KABANATA 6
1855 Words
KABANATA 6
ANG ALAALANG BUMALIK
Hindi na nakatulog si Elena matapos siyang magising mula sa kaniyang bangungot. Paulit-ulit na bumabalik sa kaniyang isip ang isang salita na hindi niya maintindihan kung saan nanggaling.
Kuya Adrian.
Bakit niya tinawag na kuya si Adrian?
Bakit sa kaniyang alaala ay parang bata pa siya nang mangyari iyon? At higit sa lahat, bakit tila kilala na niya ang lalaking ngayon ay asawa niya bago pa man siya magkaroon ng malinaw na alaala tungkol dito?
Umupo siya sa gilid ng kama at marahang hinawakan ang kaniyang noo. Hindi pa rin nawawala ang sakit ng ulo niya, ngunit mas matindi ang kaguluhan sa kaniyang isip. Hindi niya alam kung alin sa mga alaala ang tunay at alin ang bunga lamang ng takot at pagod.
Tumayo siya at lumapit sa bintana.
Madilim pa sa labas.
Tahimik ang buong mansion, ngunit alam niyang may mga security personnel na nakabantay sa paligid. Simula nang malaman ni Adrian na may nagmamanman sa kaniya, hindi na siya pinapayagang lumabas nang walang kasama.
Sa kabila nito, hindi niya maiwasang makaramdam ng seguridad.
At ang katotohanang iyon ang mas nakakatakot para sa kaniya.
Dahil unti-unti na siyang nasasanay na nasa tabi niya si Adrian.
---
Kinabukasan, bumaba si Elena sa dining room.
Nandoon si Adrian.
Naka-black trousers at white shirt ito habang may hawak na coffee mug. Nang makita siya nito, agad nitong ibinaba ang mug.
“Good morning.”
“Good morning.”
Umupo si Elena sa kaniyang puwesto.
Tahimik silang kumain nang ilang sandali. Ngunit hindi niya kayang manatiling tahimik nang matagal.
“Adrian.”
“Yes?”
“May itatanong ako.”
“Go ahead.”
“Tinawag ba kitang kuya noon?”
Huminto ang kamay ni Adrian.
Hindi siya agad sinagot nito.
“Bakit mo natanong?”
“Nanaginip ako.”
“What did you see?”
“Fire.”
Nanigas ang mukha nito.
“Then?”
“May batang lalaki.”
Hindi siya inalisan ni Adrian ng tingin.
“Who?”
“You.”
Ibinaba nito ang tingin.
“Anong sinabi mo?” tanong nito.
“Tinawag kitang kuya.”
Matagal na katahimikan ang namayani sa pagitan nila.
Sa wakas, huminga nang malalim si Adrian.
“Yes.”
Nanlaki ang mata ni Elena.
“Yes?”
“Kilala mo ako noon?”
“Yes.”
“Gaano katagal?”
“Matagal.”
“Bakit hindi mo sinabi?”
“Because I didn't want to force your memories.”
“Pero bakit?”
“Because the night you lost your memories was the night everything changed.”
Napayuko si Elena.
“Bakit wala akong maalala?”
“Your father made sure you wouldn't.”
“Paano?”
Hindi agad sumagot si Adrian.
“May gamot na ibinigay sa'yo matapos ang sunog. Sinabi nilang trauma lang iyon, pero hindi lahat ng nakalimutan mo ay dahil sa takot.”
Nanlamig si Elena.
“Then why?”
“Because someone wanted you to forget.”
“Who?”
Hindi siya sinagot ni Adrian.
“Please.”
“Not yet.”
Napapikit si Elena sa inis.
“Again.”
“I’m trying to protect you.”
“Pero paano mo ako poprotektahan kung hindi mo sinasabi ang totoo?”
Tumayo si Adrian at lumapit sa kaniya.
“By keeping you alive.”
Napatingin siya rito.
“Hindi sapat iyon.”
Bahagyang lumambot ang mukha ni Adrian.
“I know.”
---
Pagkatapos ng almusal, nagpunta si Adrian sa opisina.
Naiwan si Elena sa mansion kasama si Maria.
Habang naglalakad siya sa hallway, may napansin siyang isang maliit na pintong kalahating bukas.
Hindi niya iyon napansin dati.
Lumapit siya.
Sa loob ay isang maliit na storage room na puno ng mga lumang kahon.
May isang kahon sa pinakalikod na may pangalan niya.
