ก๊อก! ก๊อก!
“เฮือก!” ฉันสะดุ้งด้วยความตกใจเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูที่ดังอยู่ข้างนอก ตอนนี้มันรู้สึกหวาดระแวงไปหมด “คะ…ใครน่ะ?”
“ฉันเอง”
พอได้ยินเสียงเพลินค่อยโล่งใจขึ้นมาบ้าง เพราะสิ่งที่ฉันกลัวมากที่สุดตอนนี้คือกลัวพี่คินน์จะตามมาเจอ
แกร้ก~ ฉันลุกขึ้นเดินไปเปิดประตูให้คนที่มาใหม่ก่อนจะวาดสายตามองไปรอบๆ เพื่อความแน่ใจอีกครั้งว่านอกจากเพลินและวาวาจะไม่มีใครตามมาอีก
“แกมองหาอะไร ฉันมากับยัยวาแค่สองคน”
“แล้วกวินล่ะ?”
“ไอ้วินติดแก้งานกับอาจารย์ที่มหาลัย เลยไม่ได้ตามมา”
“…..”
“แต่มันฝากของมาให้แกด้วยนะ”
“ขอบใจมาก” ฉันรับสิ่งของที่เพลินยื่นให้ มันคือของกินและผลไม้มากมายหลายอย่างที่กวินฝากมา
“แกจะอยู่ที่นี่จริงๆ เหรอ?” เพลินถามขึ้นอีกครั้ง พร้อมมองไปรอบๆ ห้องที่ฉันอยู่ สายตาของเธอดูไม่ค่อยเชื่อว่าฉันจะอยู่ที่นี่ได้จริงๆ
สถานที่ฉันอยู่มันคืออพาร์ตเมนต์ขนาดกลาง ราคาเช่าต่อเดือนแค่ไม่ก
