Günler haftaları kovalamış, Mardin’in dikey yamaçlarına kurulu Karayel konağında zaman, taşın üzerine damlayan su misali ağır ve iz bırakarak akmaya devam etmişti. Son yaşanan o fırtınalı gecenin ardından konaktaki dengeler görünmez bir iplikle yeniden bağlanmış gibiydi. Peri, genç bedeninin ve toy ruhunun kaldıramayacağı kadar ağır olan bu düzene ayak uydurmaya çalışırken, içindeki o eski neşeli lise öğrencisini her geçen gün biraz daha uzağında bırakıyordu. Mahir Ağa’nın bir anı bir anına uymayan, gecesi tutkulu ve talepkar, gündüzü ise buzdan bir duvar kadar mesafeli olan tavırları, genç kadını sürekli bir diken üzerinde yaşatıyordu. Ne zaman bir feryat kopacağını, ne zaman o sert elin üzerine ineceğini kestiremediği için konağın koridorlarında adeta bir gölge gibi, parmak uçlarına basa
