KABANATA 3
1967 Words
KABANATA 3
ANG KASAL
Dalawang araw matapos ang kakaibang pangyayari sa boutique, hindi pa rin mawala sa isip ni Elena ang litrato niyang natagpuan sa loob ng itim na kahon. Hindi lamang dahil may isang taong lihim na sumusubaybay sa kaniya, kundi dahil sa larawan na mas matanda kaysa sa inaakala niyang mayroon siyang alaala. Labing-isang taong gulang lamang siya nang gabing iyon, ngunit habang nakatingin siya sa nasusunog na bahay sa larawan, pakiramdam niya ay may bahagi ng kaniyang pagkabata na matagal nang pilit na itinatago ng kaniyang isip.
Mas nakababahala ang sinabi ni Adrian.
Because I do.
Hindi niya maintindihan kung ano ang ibig sabihin nito. Kung totoong kilala na siya ni Adrian bago pa sila muling nagkita, bakit hindi nito sinabi agad? At bakit parang mas takot itong maalala niya ang nakaraan kaysa sa posibilidad na may taong nagtatangkang saktan siya?
Kinabukasan, nagising si Elena sa sunod-sunod na katok sa kaniyang pinto. Pagbukas niya, isang babaeng eleganteng nakasuot ng dark blue dress ang nakatayo roon.
“Good morning, Mrs. Reyes. I’m Maria, the head housekeeper. Sir asked me to prepare everything you need for the wedding.”
Napangiti nang bahagya si Elena. “Hindi pa naman ako Mrs. Montefalco.”
“Soon, ma’am.”
Hindi niya alam kung bakit may kakaibang bigat ang salitang iyon.
Mula nang mangyari ang insidente, halos lahat ng paghahanda sa kasal ay inilipat sa Montefalco Mansion. Sinabi ni Adrian na mas ligtas iyon, ngunit alam ni Elena na hindi lamang seguridad ang dahilan. Pakiramdam niya ay gusto nitong ilayo siya sa kaniyang pamilya habang iniimbestigahan nito ang taong sumusubaybay sa kaniya.
Habang naghahanda siya, napansin niyang may isang maliit na kahon sa ibabaw ng mesa. Nang buksan niya iyon, nakita niya ang isang eleganteng kuwintas na may maliit na pendant na hugis buwan.
May kasamang maikling note.
Wear this tonight.
Walang pirma, ngunit alam niyang kay Adrian iyon.
Nang isuot niya ang kuwintas, napansin niyang may maliit na ukit sa likod ng pendant. Isang simbolo iyon ng ahas na nakapulupot sa korona—ang parehong simbolo na nakita niya sa kahon noong boutique.
Biglang bumilis ang t***k ng puso niya.
Bakit nasa kuwintas niya ang simbolong iyon?
At bakit parang ayaw ni Adrian na mapansin niya ito?
Hindi niya alam na sa kabilang bahagi ng mansion, tahimik na pinagmamasdan ni Adrian ang security footage mula sa nakaraang gabi. Kasama niya si Marcus, ang kaniyang pinaka-pinagkakatiwalaang tao.
“May nakita ka ba?” tanong ni Adrian.
“Wala pa, sir. Pero may isang bagay na kakaiba.”
“Ano?”
“Yung security team na konektado sa Reyes family ay hindi pala direktang nagtatrabaho para sa kanila.”
Napatingin si Adrian.
“Then who hired them?”
“Hindi pa namin alam.”
“Find out.”
Tumango si Marcus, ngunit bago siya tuluyang makaalis, nagsalita si Adrian.
“Marcus.”
“Yes, sir?”
“Double the security around Elena.”
“Sir, hindi ba masyado nang marami?”
Tumingin si Adrian sa screen kung saan makikita si Elena na naglalakad sa hallway.
“No.”
Napansin ni Marcus ang pagbabago sa mukha ng kaniyang amo. Hindi na ito simpleng pag-iingat para sa isang business alliance. May iba nang dahilan.
“Sir,” maingat niyang tanong, “are you sure you still want this marriage?”
Nanatiling tahimik si Adrian.
Pagkatapos ay sinabi niya, “More than ever.”
---
Dumating ang araw ng kasal nang mas mabilis kaysa sa inaasahan ni Elena.
Sa buong umaga, abala ang mansion. May mga florist, makeup artists, coordinators, at security personnel na pabalik-balik sa paligid. Ngunit sa kabila ng lahat ng ingay, pakiramdam ni Elena ay parang napakalayo niya sa lahat.
Nakatayo siya sa harap ng salamin habang inaayos ni Maria ang kaniyang belo.
“Napakaganda mo, ma’am,” sabi nito.
Bahagyang ngumiti si Elena.
“Thank you.”
“Maswerte si Sir Adrian.”
