İnsanların doğduklarında kendilerine hediye edilen zamanı sadece bir kereliğine geri alma hakkının olması gerekiyordu. O geceye, barda kendimi kaybettiğim o geceye geri dönmek istiyordum. Hatta o bara hiç gitmemeyi ve Turan Sarıca ile hiç ama hiç karşılaşmamayı diliyordum. Koskoca yaşamım boyunca böyle bir hakka bir kereliğine dahi olsa hakkım olması gerektiğini düşünüyordum. Fakat sonuç her geçen gün daha da büyüyen büyük bir pişmanlıktı.
Gece Turan Sarıca’nın dans bitiminde salonu terk etmesi ile sanki sessizliğe bürünmüştü. Kemal Bey, Suzan Hanım ve babam bizim bir geçmişimiz olduğunu ve birbirimize karşı hissettiğimiz nefreti naklen görmüştü. Bu kadar soru soran bakışlar ile beni bir başıma bıraktığı için ondan iki katı nefret ettiğimi hissediyordum. Sonunda gecenin sonuna geldiğimiz
