ยามเย็นใกล้พระอาทิตย์ลับขอบฟ้า ท้องฟ้าถูกแต่งแต้มด้วยสีส้มทองอมชมพู ริมทะเลใต้ร่มไม้ใหญ่ ชุดอาหารถูกจัดวางเรียงรายบนโต๊ะไม้ เสียงคลื่นกระทบชายฝั่งเป็นจังหวะ สายลมพัดแผ่วเบา บรรยากาศแสนผ่อนคลาย เหมาะแก่การพักผ่อนอย่างแท้จริง
ดนัยกับปัทมาเป็นคู่แรกที่มาถึง ทั้งสองเพิ่งเดินเล่นริมหาดก่อนหน้านี้เลยมาถึงไวคู่อื่น ตามมาด้วยชัญญากับกวี แม้พวกเขาจะยังไม่ได้พักเต็มที่ตั้งแต่มาถึง แต่ก็ไม่คิดจะละเลยการนัดหมายกับเพื่อนๆ
ผ่านไปไม่นาน ศศิราและพศวัตจึงค่อยเดินออกมาเป็นคู่สุดท้าย เสียงแซวจากกลุ่มเพื่อนดังขึ้นทันที
“มาช้ากว่าคู่อื่นแบบนี้ มัวทำอะไรกันอยู่หรือเปล่า พศวัต?”
ดนัยแกล้งถามพร้อมเลิกคิ้วเป็นเชิงหยอก
พศวัตหัวเราะพลางยกมือขึ้นเกาหลังคอ
“ไม่มีอะไรหรอก แฟนฉันไม่ค่อยสบาย เวียนหัวนิดหน่อย เลยให้พักก่อน”
“ดูแลดีขนาดนี้ ถ้าฉันมีแฟน ฉันก็จะดูแลแบบนายนี่แหละ” ดนัยหันไปส่งสายตาให้ปัทมาอย่างมีเลศนัย
