สัญญาของเพื่อนรัก2022

บบที่ 5

หลังจากที่ผมกระทืบมันไปก็เป็นเวลาเกือบ 2 อาทิตย์แล้วที่เราอยู่ด้วยกันอย่างสันติสุขแต่ช่วงนี้มันค่อนข้างจะเป็นคนชอบทำงานหนักเกินกว่าปกติ ไม่รู้ว่าเพราะมันกลัวว่าจะเจอหน้าผมหรือเปล่า แต่สุดท้ายมันก็ต้องกลับมากินข้าวตอนเย็นเหมือนเดิมโดยที่มีคุณย่ามากินข้าวด้วยทุกครั้ง แต่เย็นนี้พวกเราต้องไปร่วมงานเลี้ยงก็เลยไม่ได้จัดเตรียมทำอาหารเอาไว้ผมเองก็ได้รับเชิญให้ไปงานนี้ด้วยเช่นกัน

"งานใหญ่มากมึงควรทำตัวดีๆหน่อยนะ"

"เตือนกูหรอ มึงเตือนตัวเองเหอะกูไม่ทำให้คุณย่าเสียหน้าแน่นอนมึงไม่ต้องห่วง"

"ใครห่วงมึงกูไม่ได้ห่วงมึงสักหน่อยกูแค่เป็นห่วงความรู้สึกของคุณย่า ที่มีหลานสะใภ้ตอแหลแบบมึง"

"ไอ้สัสหุบปากมึงไปเลย"

"เด็กๆเสร็จหรือยังย่าแต่งตัวเสร็จแล้วนะ"

เสียงของคุณย่าทำให้พวกเราสงบศึกกันชั่วคราวผมเองก็ไม่อยากไปทะเลาะเบาะแว้งกับมันอีกหรอกน่าเบื่อจะตายต่อให้รักมันมากขนาดไหนแต่นิสัยของมันก็เหมือนเด็กขาดความอบอุ่นอยู่ดี น่าไปปล่อยวัดจริงๆไปเล่นร้านกว้างๆก็คงจะดีกว่ามานั่งอุดอู้อยู่ในห้องทำงานแบบนี้เอาไปปล่อยวัดดีไหมนะคนอย่างไอ้ไนท์คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง

"สวัสดีค่ะ คุณเพียวไม่เจอกันนานเลยนะคะเป็นยังไงบ้างคะ"

"อุ๊ย คุณป้าสวัสดีค่ะ เป็นยังไงบ้างล่ะคะได้ยินว่าหลานคนรองแต่งงานแถมยังมีสะใภ้ที่น่ารักอีกต่างหากไม่เห็นมาแนะนำให้เพียวรู้จักเลยนะคะ"

"วันนี้พาเขา 2 คนมาด้วยค่ะนี่หนูพีม หลานสะใภ้ของดิฉันเองค่ะ ไหว้คุณหญิงเพียวสิลูก"

"สวัสดีครับ คุณหญิงเพียว"

"ตายจริงน่ารักอะไรขนาดนี้ตาไนท์ต้องดีใจมากแน่เลยที่มีภรรยาน่ารักและเรียบร้อยขนาดนี้มาเถอะค่ะไปนั่งโต๊ะด้วยกันวันนี้เป็นวันเกิดของเพียวเต็มที่และตามสบายเลยนะคะ"

"ดิฉันนำของขวัญมาให้ด้วยนะคะคุณเพียว"

"โถ่ คุณป้าอย่าเรียกซะห่างเหินขนาดนั้นสิคะเรียกว่าเพียวเฉยๆก็ได้ค่ะยังไงซะคุณป้าก็เป็นเพื่อนของคุณหญิงป้านะคะ"

"งั้นเอาแบบนั้นก็ได้ค่ะ"

"มาเถอะค่ะ คุณป้าเดี๋ยวเพียวอ่ะจะพาคุณป้าไปหาคุณหญิงป้ากันนะคะ"

"ได้คะไปกันเถอะ"

คุณหญิงเพียวกับคุณย่าก็ต่างพากันไปพบคุณหญิงป้าของคุณหญิงเพียวผมกับไอ้ไนท์ก็อยู่ด้วยกันยังทำอะไรไม่ถูกเพราะถูกคุณย่าทิ้งไปแล้ว การที่นานๆทีมีเพื่อนพูดคุยกันทำให้คุณย่าก็มีความสุขของเขาผมจึงได้แต่ขอให้เขายิ้มแบบนี้บ่อยๆผมไม่อยากให้เขาเครียดมาก

"พี่ไนท์"

"จิ๋ว ไม่เจอกันตั้งนานเลยเป็นไงบ้างได้ยินข่าวว่าไปต่างประเทศมาไม่ใช่หรอกลับมาเร็วขนาดนี้เรียนจบแล้วหรอ"

"เรียนจบแล้วค่ะ จิ๋วคิดถึงพี่มากเลยนะคะตอนนี้พี่แต่งงานหรือยังเนี่ย จิ๋วอุตส่าห์มาขอพี่ไนท์แต่งงานเลยนะวันนี้อิอิ"

"ไม่ทันแล้วแหละพี่แต่งงานไปแล้วว่าแต่กลับมากระทันหันแบบนี้คุณแม่ไม่ว่าเอาหรอ"

"จิ๋วอ่ะเรียนจบไปแล้วค่ะตอนนี้กำลังหางานทำอยู่ค่ะ บริษัทของพี่ไนท์มีที่ว่างสำหรับจิ๋วหรือเปล่าคะ จิ๋วยังหางานทำไม่ได้เลย"

"ยังมีตำแหน่งเลขาของพี่ว่างอีก 1 ตำแหน่งสนใจมาเป็นเลขาคู่คิดกับพี่หรือเปล่าล่ะ"

