Chapter 5
1228 Words
Thirty Days to go New Year na! I spoke after looking at the calendar beside my vanity table.
I woke up early today for my morning routine, nagpalit lang ako nang damit para makapag-exercise. For me,naniniwala ako na kasabay nang pawis ko lumalabas ang stress sa aking katawan. Exercise is refreshing my whole system and its helping me to start may day having a good mood. Nag Jogging lang ako sa loob ng subdivision pag uwi ko sa bahay ay ng stretching ako bago naisipan maghanda ng sariling agahan. Chicken sandwich at kape ang naisipan kong gawin. Matapos mag muni-muni sa aking kape ay nag linis na ako nang katawan para maghanda sa pagpasok sa trabaho.
As I check my phone I saw Unanswered call from Papa, hindi na bago iyon since lagi naman siyang tuma tawag at lagi ko din hindi sinasagot ang tawag niya. Simula nang mawala si Mama ay unti-unti na ring nawala ang pagiging malapit naming mag-ama. Lagi na akong ilag sa kanya, kahit noon pa ay never ko siyang ininform sa mga activities sa school lalo kung may family day o anumang kailangan nang parents ay hindi ako nagsasabi, na isa na man sa kina sama nang loob niya sa akin, I don’t feel like attending din kase. Hindi na rin naman siya nagpupumilit at pinabayaan na lang din ako sa mga gusto ko. When my mother dies, our connection as father and daughter dies also. But I’m still lucky because he still provides everything for me.
It’s already 10:00 in the morning but my boss is still not around. Wala ring text o call na ipinadala sa akin para sana man lang alam ko kung papasok ba siya ngayon sa trabaho niya. He has an important meeting at 1:00 pm kaya kanina ko pa siya tinatawagan pero unattended and number niya. I dialed his number once again for the 15th time and finally it rings.
“Eve.” A low bedroom voice passed through my ears. I swallowed the lump on my throat before talking back.
“H-hello Sir! N-nako buti naman po at sumagot na kayo kanina pa po ako tawag nang tawag sa inyo sir. You have an impor…”
“Cancel it.” He interrupted.
“Po?” I ask in confusion.
“Cancel all my appointments for three days. I had an emergency. And can you pick up my clothes at my house? Manang Yolly already prepared it, I’ll tell her you’re on your way. Then bring them to the address I will send you. Get it?”
“Noted Sir!”
Three minutes after the call my phone beeps. A text message had been received. It’s from Ezekiel.
From Boss EP:
Bring my things here at Arevalo Hospital.
Inayos ko lang sandali ang gamit ko bago nagbilin kay Sir David na inutusan akong lumabas ni Ezekiel. Walang ka gatol-gatol naman tumango si David at may pabaon pang kindat bago ako umalis. Dumeretso ako sa bahay ni Ezekiel. Bumungad sa aking ang isang malaking gate. Ni hindi ko nga Makita ang itsura sa loob dahil walang butas ang gate at mataas iyon na halos matabunan na ang buong loob. Nagdoor bell ako at agad naman akong pinag buksan nang guard.
As what Ezekiel said he already inform them, pinapasok agad ako nang guard matapos makuha ang pangalan ko, hinanapan din ako ng company id bago ako pinakawalan ni Manong Guard. Manang Yolly greeted me with a smile pinaupo niya ako sa sofa nang makapasok kami sa sala.
"Nako ikaw pala si Krys. Kaganda mo naman palang bata."
"Di naman po, Manang Yolly."
"Asus wag ka na komontra Eneng. Totoo naman. " usal niya sabay hagikhik.
"Eh kung ganun naman po pala. Thank you po Manang." sambit ko habang nakangiti sa kanya.
"Oh siya sige maupo ka muna, at kukunin ko lang yung gamit ni Zeke."
I waited for Manang Yolly at the living room, hindi naman siya masyadong nagtagal, dahil ilang minuto lang ang nakalipas ay nakita ko na siyang naglalakad pabalik sa sala na may dalang small size na traveling bag.
"Eto na ija bitbitin mo na ito nang makapag palit na si Zeke. Nagmamadali kasi siya kagabi ng umalis nang malaman niyang isinugud sa ospital ang mama niya."
My brain suddenly stops upon hearing the reason behind Ezekiel’s cancellation of his appointments this day.
"S-sige po alis na ako Manang Yolly."
"Oh siya sige… Ay sandali dalhin mo din para yung ginawa kong meryenda sandali kukunin ko sa kusina. "
Blanko ang utak ko nang muling magsalita si Manang Yolly, wala na akong na intindihan hanggang sa naglakad siya pabalik sa loob nang bahay.
Mama? Nasa ospital ang mama ni Ezekiel? So makikita ko ngayon ang kabit ni Papa.
I'm not ready for this, pero hindi na ako pwedeng mag backout pa.
"Eto ija dalhin mo na din ito, paborito kasi yan ni Isay ay Zeke."
She handed me a paper bag, inabot ko naman iyon at tuluyan nang nagpaalam sa kanya. Deretso na ang lakad ko palabas nang subdivision buti na lang at may dumaan taxi kaya hindi ako nahirapan makasakay pa punta sa Arevalo Hospital.
No! No! No! Stop thinking! Stop Thinking Krystaleen! Pwede ba kung ano-ano ang naiisip mo! Wag ka nga masyado mag-isip ng kung ano-ano, this is his personal life so malamang sa malang ay hatid nang gamit lang ang gagawin ko.
Wag ka na nga mag isip.
At ano itong nasa utak mo na sasampilin mo ang nanay nang boss mo kapag nakita mo? Nababaliw ka na ba girl?
Gusto mo na bang makasuhan?
Makulong?
Sa sobrang pag-ooverthink ko ay hindi ko na namalayan ang byahe patungo sa aking destinasyon. Nagulat na lang ako ng tawagin ako nang driver at sabihin sa aking nasa Arevalo Hospital na daw ako. At kung balak ko na lang ba daw tumulala hanggang bukas dahil ba byahe pa daw si Kuyang driver.
Kaba baba ko lang sa entrada nang ospital nang biglang tumunog ang cellphone ko. Agad ko naman iyong kinuha at nang tingnan ko kung sino ang tumatawag ay code name ni Ezekiel ang bumungad sa akin.
“Where are you Eve?” It's Ezekiel’s low baritone voice.
“I have just arrived. Sir.” I cleared the lump on my throat to prepare myself for what is about to happen minutes from now.
“Okay. Wait for me there at the entrance.”
“Yeah Sure.”
He hanged up the phone call and I walk towards the hospitals entrance to wait for Ezekiel. Hindi pa nag-iinit ang paa ko ay dumating na si Ezekiel, heto nga’t nakatingin ako sa kanya habang naglalakad siya patungo sa aking direksyon.
He gave me a small smile. Iniabot ko ang bag sa kanya at mabilis niya naman kinuha iyon mula sa kamay ko.
“Thank you so much for picking this up and bringing it here at the hospital Eve.”
“You're always welcome po sir.”
“Let’s go.”
“Po?”
“Let’s go. Tara na pasok na tayo sa loob.”
Sa sobrang dami nang scenario na naisip ko kanina sa byahe patungo sa hospital ay nagsettle ako sa kaisipan na ihahatid ko lang ang gamit ni Ezekiel sa ospital, pagkatapos ay babalik na ako agad sa opisina. Tapos ito pala ang mangyayari? Shutangingangiliw!
“I’m Dead Meat.”
~Jemaria
- Writer
