KABANATA 12
1934 Words
KABANATA 12
ANG DALAWANG SANGGOL
“Dalawa.”
Iyon lamang ang salitang paulit-ulit na naririnig ni Adrian mula kay Elena.
Dalawang sanggol.
Dalawampu’t limang taon na ang nakalipas.
Isang ospital.
At isang lihim na tila sadyang ibinaon ng dalawang pamilya upang hindi na kailanman lumitaw.
Nakaupo si Elena sa kama habang nakapikit, pilit na hinahabol ang mga alaala na tila naglalaho sa tuwing sinusubukan niyang hawakan ang mga iyon.
“May nakita akong dalawang sanggol,” mahina niyang sabi. “Parehong umiiyak. Parehong nakabalot sa puting kumot.”
Nakatayo si Adrian sa harap niya, tahimik na nakikinig.
“May dalawang babae,” pagpapatuloy niya. “Isa sa kanila ang nanay ko. Pero hindi ko makita ang mukha ng isa.”
“May narinig ka ba?”
Tumango si Elena.
“May nagsabi na kailangang paghiwalayin ang dalawang bata.”
“Bakit?”
“Hindi ko alam.”
“May pangalan?”
Napapikit siyang muli.
“May narinig akong… Montefalco.”
Biglang nanigas si Adrian.
“Montefalco?”
“Yes.”
“Sigurado ka?”
“Hindi ko alam.”
Lumapit si Adrian at marahang hinawakan ang kamay niya.
“Don't force yourself.”
“Pero kailangan nating malaman.”
“Malalaman natin.”
“Paano?”
“By finding the hospital records.”
Tahimik si Elena.
“Twenty-five years ago,” sabi ni Adrian, “there were only three private hospitals in this city that had a connection to both our families.”
“Then let's start there.”
Tumango si Adrian.
Ngunit bago pa sila makapaghanda, tumunog ang cellphone niya.
Si Marcus.
“Sir, we found something.”
“What?”
“May old hospital record na nakuha namin.”
“Anong record?”
“Birth records from twenty-five years ago.”
Napatingin si Adrian kay Elena.
“Send it.”
Makalipas ang ilang segundo, dumating ang file.
Binuksan niya ito.
May dalawang pangalan.
Isang pangalan ang pamilyar.
ELENA REYES.
At ang isa—
BABY GIRL — UNKNOWN.
Napahawak si Elena sa kaniyang bibig.
“That's impossible.”
Hindi nagsalita si Adrian.
Sa ibaba ng record ay may isang note.
Transferred immediately after birth.
“Transferred where?” tanong ni Elena.
“Walang nakalagay.”
“Then somebody removed it.”
“Yes.”
---
Makalipas ang isang oras, dumating si Marcus sa estate.
May dala siyang makapal na folder.
“Sir.”
Kinuha iyon ni Adrian.
“Where did you get this?”
“From a former hospital administrator.”
“Alive?”
“Yes. But he doesn't want to be identified.”
“Why?”
“Fear.”
Binuksan ni Adrian ang folder.
May mga lumang dokumento at photocopies ng birth certificates.
Nakita niya ang pangalan ni Gabriel Reyes.
At sa tabi nito ay ang pangalan ng isang babaeng hindi niya kilala.
Isabella Montefalco.
Nanlaki ang mata ni Elena.
“Isabella?”
Tumingin siya kay Adrian.
“Who is she?”
Hindi siya agad sumagot.
“An aunt.”
“Your aunt?”
“Yes.”
“Buhay pa ba siya?”
“No.”
“Kailan siya namatay?”
“Twenty-four years ago.”
Isang taon matapos ang kapanganakan ng dalawang sanggol.
Naging tahimik ang silid.
“May connection ba siya sa ospital?”
“According to this, yes.”
Binasa ni Marcus ang dokumento.
“She was listed as the emergency guardian of one of the babies.”
Napatingin si Elena kay Adrian.
“Which baby?”
Hindi nila alam.
Dahil ang pangalan ng sanggol ay hindi nakalagay.
---
Kinagabihan, nakatanggap sila ng tawag mula sa isang dating nurse ng ospital.
Ayaw nitong sabihin ang pangalan nito.
“I remember the night,” sabi ng babae.
“Tell us everything,” sabi ni Adrian.
Tahimik muna ito.
“Dalawang sanggol ang ipinanganak nang gabing iyon.”
“Alam namin.”
“Hindi aksidente ang pagkakahiwalay sa kanila.”