"ได้เลยค่ะเดี๋ยวจิ๋วจะไปยื่นเอกสารพรุ่งนี้ก็แล้วกันนะคะ แล้วนี่คนข้างๆนี้คือใครหรอคะ"

"ภรรยาของพี่เอง"

"ภรรยาของพี่เป็นผู้ชายงั้นหรอคะจิ๋วไม่อยากไปรู้เลยว่าพี่ชอบผู้ชาย"

"พี่ไม่ได้ชอบ คุณย่าบังคับพี่...เอ่อ ช่างเถอะยังไงพี่ก็แต่งงานแล้ว จิ๋วหิวหรือยัง"

"หิวค่ะ เราไปกินกันเถอะค่ะ"

เมื่อเจอคนใหม่คุยถูกคอก็เป็นแบบนี้ หลายต่อหลายครั้งแล้วครับที่มันทำแบบนี้ ตอนเรียนมหาลัยมันไปจีบสาวมันก็ทิ้งผมแบบนี้เหมือนกัน มันกลายเป็นความชินชาไปซะแล้วตอนนี้ก็ได้แต่มองให้มันมีความสุขกับคนตรงหน้าผมก็ไม่อยากที่จะเข้าไปขัดขวางความรู้สุขของมันหรอกนะ น่าเบื่อจะตายสุดท้ายมันคุยกับคนอื่นจนเพลินแม้กระทั่งตอนกลับผมที่เคยเข้าห้องน้ำกลับมาก็พบว่ามันพาคุณย่ากลับบ้านแล้วแม้แต่คุณย่าเองก็ยังลืมผมเลย

สุดท้ายผมก็ได้นั่งรถแท็กซี่กลับมาเองความรู้สึกที่มีต่อพวกเขามันเริ่มหายไปทีละน้อยเหมือนกับว่าเวลาพวกเขาเหงาก็จะมีผมอยู่ข้างๆ แต่พอมีคนอื่นมาพูดคุยด้วยก็ลืมๆผมไปผมไม่อยากจะไปงานเลี้ยงกับพวกเขาอีกแล้วแหละบางทีความรู้สึกน้อยใจก็มีเพิ่มขึ้นมากเรื่อยๆช่วงนี้ผมอารมณ์แปรปรวนมากเป็นพิเศษอาจจะเป็นเพราะว่าผมนอนไม่ค่อยหลับแล้วมั้งมันทำให้ผมหงุดหงิด

"อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณพีม วันนี้จะไปหาคุณท่านอีกหรือเปล่าคะ"

"ช่วงนี้ผมไม่ไปดีกว่าครับ"

"อ้อ อยากทานอะไรเป็นพิเษมั้ยคะ"

"เอาโจ๊กง่ายๆ มาก็ได้ครับผักเยอะๆหน่อยนะครับ"

"ได้เลยค่ะ"

"หนูพีมน่าเอาขนมมาฝาก"

"อ้อครับ ขอบคุณครับ"

"สีหน้าไม่ดีเลยไปหาหมอไหม"

"ไม่ดีกว่าครับ พอดีผมแค่รู้สึกนอนไม่ค่อยหลับผมขอตัวขึ้นไปนอนก่อนนะครับ"

"หนูพีมเมื่อคืนกลับมายังไงล่ะลูก"

"นั่งแท๊กซี่กลับมาครับ ขอไปนอนพักก่อนนะครับ"

ผมไม่ได้สนใจคุณย่าอีกก่อนที่ผมจะขึ้นไปนอนพักอีกครั้งผมไม่ได้อยากจะนอนพักให้มันรู้สึกเหนื่อยตัวเองหรอกนะ แต่ในเมื่อไม่อยากเจอหน้าเขาสิ่งเดียวที่ทำได้ก็คือการนอนหลับไปจนกว่าแม่บ้านจะมาปลุกให้ไปกินข้าวนั่นแหละ

"ตาไนท์ดูเมียแกสิไม่พอใจย่าจนออกหน้าออกตา"

"ก็เพราะเราลืมเขาไว้ที่งาน กว่าเขาจะกลับมาเองก็เกือบตีสามเลยนะครับ"

"คนเราลืมไม่ได้หรือไงกัน ตอนแรกที่ให้แต่งงานกับเจ้าไนท์ ก็นึกว่าเรียบร้อยที่ไหนได้นิสัยแน่จริงๆ"

"อายุมากแล้วก็หุบปากซะบ้างนะวันๆเอาแต่นินทาคนอื่น ตอนป่วยจะเป็นจะตายก็มีพี่พีมไม่ใช่หรอไปเฝ้า พาไปหาหมอทุกครั้ง ลืมเขาไว้ในที่ที่เขาไม่เคยไปไม่มีคนรู้จักสักคน คนหนึ่งติดกี คนหนึ่งติดเพื่อนเอาสิ วาสนาเจอแคฝต่คนตอแหลก็แบบนี้แหละนะสงสารพี่พีมจริงๆ"

"ต่ายอย่าก้าวร้าวกับคุณย่า"

"ย่ามึงไม่ใช่น่ากู อย่ามาสอนกูรู้ว่าควรพูดกับคนอื่นยังไง คนที่เีกูก็ดีด้วย แต่คนที่เหี้ยกูก็จะทำแบบนั้นคืน ย่ามึงอ่ะไนท์ถามจริงเขาดีกับตัวเองขนาดนี้ยังว่าเขาลับหลัง สร้างภาพเอาเถอะเพราะนิสัยมึงกับย่ามึงเหมือนกันไงถึงได้รักกันปานจะกลืนกิน กูไม่แดกข้าวแล้วเห็นพวกมึงแล้วจะอ้วก"