KABANATA 2
2332 Words
KABANATA 2
ANG RUTHLESS CEO
Tatlong araw matapos ang unang hapunan nila sa Montefalco Mansion, hindi pa rin mawala sa isip ni Elena ang malamig na titig ni Adrian. Paulit-ulit niyang naaalala ang paraan ng pagsasalita nito—diretso, kalmado, at walang anumang emosyon na maaaring gamitin upang hulaan ang tunay nitong iniisip. Sinabi nitong ang kasal nila ay isang alliance lamang, isang kasunduang makatutulong sa dalawang pamilya. Wala itong ipinangakong pag-ibig at wala ring pagtatangkang gawing romantiko ang isang bagay na malinaw namang nagsimula dahil sa pangangailangan.
Sa isang banda, mas gusto iyon ni Elena. Mas madaling tanggapin ang isang lalaking nagsasabi ng totoo kaysa sa isang taong magpapanggap na mahal siya para lamang maisakatuparan ang isang kasunduan. Ngunit may isang bagay tungkol kay Adrian na hindi niya maipaliwanag. Habang mas sinusubukan niyang unawain ang lalaki, lalo lamang siyang nakakaramdam na may malaking bahagi ng kuwento na hindi nito sinasabi sa kanya.
Maaga siyang nagising nang umagang iyon dahil sa tawag ng kanyang ama. Halos hindi pa sumisikat ang araw nang marinig niya ang malamig nitong boses sa kabilang linya.
“Bumaba ka mamayang alas-diyes. May mga damit kang kailangang piliin para sa kasal.”
Napatingin si Elena sa orasan bago siya napabuntong-hininga. “Dad, dalawang linggo pa ang kasal. Hindi naman siguro kailangang madaliin.”
“Hindi ko kailangan ng reklamo. Gawin mo na lang ang sinasabi ko. Ayokong magkaroon ng problema sa Montefalco family.”
Bago pa siya makapagtanong, ibinaba na nito ang tawag.
Matagal na nakatitig si Elena sa cellphone bago siya tuluyang bumangon. Sa loob lamang ng ilang araw, nagbago ang direksiyon ng buong buhay niya. Dati, ang pinakamalaking problema niya ay kung paano haharapin ang araw-araw na pangmamaliit ng sariling pamilya. Ngayon, kailangan niyang maghanda para sa isang kasal sa lalaking halos hindi niya kilala at sinasabing kinatatakutan ng karamihan.
Nang makababa siya sa sala, naroon na sina Camille at ang kanilang stepmother. Nakalatag sa malaking mesa ang mga katalogo ng mamahaling designer gowns, alahas, sapatos, at iba pang bagay na kailangan para sa kasal.
“Finally,” sabi ni Camille habang nakatingin sa kanya. “Akala ko hindi ka na bababa.”
Umupo si Elena sa kabilang sofa at mahinahong tinanong, “Ano ba ang kailangan?”
“Pumili ka ng wedding dress,” sagot ng stepmother niya. “At sana naman ay huwag kang pumili ng kung anu-ano. Kapag nakita ka ng Montefalco family, kailangan nilang maramdaman na karapat-dapat ka sa apelyido nila.”
Hindi sumagot si Elena. Binuksan niya ang isang katalogo at nagsimulang tumingin sa mga damit.
“Hindi ko maintindihan kung bakit parang ang saya mo,” biglang sabi ni Camille. “Ikaw na nga ang pinakasalan ni Adrian Montefalco, tapos parang ikaw pa ang napili sa isang fairytale.”
Dahan-dahang itinaas ni Elena ang tingin. “Hindi ako masaya, Camille.”
“Really?” mapanuyang tanong nito. “Kasi kung ako ang nasa lugar mo, baka hindi na ako makatulog sa sobrang excitement.”
“Hindi lahat ng mayaman ay dahilan para maging masaya.”
Nawala ang ngiti ni Camille.
Bago pa ito makasagot, isang itim na luxury car ang huminto sa labas ng bahay. Kasunod nito ang dalawang sasakyan na may security personnel. Napatingin ang lahat sa bintana.
Makalipas ang ilang segundo, bumukas ang pinto.
Pumasok si Adrian.
Biglang natahimik ang buong sala.
