ตอนที่4เหยียบย่ำความเจ็บปวด
2431 Words
[โนเนย์มคาเฟ่]
“พราวมุกเลือกร้านนี้เพราะบรรยากาศดูสงบดีค่ะกันต์”
ชรินทร์ทิพย์เอ่ยขึ้น เมื่อเธอเห็นว่ากันต์ธีร์มีท่าทีที่แปลกไป จะไม่แปลกได้ยังไง เพราะความจริงนั้น มันคือแผนการของเธอเอง ที่จงใจเลือกร้านนี้โดยเฉพาะ
“เฮ้ย กันต์ทางนี้”
เสียงของนราวิชญ์ทำให้กันต์ธีร์ชะงักอีกครั้ง
“เอ่อ พอดีเรย์เองเขาก็อยากจะติวด้วย พราวมุกเลยชวนมาด้วยกันค่ะ”
นราวิชญ์นั้นก็อยู่ในแผนของเธอเช่นกัน และอีกคนที่จะตามมาก็คือนิชาภัทร วันนี้พวกเพื่อนๆ ของเธอก็จะได้รู้ว่า เสี้ยนหนามตำใจของเธอ ที่จากกันไปหลายปี ที่จริงแล้วใช้ชีวิตเป็นเช่นไร
“นี่พราวมุกคงไม่ได้นัดหลิวมาด้วยอีกคนใช่มั้ย”
กันต์ธีร์เอ่ยขึ้นราวกับรู้ว่าชรินทร์ทิพย์ไม่ได้ต้องการที่จะมาติวหนังสืออย่างที่เธอกล่าวอ้างเลยสักนิด
“อ่อ หลิวนี่พึ่งจะขอตามพราวมุกมาเองค่ะกันต์”
“งั้น พราวมุกก็คงไม่ได้ต้องการที่จะมาติวหนังสือจริงๆ สินะ”
กันต์ธีร์รู้ได้ในทันที ร้านนี้เขาเป็นคนเจอลัลน์ลลิตเมื่อสี่ปีที่แล้ว จนตอนนี้ชีวิตของลัลน์ลลิตก็ยังคงลำบากเหมือนเดิม เธอปฏิเสธการช่วยเหลือจากเขาทุกทาง ทั้งที่พ่อของเธอตอนนี้อาการย่ำแย่ เธอทำงานหนักทุกวัน และวันนี้ก็เป็นวันที่เธอจะต้องมาส่งขนมที่ร้านแห่งนี้ ชรินทร์ทิพย์นัดเขามาที่นี่ก็เพื่อสิ่งนี้สินะ
“ที่จริงพราวมุกอยากจะเซอร์ไพร์สกันต์ค่ะ วันนี้กันต์จะได้รู้ค่ะ ว่าแท้ที่จริงแล้วพราวมุกเจอใคร กันต์จะต้องดีใจแน่ๆ เลยค่ะ”
ชรินทร์ทิพย์รู้ว่าสาเหตุที่กันต์ธีร์ไม่มองเธอเลย นั่นก็เป็นเพราะลัลน์ลลิต ต่อให้เธอทำดีแค่ไหน กันต์ธีร์ก็ไม่เคยคิดจะสนใจเธอเลยสักครั้ง
“งั้น กันต์ขอตัวแล้วกัน เพราะกันต์ไม่ได้อยากรู้เรื่องเซอร์ไพรส์ของพราวมุกเลย”
“เดี๋ยวสิคะกันต์”
“นี่พวกเธอ...มาดูนี่ฉันเจอใคร”
เสียงของนิชาภัทรดังขึ้น พร้อมกับลากร่างของใครบางคนเข้ามาภายในร้าน
“เนย์!”
“อ้าว...เนย์”
เสียงของทุกคนเอ่ยขึ้นพร้อมกัน
“อืม สวัสดีทุกคน สบายดีนะ”
“นี่ยัยเนย์ แกไปอยู่ที่ไหนมาเนี่ย สี่ปีแกไม่เคยตอบแชท ไม่รับสายฉัน แล้วนี่แกเป็นยังไงบ้าง แล้วแก...”
