คืนหนึ่งปลายสัปดาห์ ธาวินกลับบ้านช้ากว่าปกติมาก รถเบนซ์จอดหน้าคฤหาสน์เกือบตีสอง เสียงประตูปิดดังลั่น ลูกน้องที่เฝ้าอยู่รีบเข้าไปประคองเพราะเห็นบอสเดินโซเซ
นุชที่นอนไม่หลับเพราะอ่านจดหมายแม่ซ้ำไปซ้ำมาอยู่ ได้ยินเสียงก็รีบลงมาชั้นล่าง เธอเห็นธาวินนั่งพิงโซฟาในห้องนั่งเล่น เนกไทคลาย เสื้อเชิ้ตปลดกระดุมสามเม็ด กลิ่นวิสกี้แรงคละคลุ้ง ใบหน้าแดงจัดแต่ดวงตายังคงคมกริบ
“คุณเมาเหรอคะ?” นุชถามเสียงเบา เดินเข้าไปใกล้
ธาวินเงยหน้ามองเธอ แล้วยิ้มมุมปากแบบที่เธอไม่เคยเห็น—ยิ้มเศร้า ๆ ไม่มีเย็นชา
“เมา... เมามาก” เขาพูดเสียงทุ้มแหบ “คืนนี้เจอวันที่มันควรตาย... วันที่ครอบครัวฉันตายหมด”
นุชชะงัก เธอเคยได้ยินข่าวลือคร่าว ๆ ว่าธาวินสูญเสียพ่อแม่และพี่สาวตอนเด็ก แต่เขาไม่เคยเล่าเองสักครั้ง
เธอนั่งลงข้างเขาเบา ๆ “เล่าให้ฟังได้ไหมคะ... ถ้าคุณอยาก”
ธาวินหัวเราะขมขื่น มองแก้ววิสกี้ที่ยังเหลือครึ่งแก้ว
“ฉันอ