Hindi niya napigilang mapatingin sa salamin.
“Sa tingin mo?”
Ngumiti si Maria. “Hindi po siya madaling magtiwala sa tao. Pero mula nang dumating kayo, iba na ang kilos niya.”
Napaisip si Elena.
“Ano ang ibig mong sabihin?”
“Mas madalas siyang umuwi.”
Napangiti siya.
“Hindi naman ibig sabihin noon ay may feelings siya.”
“Hindi ko po sinabi iyon.”
Natawa nang mahina si Elena.
Ngunit nang bumukas ang pinto, agad siyang natahimik.
Nakatayo roon si Adrian.
Suot nito ang isang perfectly tailored black suit. Maayos ang buhok at walang anumang bakas ng kaba sa mukha. Ngunit nang makita siya nito, bahagyang lumambot ang kaniyang mga mata.
Hindi agad nagsalita si Adrian.
Tinitigan lamang siya nito.
“Okay ba?” tanong ni Elena.
Lumapit ito nang dahan-dahan.
“You look beautiful.”
Namula ang pisngi niya.
“Thank you.”
Nakita ni Adrian ang pendant sa kaniyang leeg.
Saglit na nagbago ang ekspresyon nito.
“You're wearing it.”
“Yes. You told me to.”
“Keep it on.”
“Bakit?”
“Because I gave it to you.”
Hindi nasiyahan si Elena sa sagot.
“Adrian, ano ba talaga ang simbolo nito?”
Tahimik ito.
“Later.”
“Lagi mong sinasabi iyan.”
“I know.”
“Then when?”
Tumingin siya sa kaniya nang diretso.
“When it's safe.”
Bago pa siya makapagtanong muli, iniabot ni Adrian ang kaniyang kamay.
“Ready?”
Huminga nang malalim si Elena.
“Yes.”
---
Napuno ng mga bisita ang simbahan. Nandoon ang mga business partners ng Montefalco family, ilang kilalang personalidad, at mga taong tila mas interesado sa kapangyarihan sa likod ng kasal kaysa sa mismong pag-iibigan ng bride at groom.
Nang magsimulang maglakad si Elena patungo sa altar, halos lahat ay napalingon.
Ngunit isang tao lamang ang hinahanap ng kaniyang mga mata.
Si Adrian.
Nakatayo ito sa harap, tahimik at matatag, ngunit habang papalapit siya, napansin niyang hindi na nito inaalis ang tingin sa kaniya.
Nang makarating siya sa altar, iniabot ng kaniyang ama ang kamay niya kay Adrian.
“Take care of her,” sabi nito.
Tinitigan ni Adrian ang lalaki.
“I will.”
Ngunit hindi iyon isang simpleng pangako.
May babala sa tono nito.
Parang sinasabi nitong kapag may nangyaring masama kay Elena, hindi ito mananatiling tahimik.
Nagsimula ang seremonya.
Habang binibigkas ang mga vows, naririnig ni Elena ang sariling t***k ng puso. Hindi niya alam kung dahil ba sa kaba o sa kakaibang pakiramdam na naroon si Adrian sa tabi niya.
Nang oras na para sa rings, maingat na kinuha ni Adrian ang kamay niya.
“Do you, Adrian Montefalco, take Elena Reyes as your lawful wife?”
“Yes.”
Isang salita.
Ngunit malinaw.
Pagkatapos ay siya naman.
“Do you, Elena Reyes, take Adrian Montefalco as your lawful husband?”
Huminga siya nang malalim.
“Yes.”
Isinuot ni Adrian ang singsing sa kaniyang daliri.
At nang siya naman ang magsuot ng singsing kay Adrian, bigla niyang narinig ang mahinang bulong nito.
“From this moment, no one touches you without answering to me.”
Napatingin siya rito.
Hindi niya alam kung bakit, ngunit sa halip na matakot, nakaramdam siya ng kakaibang seguridad.
Matapos ang seremonya, nagpalakpakan ang mga bisita. Ngunit bago pa sila makalabas ng simbahan, may isang babae na biglang lumapit kay Elena.
“Congratulations.”
Napangiti si Elena.
“Thank you.”
Hindi niya kilala ang babae.
Eleganteng-elegante ito, ngunit malamig ang tingin.
“I'm Victoria.”
Nanigas si Adrian.
Napansin agad ni Elena ang pagbabago sa kaniyang mukha.
“Adrian?”
Hindi siya sinagot nito.
Sa halip, humakbang ito palapit at bahagyang humarang sa pagitan nila.
“Leave.”
Ngumiti si Victoria.
“Still protecting her?”
“Victoria,” malamig na sabi ni Adrian, “you should have stayed dead.”
Nanlaki ang mata ni Elena.
Dead?
Ano ang ibig sabihin nito?