“เฮ้ย ไอ่หลิว แกถามทีละคำถามสิวะ เนย์งงหมดแล้วเนี่ย”
นราวิชญ์มองอดีตหวานใจของเขา ตั้งแต่หัวจรดเท้า ความสวยสะพรั่งของวัยสาวแสดงออกมาอย่างชัดเจนพร้อมกับรูปร่างส่วนสูงสมส่วนอรชร
“นั่นสิเนย์...มานั่งคุยกับพวกเราก่อนสิ พราวมุกอยากรู้เรื่องราวของเนย์...ทำไมกันต์ดูไม่ตกใจที่เห็นเนย์เลยนะ หรือว่าตกใจจนพูดไม่ออก”
ริมฝีปากบางยกยิ้มอย่างพอใจ เมื่อเห็นสีหน้าและท่าทางของอีกฝ่าย
“เอ่อ เนย์ขอเอาขนมไปส่งพี่ฟ้าก่อนนะ”
ลัลน์ลลิตรู้ว่าวันนี้พวกเพื่อนๆ ของเธอคงไม่ได้ต้องการแค่ถามไถ่สารทุกข์สุขดิบของเธอเพียงอย่างเดียวแน่นอน
“ฉันคิดถึงแกมากๆ เลยนะเนย์”
“อืม เดี๋ยวฉันมานะ”
ร่างบางผละจากกลุ่มของเพื่อน พร้อมกับตะกร้าขนมที่วันนี้ลัลน์ลลิตเอามาส่งที่ร้าน เวลาผ่านไปสี่ปี ชีวิตของลัลน์ลลิตกลับแย่ลงทุกวัน อาการของพ่อเธอไม่ดีขึ้นเลย การผ่าตัดที่ต้องใช้เงินมากมายมหาศาล ทำให้พ่อของเธอไม่ยอมไปรักษา ลัลน์ลลิตพยายามหาเงินให้ได้มากที่สุด แต่มันก็ยังไม่มากพอถึงขนาดที่จะพาพ่อไปรักษาได้
“กลุ่มเพื่อนๆ ของเนย์เหรอ”
“ค่ะพี่ฟ้า”
“เพื่อนของเนย์ดูเป็นกลุ่มคุณหนูกันทั้งนั้นเลยนะ”
เพียงฟ้าสังเกตได้จากรถคันหรูที่มาจอดภายในร้านของเธอ รวมไปถึงเสื้อผ้าหน้าผมของแต่ละคน ราวกับหลุดออกมาจากเล่มแม็กกาซีน
“เพื่อนสมัยเรียนมัธยมค่ะพี่ฟ้า”
“เพื่อนของเนย์คงไม่เคยมาที่นี่กันล่ะสิ ดูแล้วจะคิดถึงเนย์กันมากเลยนะ พี่เห็นแต่ละคนตื่นเต้นที่เจอเนย์กันทั้งนั้น แต่ก็จะมีอยู่คนนะที่มาบ่อย พ่อหนุ่มรูปหล่อตัวสูงคนนั้น”
“กันต์น่ะเหรอคะพี่ฟ้า...คนนี้เพื่อนสนิทของเนย์เองค่ะ”
ตลอดระยะเวลาสามปี ก็มีแต่กันต์ธีร์เท่านั้นที่ลัลน์ลลิตเจอบ่อยที่สุด กันต์ธีร์มักจะช่วยเหลือเธอมาตลอด
“ดูแล้วเพื่อนเนย์คนนี้ จะสนใจเนย์นะ”
“คงไม่ใช่หรอกค่ะพี่ฟ้า กันต์เป็นเพื่อนเนย์มาตั้งแต่เด็กๆ แล้วค่ะ เราสนิทกันเกือบยี่สิบปีแล้วค่ะ ในบรรดาเพื่อนที่คบกันนานที่สุด ก็เห็นจะเป็นกันต์นี่แหละค่ะพี่ฟ้า”
“อ่าวเหรอ...แย่จังพี่ก็แอบลุ้นอยู่ทุกวัน”
“ขนมของเนย์หมดไวจังเลยนะคะพี่ฟ้า พี่ต้องการเพิ่มอีกหรือเปล่าคะ รอบหน้าเนย์จะได้ทำมาเพิ่มค่ะ”
“อืม ได้สิทำมาเลย ขายหมดแน่นอน”
ส่วนหนึ่งที่หมดเร็ว ก็น่าจะเป็นเพราะพ่อหนุ่มรูปหล่อคนนั้นแหละ ที่ส่งคนมาเหมาซื้อตลอด โดยไม่ยอมให้เธอได้บอกเจ้าของขนม