Napahawak si Elena sa kamay ni Adrian.
“Who ordered it?”
“Hindi ko alam.”
“Someone must have.”
“May dumating na lalaki.”
“Who?”
“Hindi ko alam ang pangalan.”
“Description?”
“Matangkad. Naka-black suit. May singsing.”
Napatingin si Elena kay Adrian.
“Black ring?”
“Yes.”
Nanlamig ang buong katawan niya.
“May pulang bato?”
“Yes.”
Ang parehong singsing na nakita niya sa kaniyang alaala.
“Siya,” bulong ni Elena.
“What?”
“Siya ang nakita ko.”
Mabilis na napatingin si Adrian.
“Are you sure?”
Tumango siya.
“Siya ang nasa ospital.”
“Did he say anything?”
“Yes.”
“What?”
“Sinabi niyang isa lamang sa mga bata ang maaaring manatili.”
Napahawak si Elena sa kaniyang tiyan.
“Bakit?”
“Hindi ko alam.”
“Nasaan ang dalawang bata?”
Tahimik ang nurse.
“Isa ang nanatili sa pamilya.”
“And the other?”
“Taken away.”
“Saan?”
“Hindi ko alam.”
Biglang naputol ang tawag.
“Hello?”
Wala nang sagot.
Mabilis na sinubukan ni Marcus na i-trace ang numero.
“Sir, disconnected.”
Napakuyom ang kamay ni Adrian.
“Find her.”
“Yes.”
---
Hindi mapakali si Elena nang gabing iyon.
Nakaupo siya sa balcony habang nakatingin sa malayo.
Lumapit si Adrian at umupo sa tabi niya.
“Hindi ka dapat nag-iisa.”
“Hindi ako nag-iisa.”
Hinawakan niya ang kaniyang tiyan.
“May kasama ako.”
Bahagyang ngumiti si Adrian.
“Dalawa.”
Napangiti rin si Elena.
“Dalawa.”
Sandali silang natahimik.
“Adrian.”
“Yes?”
“Kung may dalawang sanggol noon…”
“Yes?”
“Baka may koneksyon iyon sa atin.”
“Maybe.”
“Baka hindi aksidente kung bakit tayo nagkakilala.”
Hindi agad sumagot si Adrian.
“May pagkakataon bang alam mo na noon pa?”
“Alam kong may lihim ang pamilya natin. Hindi ko alam na ganito kalalim.”
“Then maybe our marriage…”
“Wasn't an accident.”
Napatingin siya rito.
“Pero may tanong ako.”
“Ano?”
“Kung alam mong may danger sa pamilya ko, bakit mo ako hinayaan na lumapit sa'yo?”
Bahagyang ngumiti si Adrian.
“Because I couldn't stay away anymore.”
Napangiti siya.
“That's not a very CEO answer.”
“I'm not answering as a CEO.”
“Then as what?”
Tinitigan siya ni Adrian.
“Your husband.”
Natahimik si Elena.
Marahan nitong hinawakan ang kamay niya.
“Whatever happens, you don't face this alone.”
“Promise?”
“Promise.”
---
Kinabukasan, dumating ang isang package sa estate.
Walang sender.
Agad itong sinuri ng security.
Walang bombang nakita.
May maliit lamang na kahon.
Binuksan ni Adrian.
Isang lumang baby bracelet ang nasa loob.
May nakasulat:
BABY A.
Kasunod nito ay isang litrato.
Dalawang sanggol.
Parehong nakahiga sa isang maliit na crib.
Sa likod ng larawan ay may sulat.
One belongs to the Reyes.
One belongs to the Montefalco.
Nanlamig si Elena.
“Adrian…”
Kinuha niya ang larawan.
“Look.”
Sa kaliwang sanggol ay may maliit na bracelet.
R.
Sa kanan ay may bracelet.
M.
“R for Reyes,” bulong ni Elena.
“And M for Montefalco.”
Tumingin si Adrian sa kaniya.
“Then one of them was a Montefalco.”
“Pero sino?”
Hindi sila nakasagot.
Biglang tumunog ang cellphone ni Adrian.
Isang mensahe.
YOU'RE GETTING CLOSE.
Kasunod nito ay isa pang larawan.
Isang babae.
Nasa ospital.
Hawak ang isang sanggol.
Agad nakilala ni Elena ang babae.
“Mom.”
Ngunit may mas nakakagulat.
