KABANATA 4
1934 Words
KABANATA 4
ASAWA LANG SA PAPEL
Tahimik ang buong Montefalco Mansion kinabukasan ng kanilang kasal. Sa unang tingin, wala namang nagbago. Pareho pa rin ang malalaking bintana, mahahabang hallway, at mga security personnel na tahimik na nakabantay sa bawat sulok. Ngunit para kay Elena, iba na ang pakiramdam niya sa bahay na iyon. Kahapon lamang ay pumasok siya rito bilang isang babaeng nakatali sa isang kasunduan. Ngayon, isa na siyang Mrs. Montefalco, kahit hindi niya alam kung ano talaga ang ibig sabihin ng pagiging asawa ni Adrian.
Nakaharap siya sa salamin habang marahang hinahaplos ang wedding ring sa kaniyang daliri. Simple lamang ang singsing, ngunit napakalaki ng kahulugan nito. Hindi niya alam kung dapat ba siyang maging masaya o matakot. Ang kasal na dapat sana ay isang bagong simula ay tila nagbukas lamang ng pinto patungo sa isang nakaraan na hindi niya maalala.
Lalo niyang naalala ang sinabi ni Adrian noong nakaraang gabi.
Kapag naalala mo ang lahat, baka kamuhian mo ako.
Bakit niya siya kamumuhian?
Iyon ang tanong na paulit-ulit na bumabagabag sa kaniya.
May kumatok sa pinto.
“Come in.”
Si Maria ang pumasok at may dalang tray ng almusal.
“Good morning, ma’am.”
“Good morning, Maria.”
Inilapag nito ang tray sa maliit na mesa. “Pinapadala po ni Sir.”
Napatingin si Elena sa pagkain. May paborito niyang fruit salad, toast, at isang tasa ng kape na eksaktong paraan ng pagkakagawa na gusto niya.
“Alam niya kung paano ko gusto ang kape?”
Ngumiti si Maria. “Matagal na po niyang alam.”
Napatingin siya rito.
“Matagal?”
Biglang natahimik ang housekeeper.
“Ah… I mean, sinabi po ni Sir sa kitchen.”
Hindi nakumbinsi si Elena.
“Maria.”
“Yes, ma’am?”
“May gusto akong itanong.”
“Anuman po.”
“Gaano na katagal akong kilala ni Adrian?”
Sandaling nag-isip si Maria bago ngumiti nang pilit.
“Hindi ko po alam, ma’am.”
Alam niyang may tinatago ang babae.
Ngunit hindi na niya ito pinilit.
---
Sa kabilang bahagi ng mansion, abala si Adrian sa isang meeting.
Nasa loob siya ng private office kasama sina Marcus at tatlong senior executives ng Montefalco Holdings. Sa malaking screen ay makikita ang ilang financial reports, ngunit hindi iyon ang tunay na dahilan ng meeting.
“May movement sa east warehouse,” sabi ni Marcus. “May dalawang sasakyan na nakita roon kagabi. Hindi natin kilala ang mga driver.”
“Did they enter?”
“No.”
“Then keep watching.”
“Sir, may isa pa.”
Tumingin si Adrian.
“May isang pangalan na paulit-ulit na lumalabas sa records.”
“Ano?”
“Gabriel Reyes.”
Tumigas ang mukha ni Adrian.
“Sigurado ka?”
“Yes.”
Ibinigay ni Marcus ang folder.
Binuksan iyon ni Adrian at nakita ang ilang dokumento tungkol sa financial transactions na naganap labinlimang taon na ang nakalipas. May ilang pangalan at account numbers na pamilyar sa kaniya.
Lalong naging malamig ang kaniyang ekspresyon.
“Someone is moving money again.”
“From the old accounts?”
Tumango si Marcus.
“Exactly.”
“Baka may koneksyon sa nangyari noon.”
“I know.”
Napatingin si Adrian sa orasan.
“Where's Elena?”
“Sa taas, sir.”
“Make sure no one approaches her.”
Tumango si Marcus.
“Sir…”
Huminto si Adrian.
“Are you sure about keeping her here?”
Dahan-dahan siyang tumingin kay Marcus.
“She's safer here than anywhere else.”
“Even if she eventually discovers the truth?”
Tahimik si Adrian.
Pagkatapos ay mahina niyang sinabi, “I'll deal with that when the time comes.”
---
Samantala, bumaba si Elena sa dining room.
