Sandalyenin tepesinde bir o yana bir bu yana dönüp duruyordum, sabahtan beri hayatı sorguluyordum. Dün gece ne yaşamıştım öyle hala idrak edemiyordum, bir anda nasıl bu hale gelmiştik? Sabahtan beri hastane çok sakindi, mesai saatimin bitimene dakikalar kalmıştı ama ben hala sandalyemde bir o yana bir bu yana dönüyordum.
“Kızım duymuyor musun kapıyı çalıyorum kaç dakikadır.” Gözlerimi masamın üzerindeki kağıtlardan çekip Hazal’a baktım. Endişeli gözlerle bana bakıyordu, yanıma gelip ellerimi tuttu. “Adel, iyi değilsin sabahtan beri dalgınsın. Bora üsteğmenle ilgili bir şey mi oldu? Anlatsana kızım çıldırtacak mısın beni?” Sıkıntılı bir nefes verip saatime baktım, mesai saati dolmuştu. Babam birkaç arkadaşının yanına gidip dönüşte beni alıcaktı, araba bugün onda kalmıştı.
“Bora üsteğmen