Naka-black suit siya at walang kurbata, ngunit kahit simple ang kaniyang pananamit, sapat na ang presensiya niya upang magmukhang mas maliit ang buong bahay. Tahimik siyang naglakad papasok habang sinusundan ng dalawang bodyguard, ngunit nang makarating sa sala ay agad niyang pinahinto ang mga ito sa may pinto.
“Mr. Montefalco,” mabilis na bati ng ama ni Elena na kagagaling lamang sa hallway. “Hindi namin alam na darating kayo.”
“I didn't announce it,” kalmadong sagot ni Adrian.
Tumingin ito kay Elena.
“Are you ready?”
Napakunot-noo siya. “Para saan?”
“Shopping. Wedding arrangements.”
“May mga tao na rito para pumili ako.”
“I know.”
“Then why are you here?”
Diretso siyang tinitigan ni Adrian bago sumagot. “Because I don't trust their choices.”
Napatingin ang stepmother ni Elena, ngunit pinili nitong manahimik.
Hindi napigilan ni Elena ang bahagyang pagngiti. Hindi niya alam kung dapat ba siyang matuwa o mainis sa paraan ng pagsasalita nito.
“Fine,” sabi niya habang tumatayo. “Let's go.”
Habang naglalakad sila papunta sa sasakyan, napansin ni Elena ang dami ng security personnel sa paligid. Hindi ordinaryong bodyguards ang mga ito. Tahimik silang gumagalaw, patuloy na sinusuri ang paligid, at tila bawat kilos ng mga tao sa kanilang paligid ay napapansin nila.
“Ganito karami ang security mo?” tanong niya nang makasakay sila.
“Kapag kasama kita, yes.”
Napalingon siya. “Bakit?”
Hindi agad sumagot si Adrian. Sa halip, hinintay muna nitong umandar ang sasakyan bago ito nagsalita.
“Someone has been following you.”
Nanigas si Elena.
“Since when?”
“Three days.”
Tatlong araw. Eksaktong tatlong araw mula nang una silang maghapunan sa Montefalco Mansion.
“Bakit hindi mo sinabi sa akin?”
“Because I wanted to know who they were before I frightened you.”
“Alam mo na ba kung sino?”
“Not yet.”
Napalunok si Elena. “Delikado ba ako?”
Tumingin sa kanya si Adrian at kalmadong sumagot, “Hindi habang kasama kita.”
Masyado itong kalmado para sa isang bagay na dapat niyang ikatakot.
“Adrian, ano ba talaga ang trabaho mo?”
“CEO.”
“Hindi lang iyon.”
Bahagyang tumigas ang panga nito.
“Why are you asking?”
“Dahil may mga taong sumusunod sa akin, may armed security ka, at parang may alam kang hindi ko alam. Hindi ako tanga, Adrian. May tinatago ka.”
Ilang segundo itong nanahimik bago tumingin sa bintana.
“May mga bagay na hindi mo kailangang malaman.”
“Pero magiging asawa mo ako.”
“Hindi pa.”
“Soon,” sagot niya.
Nagtagpo ang kanilang mga mata.
“Exactly,” sabi ni Adrian.
Hindi na siya nagsalita.
Makalipas ang halos isang oras, nakarating sila sa isang private luxury boutique. Isinara ang buong store para sa kanila, at ilang empleyado ang naghihintay sa loob. May mga designer gown na nakahanda at ilang kahon ng mamahaling alahas.
“Pumili ka,” sabi ni Adrian.
Napatingin siya sa paligid. “Lahat ito para sa akin?”
“Yes.”
“Hindi naman kailangang ganito.”
“I don't care.”
Napailing si Elena at nagsimulang pumili ng ilang damit. Habang tinitingnan niya ang mga gown, napansin niyang hindi naman talaga interesado si Adrian sa mga ito. Sa halip, palagi itong nakatingin sa security cameras at sa mga taong dumadaan sa labas ng glass window.
May kung anong bumabagabag sa lalaki.
“Adrian,” tawag niya.
“Yes?”
“May nangyari ba?”
“Wala.”
“Hindi ka magaling magsinungaling.”
Napatingin ito sa kanya.
“Careful.”
“I'm only asking.”
Lumapit si Adrian at bahagyang yumuko upang marinig siya nang maayos.
