ตอนที่ 8 : ชีวิตหลังแต่ง – เธอเป็น “ของเขา” โดยสมบูรณ์
817 Words
เช้าวันถัดมา แสงแดดส่องลอดม่านหนาเข้ามาในห้องนอนใหญ่ ชญาน์นุชตื่นขึ้นด้วยความรู้สึกหนักอึ้งที่อก เธอหันไปมองข้างตัว—เตียงว่างเปล่า ธาวินลุกไปตั้งแต่เช้าตรู่ตามเคย มีเพียงกลิ่นบุหรี่จาง ๆ และความอบอุ่นที่ยังหลงเหลือบนผ้าปูที่นอน
เธอลุกขึ้นช้า ๆ ร่างกายยังตึงและเจ็บจี๊ด ๆ จากสองคืนก่อน แต่ที่เจ็บยิ่งกว่าคือหัวใจที่สับสน เธอยังเกลียดเขา—เกลียดที่เขาบังคับเธอ เกลียดที่เขาแย่งทุกอย่างจากเธอไป—แต่เมื่อนึกถึงตอนที่เขาปกป้องเธอด้วยร่างกายตัวเองท่ามกลางเสียงปืน หรือตอนที่เขาปล่อยให้เธอพันแผลให้โดยไม่ขัดขืน ความเกลียดนั้นมันเริ่มเจือด้วยความรู้สึกที่เธอไม่กล้ายอมรับ
นุชเดินเข้าห้องน้ำ อาบน้ำนานกว่าปกติ พยายามชำระล้างความรู้สึกผิดในใจที่เกิดขึ้นโดยไม่ตั้งใจ
เมื่อลงมาชั้นล่าง ป้าสมศรีกำลังจัดอาหารเช้าไว้ที่โต๊ะยาวในห้องอาหาร ไข่ดาว ขนมปังปิ้ง แพนเค้ก และกาแฟหอมกรุ่น
“สวัสดีค่ะ คุณนุช” ป้าสมศรียิ้มอ่อนโยน “บอสสั่งให้ทำอาหารที่คุณชอบค่ะ ท่านบอกว่าคุณเคยบอกชอบแพนเค้กใส่บลูเบอร์รี่”
นุชชะงัก เธอเคยพูดกับป้าสมศรีแบบผ่าน ๆ เมื่อสามวันก่อน แต่ไม่คิดว่าเขาจะจำได้... หรือป้าจะไปบอกเขา
“ขอบคุณค่ะป้า” เธอพูดเสียงเบา แล้วนั่งลงกินเงียบ ๆ
ไม่นาน ธาวินเดินเข้ามาในชุดเชิ้ตดำแขนสั้น กางเกงสแลคสีเดียวกัน แผลที่แขนยังพันผ้าก๊อซที่เธอทำไว้ให้ เขานั่งลงหัวโต๊ะ มองเธอกินอยู่นานโดยไม่พูดอะไร
“กินเยอะ ๆ” เขาพูดในที่สุด เสียงทุ้มนุ่ม “เธอผอมลงตั้งแต่มาอยู่ที่นี่”
นุชวางส้อมลง “ฉันไม่ได้อยากอยู่ที่นี่ค่ะ คุณก็รู้”
ธาวินยกมุมปากเล็กน้อย “รู้ แต่ตอนนี้เธออยู่แล้ว และเธอจะอยู่ที่นี่ไปตลอดชีวิต”
เขายื่นมือมาสัมผัสแหวนแต่งงานที่นิ้วนางเธอเบา ๆ “นี่คือหลักฐาน เธอเป็นภรรยาฉันอย่างถูกต้องทุกอย่าง”
นุชดึงมือกลับ หัวใจเต้นแรง “ถึงจะถูกต้องตามกฎหมาย ฉันก็ไม่เคยยอมในใจ”
ธาวินมองตาเธอตรง ๆ “ฉันไม่ต้องการให้เธอยอมในใจตอนนี้หรอก นุช ฉันแค่ต้องการให้เธออยู่ข้างฉัน ก็พอ”
เขาลุกขึ้น เดินมาหยุดข้างเก้าอี้เธอ ก้มลงใกล้จนเธอได้กลิ่นน้ำหอมผสมบุหรี่ที่คุ้นเคย
“และฉันจะทำให้เธอรู้ว่า การเป็นของธาวิน ราชสีห์ ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอย่างที่เธอคิด”
เขาจูบหน้าผากเธอเบา ๆ หนึ่งครั้ง ก่อนจะเดินออกไปจัดการธุรกิจ ทิ้งให้นุชตัวสั่นด้วยความโกรธ... และความอบอุ่นแปลก ๆ ที่เธอไม่อยากยอมรับ
บ่ายนั้น ธาวินพาเธอเดินดูรอบคฤหาสน์อย่างจริงจังครั้งแรก มีสวนใหญ่ สระว่ายน้ำ ห้องสมุดส่วนตัว ห้องออกกำลังกาย และห้องทำงานของเขา
“บ้านนี้ใหญ่เกินไปสำหรับคนสองคน” นุชพูดเสียงเรียบ ขณะเดินตามเขา
“แล้วอีกไม่นานมันจะไม่ใช่แค่สองคน” ธาวินตอบโดยไม่หันมามอง “ฉันอยากมีลูกกับเธอ”
นุชหยุดเดินทันที ใบหน้าแดงก่ำ “คุณฝันไปเถอะค่ะ ฉันไม่เคยคิดจะมีลูกกับคุณ”
ธาวินหันกลับมา ดึงเธอเข้ามาใกล้ มือวางที่เอวบาง “เธอจะคิดใหม่ ในไม่ช้า”
นุชสะบัดตัวออก “อย่ามั่นใจเกินไปนักเลยค่ะ ธาวิน”
เธอเรียกชื่อเขาตรง ๆ เป็นครั้งแรก โดยไม่รู้ตัว
ธาวินยิ้มกว้างอย่างพึงพอใจ “ดี ฉันชอบที่เธอเรียกชื่อฉัน”
นุชหันหน้าหนีเพื่อซ่อนใบหน้าแดง แต่ในใจเธอยังคงบอกตัวเองซ้ำ ๆ ว่า “ฉันยังเกลียดเขาอยู่... เกลียดจริง ๆ นะ”
เย็นวันนั้น ธาวินมีประชุมด่วนเรื่องวิกรมที่บุกมาเมื่อวาน เขาสั่งลูกน้องเข้มงวดการรักษาความปลอดภัยรอบบ้านยิ่งขึ้น
ก่อนออกไป เขาเดินมาหานุชที่นั่งอ่านหนังสือในห้องสมุด
“คืนนี้ฉันอาจกลับดึก” เขาก้มลงจูบมุมปากเธอเบา ๆ “อย่าหนีไปไหนล่ะ ภรรยา”
นุชเงียบ ไม่ตอบ แต่ก็ไม่ได้สะบัดหน้าหนีเหมือนทุกครั้ง
เมื่อเขาออกไปแล้ว เธอสัมผัสมุมปากตัวเองเบา ๆ หัวใจเต้นแรง
เธอยังเกลียดเขา—เกลียดที่เขาครอบครองชีวิตเธอ เกลียดที่เขาไม่เคยขอโทษเรื่องที่บังคับเธอ—แต่ความเกลียดนั้นเริ่มเบาลงทุกวัน
และสิ่งที่เข้ามาแทนที่... เธอยังไม่กล้าตั้งชื่อมัน
เธอเป็นของเขาแล้ว โดยสมบูรณ์—ทั้งตามกฎหมาย และทีละน้อย... ตามใจ
- Writer