“ค่ะ งั้นเป็นรอบหน้านะคะ”
“นี่เนย์...เสร็จหรือยังล่ะ พราวมุกมาตามเนย์ พวกเราคิดถึงเนย์จะแย่อยู่แล้ว มาสิ”
ชรินทร์ทิพย์ไม่ยอมให้เรื่องสำคัญนี้ผ่านไปแบบง่ายๆ เด็ดขาด
“อือ ไปสิ”
“มาแล้วจ้า คนสำคัญวันนี้มาแล้ว หายหน้าจากพวกเราไปตั้งสี่ปี ไหนลองอัพเดทชีวิตให้พวกเราฟังบ้างสิ”
ชรินทร์ทิพย์เปิดประเด็นเชือดทันที
“เนย์...เธอไปทำอะไรมาถึงได้สวยขึ้นขนาดนี้”
นราวิชญ์มองไปที่ใบหน้านวลเนียนใสของอดีตหวานใจ เธอคนนี้เคยชอบเขา และเคยคบกับเขาอยู่พักหนึ่ง
“แหมเรย์ ใจคอเรย์จะไม่ถามเรื่องอย่างอื่นเลยนะ”
ชรินทร์ทิพย์พูดพร้อมกับปรายตามองไปยังใครอีกคน ที่นิ่งเงียบไม่ยอมพูดจา
“ฉันคิดถึงแกมากๆ เลยนะเนย์ แกทำไมไม่รับสายหรือตอบแชทฉันเลยล่ะ ไหนแกบอกว่าจะไม่ลืมพวกฉันไงเนย์”
“ฉันต้องทำงานนะหลิว ไม่ค่อยว่างตอบแชทหรือรับสายแกหรอก ขอโทษด้วยนะ”
ความเป็นจริงลัลน์ลลิตอยากเอาตัวเองออกจากกลุ่มเพื่อนต่างหาก เธอไม่เหมือนเดิมแล้ว เธอไม่ใช่คุณหนูไฮโซอีกต่อไปแล้ว
“เนย์คงลำบากมากสินะ มีอะไรให้พราวมุกช่วยก็บอกนะ เรายังเป็นเพื่อนกันนะ พราวมุกได้ยินมาว่าพ่อของเนย์ก็ไม่สบายไม่ใช่เหรอ ตอนนี้เป็นไงบ้าง”
“ขอบใจนะพราวมุก พ่อของเนย์ไม่ยอมไปรักษา อาการตอนนี้ก็ทรงๆ อยู่”
“มาทำงานที่คลับพ่อของฉันหรือเปล่าเนย์ ตอนนี้เนย์อายุถึงแล้วนี่ งานช่วงกลางคืนรายได้ดีนะ อายุ 22 กำลังดีเลย”
“งานอะไรล่ะเรย์ นายคงไม่ได้ให้ฉันไปขายตัวหรอกนะ”
ถ้าลัลน์ลลิตทำงานเพิ่มขึ้น ก็อาจจะมีเงินมากพอที่จะพาพ่อของเธอไปรักษาได้ อีกอย่างตอนนี้น้องชายของเธอดันสอบติดหมออีก ไหนจะค่าเทอมน้องชาย ค่ารักษาพ่อ ลัลน์ลลิตกับแม่ทำงานอย่างหนัก เพื่อต้องการประคองทุกอย่างไว้
“ก็สาวดริ้งค์ สาวเชียร์เบียร์อะไรประมาณนี้แหละ ไม่ได้ถึงเนื้อถึงตัวอะไร คลับของพ่อฉันไม่มีนโยบายให้พนักงานทำแบบนั้นหรอกนะ สนใจมั้ยล่ะ”
“ฉันว่าอย่าไปเลยนะเนย์ ไปทำงานกับบริษัทของพี่ชายฉันดีกว่า แกลองไปแคสงานเดินแบบสิ ฉันว่ารายได้ดีกว่าของคลับไอ่เรย์อีกนะ”
“ไปแคสงานก็ใช่ว่าจะได้เป็นเลย ช่วงนี้ว่างก็ไปทำงานที่ร้านฉันก่อนก็ได้นี่”
“อืม ขอบใจเธอสองคนมากเลยนะ ฉันขอกลับไปคิดก่อนนะ”