ELENA.
Mabilis niyang binuksan iyon.
Sa loob ay may ilang lumang gamit.
Isang lumang hair ribbon.
Isang maliit na stuffed bear.
At isang bracelet.
Napahawak siya sa dibdib.
Kilala niya ang mga bagay na iyon.
Hindi niya alam kung paano, pero pamilyar ang mga ito.
Kinuha niya ang stuffed bear.
Biglang may larawan na nahulog mula sa ilalim nito.
Dalawang bata.
Isang batang babae at isang batang lalaki.
Nakaupo sila sa isang malaking garden.
Ang batang babae ay nakangiti habang hawak ang kamay ng batang lalaki.
Sa likod ng larawan ay may sulat.
Para kay Elena, mula kay Kuya Adrian. Huwag kang matakot. Lagi kitang poprotektahan.
Napaluha siya.
Hindi niya alam kung bakit, ngunit parang may bahagi ng puso niyang nakilala ang pangakong iyon.
Biglang may narinig siyang yabag sa hallway.
Mabilis niyang itinago ang larawan.
Paglingon niya, si Maria ang nakita niya.
“Ma’am?”
“May alam ka ba tungkol dito?”
Tumingin si Maria sa kahon.
Saglit itong natigilan.
“Hindi ko po alam.”
“Maria.”
“Ma’am, hindi ko po puwedeng sabihin.”
“Bakit?”
“Dahil ipinangako ko kay Sir.”
“Na ano?”
“Na hindi ko sasabihin sa inyo ang nakaraan.”
Napabuntong-hininga si Elena.
“Bakit parang lahat kayo ay may alam?”
Hindi sumagot si Maria.
---
Samantala, sa Montefalco Holdings, nasa gitna ng meeting si Adrian nang biglang pumasok si Marcus.
“Sir, may problema.”
Tumingin si Adrian.
“What?”
“May nakapasok sa isang restricted database.”
“Which one?”
“Old records.”
Biglang tumayo si Adrian.
“Anong files ang binuksan?”
“Files from 2011.”
Nanlamig ang mukha ni Adrian.
“Who?”
“We're tracking the access.”
Ilang segundo lamang ang lumipas bago lumabas ang pangalan sa screen.
CAMILLE REYES.
Mahigpit na napakuyom ang kamay ni Adrian.
“Impossible.”
“Sir, the access came from her device.”
“Find her.”
“Yes, sir.”
Kinuha ni Adrian ang kaniyang cellphone.
Tumawag siya kay Elena.
Walang sumagot.
Muli siyang tumawag.
Still nothing.
“Sir?”
“Get everyone to the mansion.”
---
Sa mansion, nakaupo si Elena sa library habang hawak ang lumang litrato.
Hindi niya alam kung bakit hindi niya kayang bitawan iyon.
May kakaibang warmth siyang nararamdaman kapag nakikita niya ang batang Adrian.
Hindi ito ang ruthless CEO na kilala niya ngayon.
Sa larawan, isa lamang itong batang lalaki na nakangiti habang hawak ang kamay niya.
Biglang may narinig siyang tunog mula sa likod ng bookshelf.
Napatingin siya.
May nahulog na maliit na libro.
Lumapit siya at pinulot iyon.
Nang buksan niya, may isang sobre sa loob.
Walang pangalan.
Binuksan niya.
May isang lumang dokumento.
Medical Report — Elena Reyes, Age 11.
Nanginginig ang kamay niya habang binabasa iyon.
Nakasaad doon na isinugod siya sa ospital matapos ang isang sunog. May injury sa ulo at matinding trauma.
Ngunit may isang linya na agad nakatawag sa kaniyang pansin.
Memory suppression recommended.
Napaatras siya.
“Memory suppression?”
Hindi niya alam kung ano ang ibig sabihin nito.
Bago pa niya mabasa ang susunod na pahina, may narinig siyang yabag.
Mabilis siyang tumalikod.
Si Adrian.
Nakatayo ito sa may pintuan.
At sa unang pagkakataon, nakita niya ang tunay na galit sa mga mata nito.
“Ano ang ginagawa mo rito?”
“Hinanap ko ang katotohanan.”
Napatingin si Adrian sa hawak niyang dokumento.
“Give me that.”
“No.”
“Elena.”
“Hindi.”
Lumapit siya.
“Hindi mo naiintindihan.”
“Then explain it.”
“Please.”
