สองสัปดาห์หลังจากคืนที่ทั้งคู่ใกล้ชิดกันด้วยความอ่อนโยน บาดแผลที่ไหล่นุชหายดีเกือบสนิท เธอเริ่มกลับมาใช้ชีวิตปกติในคฤหาสน์มากขึ้น ช่วยดูแลลูกน้องที่บาดเจ็บในคลินิกเล็กที่ธาวินจัดให้ และมีความสัมพันธ์กับเขาที่ละมุนละม่อมมากกว่าเดิม—จูบเบา ๆ ก่อนนอน กอดกันตอนดูหนัง แต่ยังไม่มีคำสารภาพรักจากปากเธอ
วันหนึ่ง นุชรู้สึกปวดหัวหนักและมีไข้ต่ำ ๆ ป้าสมศรีเป็นห่วงเลยโทรแจ้งธาวินที่กำลังประชุม
ธาวินรีบกลับบ้านทันที พาเธอไปโรงพยาบาลเอกชนที่เขาเป็นเจ้าของหุ้นใหญ่ หมอประจำตัวที่เคยตรวจก่อนหน้านี้ติดธุระด่วนพอดี เลยให้หมอเวรที่เพิ่งกลับจากดูงานต่างประเทศมารักษาแทน
หมอคนนั้นชื่อ “หมอภาคย์” อายุราวยี่สิบแปด หล่อคม สูงโปร่ง สวมเสื้อกาวน์ขาวสะอาดตา เขาเดินเข้ามาในห้องตรวจพร้อมยิ้มเป็นมิตร
“คุณชญาน์นุช... นานแล้วนะครับ ไม่ได้เจอกันตั้งแต่สมัยเรียนแพทย์ด้วยกัน”
นุชตาโตทันที “หมอภาคย์! จริงเหรอคะ? โลกกลมมาก”
