สองวันหลังเหตุยิงกันที่โกดัง นุชยังคงรู้สึกตื่นเต้นทุกครั้งที่นึกถึงวันที่เธอได้ช่วยคนเจ็บด้วยมือตัวเอง ธาวินอนุญาตให้เธอติดตามไปดูแลลูกน้องที่บาดเจ็บที่โรงพยาบาลเอกชนของเขาเป็นครั้งคราว และครั้งนี้เขาพาเธอไปด้วยตัวเอง
ระหว่างรอเปลี่ยนยาที่ห้องพักฟื้น ธาวินได้รับโทรศัพท์ด่วนแล้วเดินออกไปคุยข้างนอก ทิ้งให้นุชอยู่กับลูกน้องที่กำลังหลับและพยาบาลอีกคน
เธอเดินออกไปเดินเล่นในสวนโรงพยาบาลเพื่อสูดอากาศบ้าง แล้วก็สะดุดตากับผู้ชายคนหนึ่งที่ยืนสูบบุหรี่อยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ชุดสูทสีกรมท่า เนกไทคลาย รูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าคมเข้มแต่ดูเป็นมิตรมากกว่าธาวิน
เขาเห็นเธอแล้วยกมือขึ้นทักทายพร้อมยิ้มกว้าง
“คุณนุชใช่ไหมครับ? ผมกรินทร์ ร.ต.อ.กรินทร์ เพื่อนธาวินตั้งแต่เด็ก ๆ ดีใจที่ได้เจอตัวจริงสักที”
นุชชะงัก หัวใจเต้นแรงทันที ตำรวจ? เพื่อนธาวิน? นี่คือโอกาสทองที่เธอรอคอยมานาน
เธอเดินเข้าไปใกล้ พยายามยิ้มให้ดูเ
