Chapter 10 : เมาเพื่อลืมเธอ
1111 Words
“มิรินพอก่อนมั้ย สิบกว่าแก้วแล้วนะมึง”
เสียงเตือนของจีจ้าดังขึ้นเป็นรอบที่สามเมื่อฉันยังคงชงเหล้าให้ตนเองอย่างต่อเนื่องแล้วกระดกลงคอราวกับว่ามันคือน้ำแร่อันเลิศรส ฉันวางแก้วเปล่าที่มีเพียงน้ำแข็งลงกับโต๊ะ ยกหลังมือขึ้นเช็ดมุมปาก เงยหน้าแดงก่ำขึ้นยิ้มให้เพื่อน
“ฮื่อ...ก็บอกแล้วว่าอยากเมาไง นี่ยังไม่เมาเลย นี่ๆ สี่นิ้ว นับเลขได้อยู่ ยังไหว”
ฉันยกนิ้วขึ้นนับถึงเลขสี่แล้วชูให้จีจ้าดูเป็นการยืนยัน
“จ้าาา ไม่เมาเลยเนอะ หัวเราะเป็นคนบ้า ยิ้มอ่อยเรี่ยราดจนผู้ชายอยากหิ้วกลับบ้านไปเล่นจ้ำจี้ แล้วที่ชูนิ้วอยู่เนี่ยมันมีแค่สามนิ้วจ้ะ ไม่ใช่สี่!” จีจ้าปัดมือฉันลงอย่างหมั่นไส้ ก่อนจะปรายตามองรอบด้านซึ่งประสานเข้ากับสายตาของผู้ชายหลายคนที่คอยชำเลืองมองมาที่โต๊ะนี้บ่อยๆ “เล่นเมาก่อนกูแล้วยังเต้นยั่วๆ บดๆ ไม่เลิกแบบนี้ คืนนี้กูคงไม่ต้องไปล่าเหยื่อแล้วล่ะค่ะ ต้องนั่งเฝ้ามึงไม่ให้โดนหิ้วอยู่นี่แหละ อีภาระ!”
ฉันแหงนหน้าหัวเราะกับถ้อยคำด่าถอของเพื่อน ตอนนี้จีจ้าต้องวางมาดแมนๆ เพื่อกันท่าไม่ให้ผู้ชายเข้ามายุ่มย่ามกับฉันที่กำลังเมาได้ที่ เอ๊ะ ไม่เมาสิ ก็ฉันยังมีสติรู้ตัวดี แค่นับเลขผิดและกำลังสนุกไปกับเพลงที่เปิดลั่นร้านจนใช้เพื่อนแทนเสาเลื้อยขึ้นเลื้อยลงหลายรอบ
“ไปแรดไกลๆ กูขนลุก!”
จีจ้าผลักฉันเบาๆ ให้ถอยห่าง ฉันจึงหมุนตัวไปชนกับผู้ชายโต๊ะข้างๆ ซึ่งอีกฝ่ายหันหน้ามามอง พอเห็นว่าเขาหน้าตาดูดีและยังฉีกยิ้มกริ่มหันมาเต้นกับด้วย ฉันก็ยิ่งอารมณ์ดีจนเผลอยกสองแขนขึ้นไปวางแปะบนไหล่กว้าง ยักย้ายส่ายสะโพกไปตามจังหวะดนตรี เพียงแค่นั้นกลับดูยั่วยวนในสายตาคนมอง ผู้ชายคนนั้นก้มหน้าลงต่ำมาหาอย่างฉวยโอกาส สองมือโอบเอวเล็กบางของฉันไว้ทั้งที่เพิ่งเห็นหน้ากัน
“สต๊อป”
ฉันยกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปากของเขาก่อนที่มันจะบดเบียดลงมาโดนปากฉัน จากนั้นก็หมุนตัวออกห่างกลับไปเต้นเลื้อยอยู่ข้างๆ จีจ้า ผู้ชายคนนั้นสบถพึมพำอย่างหัวเสียที่โดนยั่วให้อยากแล้วจากไปก่อนจะกันหลับไปดื่มกับเพื่อนๆ ที่โต๊ะตัวเองต่อ
“เบาๆ หน่อยลูก กูไม่รับตีนแทนมึงนะคะ”
“ฮ่าๆ ๆ ๆ คืนนี้คุณจิรศักดิ์แม๊นแมน มิรินเกือบหลงรักแน่ะ”
เราคุยกระซิบกระซาบกันข้างหูเพราะเสียงเพลงที่เปิดสนั่นหวั่นไหว ภาพที่ทุกคนเห็นจึงเหมือนกับคู่รักที่กำลังหยอกล้อหวานเชื่อม จีจ้าตวัดมองค้อนเอื้อมมือมาคว้าเอวฉันไว้แล้วดึงให้ไปนั่งลงบนตักของตัวเอง
“ไหนๆ กูก็อดผู้ชัวร์ละคืนนี้ งั้นมึงก็ต้องอดด้วยค่ะ กูไม่ปล่อยให้มึงได้คาบผู้ชายไปกินต่อแน่ๆ”
