ปังๆๆๆ
“เปิดประตูเดี๋ยวนี้ ไคน์!”
ประตูถูกกระหน่ำทุบจากภายนอก เสียงตะโกนเรียกนั้นฟังดูมีอายุและเต็มเปี่ยมไปด้วยความน่าเกรงขาม เราสองคนสะดุ้งโหยง ได้สติกลับคืนว่ากำลังทำอะไรอยู่ที่ไหน ไคน์รีบลุกออกจากตัวฉันจัดการเสื้อผ้าตัวเองให้เรียบ ส่วนฉันก็รีบลุกขึ้นนั่งติดตะขอบราเซียที่เพิ่งถูกเขาปลดออก ไคน์หยิบเสื้อที่ตกอยู่บนพื้นให้ฉัน พลางกวาดสายตาช่วยดูความเรียบร้อย ก่อนจะเอื้อมมือมาจัดทรงผมให้ แล้วบีบมือฉันไว้แน่น
“เสียงคุณพ่อน่ะ ไม่ต้องกลัว”
จะไม่ให้กลัวได้ไง นั่นพ่อเลยนะ ในเมื่อตอนนี้เรากำลังอยู่ในห้องนอนสองต่อสอง หนำซ้ำตายังบวมแดงใครดูก็รู้ว่าร้องไห้ ดีที่ใช้เครื่องสำอางกันน้ำอย่างดี ดราม่าหนักแค่ไหนก็เอาอยู่ไม่เลอะเป็นปื้นเหมือนขอบตาหมีแพนด้า ไม่อย่างนั้นสภาพฉันคงน่าอนาถกว่านี้
“ไคน์ มัวทำอะไรอยู่!”
แอ๊ด...
ทันทีที่ไคน์เปิดประตู ชายสูงวัยผมสีดอกเลาท่าทางภูมิฐานก็ก้าวพรวดเข้ามาภายในห