“เนย์มาทำงานกับพราวมุกมั้ยล่ะ ไม่ใช่แม่บ้านแล้วนะ เห็นคุณแม่ของพราวมุกบอกจะจ้างคนสนิทคอยดูแลพราวมุกน่ะ เงินดีนะ”
“งานแบบนี้เนย์คงไม่ถนัดหรอกนะพราวมุก ถ้าเป็นงานอย่างที่เรย์กับหลิวบอก ก็น่าจะเหมาะกับเนย์มากกว่า”
“งานขายเนื้อหนังมังสานั่นเหรอ เป็นงานที่เนย์ถนัด”
ชรินทร์ทิพย์พร้อมที่จะบดขยี้ตลอดเวลา
“เธอจะพูดแบบนี้ก็ไม่ถูกนะพราวมุก คลับฉันพนักงานเกือบทุกคนเรียนหนังสือกันนะ มีการศึกษา ไม่ได้เป็นอย่างที่เธอคิด”
“นั่นสิ งานของหลิวก็เป็นงานในวงการบันเทิง เนย์สวย และมีส่วนสูงที่เหมาะขนาดนี้ หลิวว่าเนย์ต้องแคสผ่านแน่นอน ไม่นางเอกก็นางแบบชัวร์”
“นี่กันต์จะไม่ยอมพูดอะไรกันเนย์บ้างเหรอคะ ไม่ได้เจอกันมาตั้งสี่ปี พราวมุกยังคิดถึงเนย์เลย ว่าแต่กันต์คิดถึงเนย์หรือเปล่าคะ”
“คิดถึงสิ กันต์คิดถึงเนย์ทุกวัน”
สายตาคมเข้มจับจ้องไปยังใบหน้าอันนวลเนียนเพื่อต้องการสื่อความหมายของประโยคที่เขาพูดออกมา
“นั่นแน่...อย่าบอกนะว่ากันต์แอบชอบไอ่เนย์อ่ะ”
“พูดอะไรอย่างนั้นหลิว พวกเราเป็นเพื่อนกันนะ”
ลัลน์ลลิตรู้ดีว่า สิ่งที่เป็นมากกว่าเพื่อนนั้น มันไกลสำหรับตัวเธอมาก ไม่ว่าจะอยู่ในสถานะไหน ลัลน์ลลิตก็ไม่คู่ควรกับใครทั้งนั้น
“เมื่อก่อนเนย์ยังชอบเรย์เลย จำได้หรือเปล่าเนย์ เราเคยคบกันนะ”
นราวิชญ์เริ่มมีความคิดบางอย่างเข้ามาแทนที่ ถ้าเขารู้ว่าลัลน์ลลิตโตเป็นสาวแล้วจะสวยขนาดนี้ เขาคงไม่ปล่อยเธอไปอย่างแน่นอน
“นั่นมันเมื่อก่อน ตอนนั้นพวกเรายังเด็ก”
“แต่ตอนนี้ก็ยังทันนะเนย์ พราวมุกว่าดีซะอีก ถ้าเนย์กับเรย์คบกัน อีกอย่างเรย์ก็จะได้ช่วยเหลือเนย์ไง”
ชรินทร์ทิพย์พยายามที่จะกำจัดขวากหนามของเธอออกไป แม้มันจะยากเย็นเพียงใดก็ตาม
“ไม่เอาดีกว่า พวกเธอมีเรื่องคิดถึงฉันแค่นี้เองเหรอ ถ้าไม่มีเรื่องอะไรแล้ว ฉันจะขอตัวก่อนนะ”
“อุ้ย! อย่าพึ่งไปสิเนย์ อะไรกันเราเจอกันไม่ถึงสิบนาทีด้วยซ้ำ เนย์จะไปแล้วเหรอ”
“นั่นสิ ฉันคิดถึงแกมากนะเนย์ เรื่องแคสนักแสดงแกอย่าลืมเอาไปคิดนะ ฉันเรียนอีกไม่กี่เดือนฉันก็จบแล้ว ต่อไปฉันอาจจะขึ้นแท่นผู้จัดนะ ฉันจะให้แกเป็นนางเอกเบอร์หนึ่งเลยนะ”
นิชาภัทรรู้สึกผูกพันกับเพื่อนคนนี้มาก เธอคิดว่าไม่มีใครเข้าใจในสิ่งที่นิชาภัทรเป็นอยู่เท่ากับลัลน์ลลิตแล้ว