“ว้ายๆ ผิดผีนะคะคุณเพื่อน” ฉันหัวเราะชอบใจ ยกสองมือขึ้นโอบรอบคอเพื่อนแล้วเอานิ้วจิ้มแก้มที่นุ่มไม่ต่างจากแก้มสาวของจีจ้า
ก็แหง๋ล่ะนางบำรุงด้วยเครื่องประทินผิวราคาแพงๆ ทั้งนั้น เวลาออกแดดช่วงกลางวันยังกางร่มเลยเหอะ
“แต่ว่า...ฉันปวดฉี่อ่ะ” ฉันเปรย จริงๆ ก็อั้นมาได้สักพักละ
“เหมือนกัน งั้นก็ไปด้วยกันนี่แหละถ้าใครเสร็จก่อนก็รอหน้าห้องน้ำนะ ห้ามลากผู้หนีกลับบ้านไปก่อนล่ะ หน้าห้องน้ำยิ่งเป็นจุดสิงสถิตย์ของพวกล่าเหยื่ออยู่ด้วย มึงสภาพเมาเละแบบนี้กูไม่ไว้ใจว่าจะเอาตัวรอดไหว”
ฉันพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย แม้จะเริ่มเมากว่าลิมิตแต่ก็ยังมีสติอยู่บ้างจึงไม่อยากโดนใครหิ้วกลับบ้านแล้วตื่นเช้ามาในสภาพเปลือยกายอยู่บนเตียงใครไม่รู้ เห็นว่าฉันผ่านศึกบนเตียงมาโชกโชนก็จริง แต่เรื่องวันไนท์แสตนด์น่ะขอผ่าน ฉันชอบมีอะไรกับคนที่ถูกใจจริงๆ มากกว่าแค่การระบายความใคร่
“ห้องน้ำคนเยอะว่ะแก เอางี้ เดี๋ยวฉันพาไปห้องน้ำพนักงานแทน”
จีจ้าเสนอทางเลือกใหม่เมื่อเรามาหยุดยืนมองหางแถวห้องน้ำผู้หญิงที่ล้นทะลักออกมาถึงด้านนอก และฉันก็ปวดมากในระดับที่ทนต่อได้อีกไม่นานเนื่องจากซัดเหล้าเข้าปากไปหลายสิบแก้ว
“เขาให้คนนอกใช้ด้วยเหรอ?” ฉันถาม
“ฉันมีคนรู้จักอยู่ แค่ขอเขาใช้แป๊ปเดียวคงไม่ว่าไรหรอก ตามมาเหอะ”
จีจ้าลากฉันไปทางเค้าท์เตอร์บาร์แล้วปล่อยให้ฉันนั่งรอ ส่วนตัวเองเข้าไปคุยกับบาร์เทนเดอร์ สักพักบาร์เทนเดอร์หน้าเข้มไว้หนวดคนนั้นก็หันมามองทางฉันแว้บนึงก่อนพยักหน้าเป็นเชิงอนุญาต พอเห็นจีจ้ากวักมือเรียกฉันจึงลุกไปหา
“แกเข้าห้องน้ำหญิงไป เดี๋ยวฉันเข้าห้องน้ำชายเสร็จแล้วจะไปคุยกับพี่เข้มรออยู่ข้างนอกนะ”
“พี่เข้ม?” ฉันทวนชื่อที่ไม่รู้จัก
“ก็...” จีจ้ากลอกตา กรีดนิ้วขึ้นไปทัดผมไว้หลังหูทั้งที่ผมตัวเองก็สั้นจะตาย “ชื่อของบาร์เทนเดอร์คนนั้นแหละ เราเคยมีซัมธิงกันอยู่ครั้งนึงแต่ไม่ได้คุยกันนานแล้ว”
เห็นจริตสาวของเพื่อนแล้วฉันถึงเก็ต มิน่าถึงเจาะจงให้มาที่ร้านนี้
“โอเค งั้นเดี๋ยวแยกกันเลยก็ได้ เผื่อแกจะไปรำลึกความหลังอะไรกับพี่เข้มได้ตามสบาย”
“บ้า ไม่ได้อะไรกันแล้ว ก็แค่คนเคยคุ้นอ่ะ”
“จ้าๆ คนเคยคุ้นมองกันตาเชื่อมเลยเนอะ เชื่อก็เชื่อ”
“ว่าแต่กลับเองไหวแน่นะ?”
นั่นไง...เหมือนจะห่วงฉัน แต่ก็ไม่อยากปล่อยมือจากคู่ขาเก่าที่ดูเหมือนยังจะต่อได้ติดสินะ
“ไหวสิ น้ำลูบหน้าหน่อยก็สร่างแล้ว”
“แน่นะแก จริงๆ ฉันไปส่งดีกว่ามั้ง”
“ไม่ต้องๆ แกไปหาพี่เข้มของแกเหอะ เดี๋ยวอดอยากเข้ามากๆ จะมาโทษฉัน”
“เอาเป็นว่าถ้าแกไม่ไหวก็เดินมาหาฉันที่บาร์นะ ฉันจะรอตรงนั้น”
- Writer