Ngumiti lamang si Victoria bago tumalikod.
“See you soon, cousin.”
Naiwan si Elena na hindi makapagsalita.
“Adrian…”
“Not here.”
“Who is she?”
“Someone from my past.”
“Akala ko patay na siya.”
Tumingin si Adrian sa kaniya.
“That's what everyone thought.”
Bago pa niya maitanong kung bakit, mabilis na lumapit si Marcus.
“Sir, we have a problem.”
“Ano?”
“May nakita kaming suspicious vehicle sa likod ng church.”
Nagbago ang mukha ni Adrian.
“Where?”
“Gone now.”
Agad niyang hinawakan ang kamay ni Elena.
“Stay close.”
“Adrian, ano ba talaga ang nangyayari?”
Hindi siya sinagot nito.
Sa halip, dinala siya sa sasakyan.
Habang umaandar ang convoy, napansin ni Elena na hindi na normal ang kilos ng mga security personnel. Mas maraming sasakyan ang nakapaligid sa kanila at dalawang beses nagpalit ng route ang driver.
“May humahabol ba sa atin?”
“No.”
“Then why are we changing routes?”
“Precaution.”
“Hindi mo ako kailangang lokohin.”
Napabuntong-hininga si Adrian.
“Someone knows where we are.”
“Who?”
“That's what I'm trying to find out.”
Tahimik si Elena.
Maya-maya, napansin niyang may dugo sa kamay ni Adrian.
“Nasugatan ka?”
Napatingin ito sa sariling kamay.
“Not mine.”
Nanlamig siya.
“Kanino?”
Hindi sumagot si Adrian.
Makalipas ang ilang minuto, nakarating sila sa mansion.
Pagbaba nila, agad silang sinalubong ng security team.
“Sir, may nakuha kami.”
Iniabot kay Adrian ang isang maliit na envelope.
Binuksan niya iyon.
May isang litrato.
Larawan nilang dalawa sa altar.
Ngunit sa likod ay may nakasulat:
THE BRIDE REMEMBERS THE FIRE SOON.
Nang mabasa iyon ni Elena, biglang nanginig ang kaniyang mga kamay.
“Ano ang ibig sabihin nito?”
Tahimik na isinara ni Adrian ang envelope.
“Nothing.”
“Stop saying that.”
Tumingin siya rito, puno ng takot at galit.
“Hindi na ako bata, Adrian. Karapatan kong malaman kung bakit parang lahat ng tao ay may alam tungkol sa nakaraan ko maliban sa akin.”
Lumapit si Adrian.
“Alam ko.”
“Then tell me.”
“Hindi ko kayang sabihin ngayon.”
“Bakit?”
Dahan-dahang hinawakan ni Adrian ang kaniyang pisngi.
“Because once you remember everything, you may hate me.”
Napahinga nang malalim si Elena.
“Bakit kita kamumuhian?”
Hindi agad siya sinagot ni Adrian.
At sa katahimikang iyon, mas lalo niyang naramdaman na may napakalaking katotohanang nakatago sa likod ng kasal nila.
Nang gabing iyon, habang natutulog si Elena sa kanilang bagong silid, tahimik na nakatayo si Adrian sa balcony.
May hawak siyang lumang litrato.
Sa larawan, dalawang batang nakatayo sa harap ng isang bahay bago ito nilamon ng apoy.
Si Elena.
At siya.
Sa likod ng litrato ay may nakasulat na isang pangalan.
Gabriel Reyes.
Ang ama ni Elena.
Napapikit si Adrian.
Labinlimang taon na niyang hinihintay ang araw na makakapaghiganti siya.
Ngunit hindi niya inaasahang ang batang babae na minsang nangako siyang poprotektahan ay siya ring babaeng magiging asawa niya.
At ngayon, mas mahirap na ang lahat.
Dahil hindi na niya kayang piliin ang paghihiganti kung kapalit nito ang pagkawala ni Elena.
Sa loob ng silid, biglang nagising si Elena.
May narinig siyang boses sa kaniyang panaginip.
Isang batang lalaki.
“Don't be afraid, Elena. I'll protect you.”
Napadilat siya.
At bago pa niya maunawaan ang lahat, isang salita ang biglang lumabas sa kaniyang mga labi.
“Adrian…”
Sa kabilang bahagi ng balcony, narinig niya ang boses nito.
“I’m here.”
At sa gabing iyon, sa unang gabi ng kanilang kasal, pareho nilang alam na hindi na maaaring manatiling lihim ang nakaraan habambuhay.
Dahil ang apoy na minsang sumira sa kanilang pagkabata ay muling nag-aapoy.
At sa pagkakataong ito, maaaring ang kanilang kasal ang maging pinakamalaking target nito.
- Writer
- chap_listContents
- likeADD