หลังจากคืนที่ธาวินเมาและเล่าอดีตให้ฟัง นุชหลับไปในอ้อมแขนเขาโดยไม่รู้ตัว เช้าตรู่เธอตื่นขึ้นด้วยความรู้สึกอุ่น ๆ ที่โอบรอบตัว ธาวินยังกอดเธอไว้แน่นเหมือนกลัวเธอจะหายไป ใบหน้าเขาขณะหลับดูอ่อนโยนกว่าที่เคย ไม่มีรอยแผลเป็นที่ทำให้ดูโหดเหี้ยม ไม่มีสายตาเย็นชา
เธอมองเขานาน ก่อนจะยกมือขึ้นลูบแก้มเขเบา ๆ โดยไม่รู้ตัว
ธาวินตื่นในทันที มือคว้าข้อมือเธอไว้ตามสัญชาตญาณ แต่เมื่อเห็นว่าเป็นเธอ เขาก็คลายมือลงช้า ๆ
“ขอโทษ... ชิน” เขาพูดเสียงแหบจากฤทธิ์แอลกอฮอล์เมื่อคืน
นุชไม่ได้ดึงมือกลับ “ไม่เป็นไรค่ะ”
ทั้งคู่นอนมองหน้ากันเงียบ ๆ อยู่นาน บรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยความเขินอายและความรู้สึกที่ยังไม่มีชื่อ
ธาวินยกมือขึ้นแตะแก้มเธอเบา ๆ นิ้วโป้งลูบใต้ตาที่บวมจากร้องไห้เมื่อคืน
“เมื่อคืน... ขอบคุณที่ฟังฉัน” เขาพูดเสียงต่ำ “และขอบคุณที่กอดฉัน”
นุชหน้าแดง “ฉันไม่ได้ตั้งใจ... แค่เห็นคุณร้องไห้แล้ว...”
ธาว
