บ่ายวันหนึ่งที่ฝนตกพรำ ๆ นุชรู้สึกเบื่อหน่ายกับการนอนพักฟื้นในห้องนอน เธอตัดสินใจเดินลงไปที่ห้องสมุดชั้นล่างเพื่อหาหนังสือใหม่ ๆ อ่าน แม้ไหล่ยังเจ็บอยู่บ้าง แต่เธออยากขยับตัว
ห้องสมุดของธาวินกว้างใหญ่ หนังสือเรียงรายเต็มผนัง มีทั้งนิยาย ธุรกิจ การเมือง และหนังสือแพทย์หายากที่เขาค่อย ๆ สะสมมาให้เธอ
นุชเดินดูไปเรื่อย ๆ จนไปสะดุดเข้ากล่องไม้เก่าใบหนึ่งที่วางอยู่บนชั้นล่างสุด กล่องนั้นไม่เหมือนเล่มอื่น ๆ มีฝุ่นจับ และมีชื่อเขียนด้วยลายมือผู้หญิงว่า “วิไล สิริวัฒนา”
ชื่อแม่ของเธอ
หัวใจนุชเต้นแรง เธอหยิบกล่องนั้นลงมาอย่างระวัง เปิดออกดูข้างในเป็นจดหมายเก่า ๆ หลายฉบับ ห่อด้วยริบบิ้นสีจาง และรูปถ่ายครอบครัวสมัยเธอยังเด็ก
เธอนั่งลงกับพื้นห้องสมุด เปิดจดหมายฉบับแรกที่เขียนวันที่เกือบยี่สิบปีก่อน
“ถึงนุชที่รักของแม่
วันนี้แม่เห็นลูกยิ้มครั้งแรก แม้โลกข้างนอกจะวุ่นวายแค่ไหน แม่สัญญาว่าจะปกป้องล
