MIRAI’S POV
Napatigil kaming lahat sa sumabog na warehouse. Hindi ko alam kung anong mararamdaman ko. Tila parang huminto ang oras ng mga sandali na ‘yon at sabay na sumigaw si Azi at Takira. Hindi ko alam ang gahawin ko. Sinipa ko ang lalakeng kalaban ko saka ako pumunta sa gawi nila Yuri. Maya-maya ay dumating na ang mga pulis at kami naman ay nanatiling nakatingin sa warehouse. Para kaming pinagsakluban ng langit at lupa dahil sa nangyare at parang lalagutan kami ng hininga. Hindi ko alam.
“S-si Yua,” wala sa sariling usal ko.
Pero mula sa naglalagablab na apoy, nakita namin ang isang babae na kahit nahihirapan ay pinilit na makalabas mula sa apoy. Mula ro’n ay nakita namin si Yua na karga ang dalawang bata sa pagkabilaang bisig nya. Napasapo ako sa dibdib ko sa pag-aakalang mawaw