“แหม หลิวเธอยังเรียนไม่จบเลย อีกอย่างก็ต้องถามเนย์เขาก่อน ว่าเขาอยากจะให้ช่วยมั้ย พราวมุกคิดว่า เนย์มาทำงานกับเรย์ไปพลางๆ ก่อนก็ได้นะ อย่างน้อยก็พอจะมีรายได้เสริม”
“ขอบใจพราวมุกมากเลยนะ เรื่องนี้เดี๋ยวเนย์กลับไปคิดก่อนนะ ยังไงเดี๋ยวเนย์จะติดต่อกลับมา”
“อีกแล้ว...ครั้งที่แล้วแกก็พูดแบบนี้นะเนย์ ฉันรอแกมาตลอด หายไปเลย ครั้งนี้ฉันไม่ยอมหรอกนะ แกจะหายไปแบบเดิมไม่ได้เด็ดขาด”
“ฉันไม่หายไปไหนอีกแล้ว แกไม่ต้องห่วงหลิว ไม่แน่ฉันอาจจะไปแคสงานกับพี่ชายแก หรือไปทำงานกับเรย์ก็ได้นะ”
“จริงเหรอ...แกอย่าหลอกฉันอีกนะเนย์”
“ฉันยินดีต้อนรับเธอเสมอนะเนย์”
“งั้น วันนี้เราฉลองกันหน่อยเป็นไง เจอเพื่อนเก่าทั้งที วันนี้พราวมุกขอเป็นเจ้าภาพเลี้ยงเลยละกันนะ”
“สรุปพราวมุกไม่ติวหนังสือแล้วใช่มั้ย ถ้าไม่...งั้นเดี๋ยวกันต์ขอตัวเลยละกัน”
“อะไรกันต์...นายไม่ดีใจเหรอวะ ที่เจอเนย์ อยู่ฉลองกับเพื่อนหน่อยสิวะ”
“นั่นสิ ตั้งเกือบสี่ปีเลยนะที่ไม่เจอเนย์”
“กันต์...พราวมุกต้องขอโทษกันต์ด้วยนะ ที่ใช้เรื่องติวหนังสือมาเป็นข้ออ้าง จริงๆ แล้วพราวมุกอยากจะเซอร์ไพรส์กันต์เรื่องที่เจอเนย์ค่ะ”
“เอาล่ะ ทุกคนไม่ต้องฉลองให้ฉันหรอกนะ พอดีฉันไม่มีเวลาไปนั่งฉลองกับพวกเธอหรอก ฉันต้องรีบกลับบ้านไปส่งขนมต่อ ขอบใจพวกเธอมากเลยนะที่เป็นห่วงฉัน”
“เนย์...จะรีบไปไหน งั้นพราวมุกขอซื้อเวลาของเนย์เลยล่ะกัน เท่าไหร่ว่ามาเลยนะ พราวมุกให้เนย์ชั่วโมงละหมื่นไปเลยดีมั้ย เนย์จะได้มีเวลาอยู่กับพวกเรา”
“ฉันเพิ่มให้อีกหมื่นไปเลย”
“แกไปกับฉันดีกว่าเนย์ ฉันมีงานให้แกทำพอดี”
กันต์ธีร์ตัดบทสนทนาอันวุ่นวายนั้นทันที
“งานอะไรกันต์ ไม่เห็นนายจะบอกฉัน”
ลัลน์ลลิตรู้สึกงงงวยกับเพื่อนของเธอ ที่อยู่ดีๆ ก็บอกมีงานให้เธอทำ
“อุ้ย! กันต์จะทำแบบนี้ไม่ได้นะคะ พวกเราเจอเนย์ และอยากพาเนย์ไปฉลอง กันต์จะพาเนย์ไปฉลองสองคนไม่ได้นะ”
ความอิจฉาริษยาก่อเกิดขึ้นในใจของชรินทร์ทิพย์ราวกับเปลวเพลิงที่กำลังลุกโชติช่วงขึ้นมาทันที
“สรุป...เนย์ไม่ไปกับใครทั้งนั้น วันนี้เนย์ขอตัวก่อนนะ ไว้ครั้งหน้าถ้าอยากเจอเนย์ ก็มาที่ร้านนี่ก็ได้นะ โอเคมั้ย”
“อ่าว...งั้นวันนี้ฉันก็ไม่ได้คุยกับแกเลยสิเนย์”
“ขอโทษนะหลิว วันนี้ฉันไม่ว่างจริงๆ โอเคฉันไปแล้วนะ ไว้เจอกันครั้งหน้าแล้วกัน...บาย”
“...”
.....................
- Writer