“May mga taong ayaw mangyari ang kasal natin.”
Naramdaman ni Elena ang pagbigat ng dibdib niya.
“Sino?”
“Hindi ko pa alam.”
“Bakit parang hindi ka nag-aalala?”
“Because worrying won't protect you.”
Bago pa siya makasagot, may malakas na tunog mula sa labas.
Napatigil ang lahat.
Mabilis na lumapit ang dalawang bodyguard at humarang sa harap ni Elena. Sa isang iglap, nagbago ang buong atmosphere ng boutique. Ang mga empleyado ay natigilan at ang ilang security personnel ay agad na pumunta sa entrance.
“Stay behind me,” utos ni Adrian.
“Ano iyon?”
“Don't move.”
May narinig siyang malakas na tunog ng pagpreno ng sasakyan, kasunod ang sigaw ng isang lalaki sa labas. Napahawak si Elena sa braso ni Adrian.
“Adrian…”
Agad nitong hinawakan ang kamay niya.
“Look at me.”
Tumingin siya rito.
“Walang mangyayari sa iyo.”
Makalipas ang ilang minuto, bumalik ang isang security officer.
“Sir, may lalaking nagtapon ng package malapit sa entrance. Tumakbo siya bago namin siya nahuli.”
“Bring it.”
“Sir, baka dangerous po.”
“Bring it.”
Ilang minuto pa ang lumipas bago dinala sa harap nila ang isang maliit na itim na kahon. Maingat itong sinuri ng security team bago tuluyang buksan.
Nang makita ni Elena ang laman nito, tila tumigil ang kaniyang paghinga.
Isang litrato niya.
Kuhang-kuha habang palabas siya ng kanilang bahay dalawang araw na ang nakalipas.
Kinuha ni Adrian ang litrato at tiningnan ito. Sa likod ay may nakasulat na mensahe.
HUWAG SIYANG PAKASALAN.
Nanlamig ang kamay ni Elena.
“Adrian…”
Hindi ito sumagot.
“May alam ka ba tungkol dito?”
Ilang segundo itong nanatiling tahimik bago sinabi, “Your family has enemies.”
“Anong klaseng enemies?”
“Enough to kill.”
Naramdaman niyang nanghina ang tuhod niya.
Lumapit si Adrian at marahang hinawakan ang kaniyang kamay.
“Hindi kita hahayaan.”
“Bakit parang alam mong mangyayari ito?”
Hindi sumagot si Adrian.
Iyon ang sagot na higit na nagpalakas sa kaniyang hinala.
“Adrian, bakit parang kilala mo na ako bago pa tayo nagkita?”
Biglang tumigas ang mukha nito.
“Because I do.”
Nanlaki ang mata niya.
“Paano?”
Bago pa ito makasagot, tumunog ang cellphone ni Adrian. Tiningnan niya ang screen at agad na nagbago ang ekspresyon niya.
“Uuwi tayo.”
“Bakit?”
“Now.”
Wala nang nagawa si Elena kundi sumunod.
Pagdating nila sa Montefalco Mansion, sinalubong sila ni Marcus. May hawak itong tablet at seryoso ang mukha.
“Sir, may nahanap kami.”
“Tell me.”
“Yung lalaking sumunod kay Elena ay konektado sa isang private security group.”
“Kanino?”
Sandaling tumingin si Marcus kay Elena bago muling tumingin kay Adrian.
“Sa Reyes family.”
Napaatras si Elena.
“Impossible.”
Hindi agad sumagot si Adrian.
“That's what I thought too.”
Habang pinag-uusapan nila ang nangyari, napansin ni Elena ang maliit na simbolo sa loob ng itim na kahon. Isa itong ahas na nakapulupot sa isang korona.
“Ano 'yan?” tanong niya.
Agad na isinara ni Adrian ang kahon.
“Wala.”
“Hindi mukhang wala.”
“Forget it.”
“Hindi ko kayang kalimutan kung may nagbabanta sa akin.”
Lumapit si Adrian hanggang isang hakbang na lamang ang pagitan nila.
“Then listen carefully. From tonight, you don't walk alone. You don't answer unknown numbers, and you don't open the door unless security confirms who's outside.”