Nandoon si Adrian.
Nakaupo ito sa dulo ng mesa habang nagbabasa ng ilang documents.
Nang marinig siya, agad nitong itinaas ang tingin.
“Good morning.”
“Good morning.”
Umupo siya sa kabilang bahagi ng mesa.
Ilang minuto silang parehong tahimik.
Hindi niya alam kung bakit biglang naging awkward ang lahat matapos ang kasal.
Sa wakas, nagsalita siya.
“Adrian.”
“Yes?”
“About last night…”
Huminto ito sa pagbabasa.
“What about it?”
“Sinabi mong baka kamuhian kita kapag nalaman ko ang katotohanan.”
Hindi gumalaw si Adrian.
“Did I?”
“Yes.”
“Forget what I said.”
“Hindi ko kayang kalimutan.”
Nagtagpo ang kanilang mga mata.
“I need answers.”
“I know.”
“Then give them to me.”
Huminga nang malalim si Adrian.
“Not yet.”
Nainis si Elena.
“Palagi na lang not yet.”
Tumayo si Adrian.
Lumapit siya at huminto sa tabi ng kaniyang upuan.
“Because the truth isn't safe.”
“Para kanino?”
“Para sa'yo.”
“Or for you?”
Hindi agad sumagot si Adrian.
Alam ni Elena na tama ang hinala niya.
“May ginawa ka ba sa pamilya ko?”
“Hindi.”
“Then why are you afraid to tell me?”
Dahan-dahan niyang hinawakan ang sandalan ng upuan.
“Because I know what happened that night.”
Nanlamig si Elena.
“Anong gabi?”
“The fire.”
Biglang bumilis ang t***k ng puso niya.
“Were you there?”
“Yes.”
“Did you know me?”
“Yes.”
“Then why didn't you tell me?”
“I wanted to.”
“Pero?”
“Your father made sure you wouldn't remember.”
Napahawak si Elena sa ulo.
Muli siyang nakaramdam ng matinding sakit.
May isang maliit na kamay na humahawak sa kaniya.
May usok.
May apoy.
At isang batang lalaki.
“Adrian…”
Agad siyang inalalayan nito.
“Sit down.”
“Bakit parang kilala kita?”
Tumingin siya sa mga mata nito.
“Because you knew me before you knew my name.”
Hindi na nakapagsalita si Elena.
---
Makalipas ang ilang oras, pumunta siya sa library.
Kailangan niya ng oras upang mag-isip.
Napakalawak ng library ng mansion. Puno ito ng mga lumang libro at dokumento. Habang naglalakad siya sa mga shelves, may napansin siyang lumang cabinet sa pinakadulong bahagi.
May maliit na lock.
Hindi niya alam kung bakit, pero parang may nagtulak sa kaniya na buksan iyon.
Sinubukan niyang hawakan ang knob.
Locked.
“Looking for something?”
Napalingon siya.
Si Adrian.
Nakatayo ito sa may pintuan.
“Wala.”
“Then why are you here?”
“Gusto ko lang magbasa.”
Tumingin ito sa cabinet.
“You shouldn't open that.”
“Bakit?”
“Because there's nothing there that concerns you.”
Napangiti nang mapait si Elena.
“Everything about this family seems to concern me.”
Hindi sumagot si Adrian.
Lumapit siya.
“Open it.”
“No.”
“Adrian.”
“No.”
“Then tell me what's inside.”
Tahimik itong tumingin sa cabinet.
“Things from the past.”
“About the fire?”
“Yes.”
“About my family?”
“Yes.”
“About you?”
Hindi ito sumagot.
Sapat na iyon para malaman niyang tama siya.
“Then I have a right to know.”
“Not yet.”
Muling napuno ng inis ang mukha ni Elena.
“I'm your wife.”
“Yes.”
“Then stop treating me like a stranger.”
Bahagyang lumambot ang mukha ni Adrian.
“I don't treat you like a stranger.”
“Then what am I to you?”
Napahinto siya.
Parang hindi nito inaasahan ang tanong.
Makalipas ang ilang segundo, mahina nitong sinabi, “You're the one person I can't afford to lose.”
Nanlaki ang mata ni Elena.
Hindi niya alam kung paano sasagutin iyon.
Dahil sa unang pagkakataon, narinig niya ang isang bagay na hindi galing sa malamig na CEO.
Narinig niya ang boses ng isang lalaking natatakot mawalan.
