอ ฉันฆ่ามันทิ้ง”
นุชหันมามองเขา ดวงตาคู่นั้นในความมืดดูไม่เย็นชาเท่าเมื่อก่อน
“แล้วคุณล่ะคะ?” เธอถามเสียงสั่น “คุณไม่เจ็บเหรอ? เมื่อกี้ฉันเห็นเลือดที่แขนคุณ”
ธาวินยกแขนเสื้อขึ้น มีบาดแผลถูกกระสุนเฉี่ยวที่ต้นแขน เลือดซึมเล็กน้อย
“แค่นี้ไม่เป็นไร”
นุชลังเลครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นไปหยิบกระเป๋าแพทย์เล็กที่ป้าสมศรีเตรียมไว้ให้ (เธอขอไว้ตั้งแต่วันแรก)
เธอนั่งลงข้างเขา เปิดกระเป๋า ใช้แอลกอฮอล์เช็ดแผล แล้วพันผ้าก๊อซอย่างเบามือ มือเล็กสั่นนิด ๆ แต่ทำได้เรียบร้อยเพราะเคยฝึกมา
ธาวินมองเธอทำเงียบ ๆ ไม่ขัดขืน สายตาจับจ้องใบหน้าที่โน้มลงใกล้
“ทำไมถึงทำ?” เขาถามในที่สุด
นุชหยุดมือ “เพราะฉันเป็นหมอค่ะ และ... คุณช่วยฉันไว้เมื่อกี้”
เธอพันผ้าก๊อซเสร็จ แล้วเก็บของกลับ แต่ธาวินคว้ามือเธอไว้
“นุช” เขาเรียกชื่อเธอเต็ม ๆ เป็นครั้งแรก เสียงทุ้มนุ่มผิดปกติ “ฉันรู้ว่าเธอเกลียดฉัน และฉันสมควรถูกเกลียด แต่จากนี้ไป... ฉันจะไม่ให้ใครทำร้ายเธออีก รวมถึงตัวฉันเองด้วย”
นุชหลับตาลง น้ำตาไหลลงมาอีกหยดหนึ่ง
เธอไม่ตอบ แต่ก็ไม่ได้ดึงมือออก
ธาวินดึงเธอเข้ามากอดเบา ๆ คราวนี้ไม่ใช่การบังคับ แต่เป็นการโอบอุ้มที่อ่อนโยน
นุชฝังหน้าในอกกว้างของเขา ร้องไห้เงียบ ๆ ในอ้อมแขนของสามีที่เธอยังเกลียด... แต่เริ่มหวั่นไหว
คืนแรกของคู่บ่าวสาว ไม่มีสัมผัสทางกายที่รุนแรง
มีแต่บาดแผลที่เริ่มสมานกันอย่างช้า ๆ และความสับสนในใจของทั้งคู่ที่กำลังก่อตัวเป็นอย่างอื่น
- Writer