“Parang bilanggo ako.”
“Hindi. You're protected.”
“Pareho lang ang pakiramdam.”
Bahagyang bumaba ang boses ni Adrian. “Kung gusto kitang ikulong, hindi kita bibigyan ng choice. Pero ayokong takutin ka.”
Napatitig si Elena sa kanya.
“Then tell me the truth.”
“I’m trying.”
“Trying isn't enough.”
“I know.”
Biglang nag-vibrate ang cellphone ni Adrian.
Isang bagong larawan ang ipinadala mula sa unknown number.
Nang makita niya iyon, agad na nagbago ang mukha niya.
Larawan iyon ni Elena noong bata pa siya.
Labing-isang taong gulang.
Sa likod niya ay isang bahay na nilalamon ng apoy.
“Do you remember this night?” tanong ni Adrian.
Pagtingin ni Elena sa larawan, biglang sumakit ang ulo niya.
Isang malakas na sigaw.
Isang putok.
Usok.
Apoy.
At isang batang lalaki na humahawak sa kaniyang kamay habang may nagsasabing, “Run, Elena. Don't look back.”
Napahawak siya sa ulo.
“Adrian…”
Agad siyang inalalayan nito.
“Easy.”
“Ano ang nangyari noong gabing iyon?”
Hindi agad sumagot si Adrian.
Sa halip, tinitigan niya ang larawan bago muling tumingin sa kanya.
“Hindi ka pa handang malaman.”
“Hindi ikaw ang magdedesisyon kung handa ako.”
Tahimik si Adrian.
At sa unang pagkakataon, nakita ni Elena ang isang emosyon na hindi niya inaasahan mula sa isang lalaking tulad nito.
Takot.
Hindi takot para sa sarili nito.
Takot para sa kanya.
Nang gabing iyon, hindi nakatulog si Elena. Habang nakahiga siya sa guest room ng mansion, patuloy na bumabalik sa isip niya ang lumang larawan at ang kakaibang alaala na tila pilit na bumabalik mula sa isang lugar ng kaniyang isipan na matagal nang nakasara.
Samantala, sa kabilang bahagi ng mansion, pumasok si Adrian sa isang secured room.
Inilapag niya sa mesa ang isang makapal na file.
Sa cover nito ay nakasulat ang pangalan:
ELENA REYES.
Binuksan niya ang unang pahina.
May lumang litrato ng dalawang bata.
Isang batang babae.
At isang batang lalaki.
Si Elena at siya.
Sa ibaba ng larawan ay may petsa.
Labinlimang taon na ang nakalipas.
Dahan-dahang hinawakan ni Adrian ang litrato.
“I’m sorry,” bulong niya.
Biglang nag-vibrate ang cellphone niya.
Isang anonymous message.
SHE REMEMBERS NOTHING. BUT SHE WILL.
Sinundan iyon ng isa pang mensahe.
AND WHEN SHE REMEMBERS, YOUR MARRIAGE WILL END.
Matagal na tinitigan ni Adrian ang screen bago niya ito tuluyang pinatay.
Hindi siya natatakot na mawala ang kasunduan.
Hindi rin siya natatakot na bumagsak ang kaniyang negosyo.
Ang kinatatakutan niya ay ang araw na tuluyang maalala ni Elena ang gabing iyon.
Dahil kapag nangyari iyon, malalaman nito ang pinakamalaking katotohanang itinago niya.
Na ang kasal nila ay hindi nagsimula sa isang simpleng business alliance.
At bago pa man sila nagkita muli, matagal nang alam ni Adrian kung sino si Elena.
Ang hindi niya alam ay kung paano niya ipaliliwanag sa babaeng iyon na sa simula ay maaaring paghihiganti ang dahilan kung bakit niya ito pinili.
Ngunit ngayon, habang papalapit ang kanilang kasal, isang bagay ang unti-unti niyang napagtatanto.
Maaaring nagsimula ang lahat bilang paghihiganti.
Ngunit ang nararamdaman niya para kay Elena ay unti-unti nang nagiging isang bagay na hindi niya kayang kontrolin.
At iyon ang maaaring maging pinakamapanganib na kahinaan ng isang lalaking tulad ni Adrian Montefalco.
- Writer
- chap_listContents
- likeADD