---
Nang gabing iyon, nagising si Elena dahil sa ingay mula sa hallway.
May mga yabag.
Mabilis at mabibigat.
Bumangon siya at binuksan nang bahagya ang pinto.
May dalawang security personnel na nagmamadaling pumunta sa ibaba.
“What's happening?” tanong niya.
“Please stay inside, ma’am.”
“Why?”
“Sir's orders.”
Isinara niya ang pinto.
Ngunit hindi niya kayang manatiling tahimik.
Lumabas siya at dahan-dahang bumaba sa hagdan.
Sa ibaba, nakita niya si Adrian na may kausap na isang lalaking hindi niya kilala.
Hindi ito security personnel.
Naka-dark jacket ito at tila sugatan ang mukha.
“Why did you come here?” malamig na tanong ni Adrian.
“Because they know she's here.”
Nanigas si Elena.
“Sino?” tanong ni Adrian.
“The Reyes girl.”
“Watch your words.”
“Hindi mo siya kayang protektahan habambuhay.”
Lumapit si Adrian.
“Who sent you?”
Hindi sumagot ang lalaki.
Sa halip, tumingin ito kay Elena.
“Hindi mo ba alam kung sino talaga ang asawa mo?”
Mabilis na humakbang si Adrian at hinarangan ang view nito kay Elena.
“Take him away.”
Dinala ng security personnel ang lalaki.
Naiwan silang dalawa.
“Who was he?” tanong ni Elena.
“Someone who made a mistake.”
“Anong ibig niyang sabihin?”
“Nothing.”
“Again?”
Napabuntong-hininga si Adrian.
“Go back upstairs.”
“Hindi.”
“Elena.”
“I want the truth.”
Lumapit ito sa kaniya.
“Hindi ko kayang sabihin lahat ngayon.”
“Then tell me one thing.”
“Ano?”
“Did you marry me because you loved me?”
Tahimik ang paligid.
Hindi agad sumagot si Adrian.
At sa ilang segundong iyon, naramdaman ni Elena na tila bumigat ang buong mundo.
Sa wakas, sinabi nito, “No.”
Nasaktan siya.
Ngunit bago pa siya makalayo, hinawakan ni Adrian ang kaniyang kamay.
“I married you for another reason.”
“Ano?”
Tinitigan siya nito.
“Because I made a promise fifteen years ago.”
“Ano?”
“Na poprotektahan kita.”
Napaluha si Elena.
“Then why does it feel like you're the one I'm supposed to be afraid of?”
Walang sagot si Adrian.
At marahil iyon ang pinakamasakit na sagot sa lahat.
Nang bumalik si Elena sa kaniyang silid, matagal siyang nakaupo sa gilid ng kama. Tinitigan niya ang wedding ring sa kaniyang daliri habang iniisip ang lahat ng nangyari. Hindi niya alam kung mapagkakatiwalaan niya si Adrian, ngunit may isang bagay siyang sigurado.
Hindi aksidente ang kasal nila.
Hindi rin simpleng business alliance ang dahilan.
At sa likod ng malamig na mukha ng kaniyang asawa ay may isang lihim na may kinalaman sa isang batang babae na hindi niya naaalalang siya mismo.
Samantala, sa ibaba ng mansion, pumasok si Adrian sa secured room.
Binuksan niya ang lumang cabinet na nakita ni Elena.
Kinuha niya ang isang maliit na kahon.
Sa loob nito ay isang lumang bracelet na pag-aari ng isang batang babae.
May maliit na ukit sa loob.
ELENA — AGE 11.
Dahan-dahang ipinikit ni Adrian ang mga mata niya.
“I'm sorry,” bulong niya.
Ngunit hindi niya alam na sa hallway, nakatayo si Elena sa likod ng bahagyang nakabukas na pinto.
Narinig niya ang sinabi nito.
At sa unang pagkakataon, nakita niya ang isang bagay na hindi kailanman ipinakita ni Adrian sa kaniya.
Luha.
Isang luha lamang ang dumaloy sa mukha ng ruthless CEO.
At biglang naunawaan ni Elena na ang lalaking kinatatakutan ng lahat ay may sugat na hindi pa rin gumagaling.
Ang tanong lamang ay kung ano ang nangyari labinlimang taon na ang nakalipas.
At bakit siya ang sentro ng lahat ng iyon.
- Writer
- chap_listContents
- likeADD