“Bakit may medical report na nagsasabing sinadya nilang pigilan ang memory ko?”
Tahimik si Adrian.
“Who did this?”
“Your father.”
Napaatras siya.
“Bakit?”
“Because he was afraid you would remember.”
“Remember what?”
“Who started the fire.”
Biglang nanlamig ang katawan niya.
“Who?”
Tumingin si Adrian sa kaniya.
“Your own family.”
Hindi siya makapaniwala.
“Sinusunog nila ang sarili nilang bahay?”
“Hindi ganoon kasimple.”
“Then tell me!”
Lumapit si Adrian at marahang hinawakan ang kaniyang balikat.
“May isang bagay na ayokong malaman mo sa ganitong paraan.”
“Ano?”
“Na ang gabing iyon ay hindi aksidente.”
Napaluha si Elena.
“Then what happened?”
Bago siya masagot, biglang bumukas ang pinto.
Pumasok si Marcus.
“Sir.”
“What?”
“May emergency.”
“Ano?”
“May nakita kaming tao sa labas ng property.”
“Who?”
“Camille.”
Nanlaki ang mata ni Elena.
“Camille?”
“May kasama siya.”
“Who?”
Bago pa makasagot si Marcus, isang malakas na putok ang umalingawngaw sa labas.
Napayakap si Elena kay Adrian.
Agad siyang pinrotektahan nito gamit ang katawan.
“Get her upstairs!” sigaw ni Adrian.
Mabilis na dumating ang security team.
Habang inilalabas si Elena, narinig niya ang sunod-sunod na sigaw mula sa labas.
“Sir! They're coming through the east gate!”
Hindi niya alam kung sino ang mga iyon.
Ngunit habang papunta siya sa hagdan, nakita niya si Camille sa labas ng glass window.
Nakatayo ito kasama ang isang lalaki.
At sa kamay nito ay may hawak na baril.
Nagtama ang kanilang mga mata.
Ngumiti si Camille.
At binigkas nito nang walang tunog:
“I'm sorry, sister.”
Nanlamig si Elena.
Hindi niya alam kung ano ang ibig sabihin niyon.
Ngunit bago siya tuluyang mailayo, narinig niya ang sigaw ni Adrian.
“GET DOWN!”
Isang putok ang umalingawngaw.
Bumagsak ang isang salamin.
At sa gitna ng kaguluhan, naramdaman ni Elena ang isang kamay na mahigpit na humawak sa kaniyang kamay.
Si Adrian.
“Stay with me.”
“I'm scared.”
“I know.”
“Adrian…”
“I won't let them take you.”
Tumingin siya sa kaniyang mga mata.
Sa unang pagkakataon, hindi niya nakita ang ruthless CEO.
Ang nakita niya ay ang batang lalaking minsang nangako sa kaniya.
“Lagi kitang poprotektahan.”
At sa gitna ng putukan, biglang bumalik sa kaniyang isip ang isang malinaw na alaala.
Isang batang Elena.
Isang batang Adrian.
At isang lalaki na nakatayo sa harap ng nasusunog na bahay.
Ngunit hindi ito ang kaniyang ama.
Hindi rin ito ang ama ni Adrian.
Isa itong lalaking may tattoo ng ahas na nakapulupot sa korona.
Biglang napasigaw si Elena.
“Adrian!”
“What?”
“Hindi pamilya natin ang nagsimula ng apoy.”
Nanigas ito.
“Then who?”
Tumingin siya sa direksiyon ng bintana.
“Yung lalaki…”
“Ano'ng lalaki?”
“May tattoo.”
Biglang nagbago ang mukha ni Adrian.
“Black Serpent.”
Tumango si Marcus.
“Sir, they're inside.”
Mabilis na hinawakan ni Adrian ang kamay ni Elena.
“Then we end this tonight.”
Ngunit hindi nila alam na sa labas ng mansion, nakangiti si Camille habang nakatingin sa isang tao sa kaniyang cellphone.
Isang mensahe ang ipinadala.
She remembers the symbol.
Makalipas lamang ang ilang segundo, dumating ang sagot.
Then the next step begins.
At sa unang pagkakataon, alam ni Adrian na hindi na lamang siya nagpoprotekta sa kaniyang asawa.
Nakikipagdigma na siya para sa buhay nito.
At kung kinakailangan, handa niyang sunugin ang buong mundo upang hindi na muling maagaw sa kaniya si Elena.
- Writer
- chap_listContents
- likeADD