Sa tabi ng kaniyang ina ay naroon si Isabella Montefalco.
At sa pagitan nila ay isang lalaking may itim na singsing.
Sa likod ng larawan ay may nakasulat:
THE TRUTH WAS NEVER ABOUT THE FIRE.
IT WAS ABOUT THE CHILD.
---
“Sir,” sabi ni Marcus, “may isa pa.”
Tumingin si Adrian.
“May nakuha kaming record tungkol kay Isabella.”
“Anong record?”
“Her death certificate.”
“Then?”
“She didn't die in an accident.”
Nanigas si Adrian.
“What?”
“Officially, cardiac arrest.”
“Unofficially?”
“Poisoning.”
Napatingin si Elena.
“Pinatay siya?”
Tumango si Marcus.
“Twenty-four years ago.”
“Bakit?”
“Because she tried to expose the person who separated the twins.”
Tahimik si Adrian.
“May pangalan?”
Iniabot ni Marcus ang dokumento.
Isang pangalan ang nakasulat.
Victor Reyes.
Nanlaki ang mata ni Elena.
“Uncle Victor?”
“Yes.”
“Pero bakit niya gagawin iyon?”
Hindi sumagot si Adrian.
Sa halip, tinitigan niya ang dokumento.
“Maybe Victor wasn't the one who betrayed us.”
“Then who?”
Bago pa sila makapagsalita, biglang nag-ring ang landline.
Walang caller ID.
Sinagot ni Adrian.
“Who is this?”
Isang matandang lalaki ang nagsalita.
“Adrian Montefalco.”
“Who are you?”
“Someone who knew your father.”
“Name.”
“Call me Gabriel.”
Napatingin si Elena.
Gabriel.
Pareho ng pangalan ng kaniyang ama.
“Where are you?”
“Hindi mahalaga.”
“What do you want?”
“Gusto kong malaman mo ang katotohanan bago pa maging huli ang lahat.”
“Ano ang katotohanan?”
“Hindi si Victor ang pinakamalaking kalaban ninyo.”
“Then who?”
Tumahimik ang lalaki.
“Ang taong hinahanap ninyo ay nasa loob mismo ng pamilya Montefalco.”
Nanlamig si Adrian.
“Who?”
“Hindi ko puwedeng sabihin.”
“Then why call?”
“Because your father knew.”
“What did he know?”
“Na ang batang Montefalco ay hindi nawala.”
Napatigil si Adrian.
“What?”
“Buhay ang bata.”
“Nasaan?”
“Mas malapit sa iyo kaysa sa iniisip mo.”
Napatingin si Adrian kay Elena.
“Who is she?”
“Hindi ko sinabi na babae.”
Napahinto si Adrian.
“Then…”
Ngumiti ang lalaki sa kabilang linya.
“Hindi mo pa rin naiintindihan.”
Biglang naputol ang tawag.
Tahimik ang buong silid.
“Ano ang ibig sabihin niya?” tanong ni Elena.
Hindi agad sumagot si Adrian.
Ngunit sa unang pagkakataon, may isang ideya na pumasok sa kaniyang isip na ayaw niyang paniwalaan.
Kung ang batang Montefalco ay buhay…
At kung ito ay mas malapit kaysa sa inaakala niya…
Kung ang dalawang sanggol ay talagang pinaghiwalay…
Maaaring ang buong buhay na alam nila ay isang kasinungalingan.
---
Nang gabing iyon, hindi makatulog si Elena.
Habang nakahiga siya, marahan niyang hinawakan ang tiyan niya.
“Mommy will protect you.”
Ngunit bago siya tuluyang makatulog, may napansin siyang maliit na bagay sa kaniyang bedside table.
Isang lumang larawan.
Hindi niya alam kung paano iyon napunta roon.
Kinuha niya iyon.
Dalawang batang babae.
Isang batang lalaki.
At sa likod nila ay ang lumang Reyes garden.
Ang isa sa mga batang babae ay siya.
Ang batang lalaki ay si Adrian.
Ngunit ang ikatlong bata ay hindi niya kilala.
Sa likod ng larawan ay may sulat:
Elena, Adrian, and the child who was never supposed to be found.
Nanginginig ang kamay niya.
At bago pa niya maunawaan ang kahulugan nito, may isa pang salita sa ilalim.
MATEO.
Isang pangalan.
Isang batang hindi niya maalala.
At isang lihim na maaaring konektado sa dalawang pamilyang matagal nang naglalaro sa kanilang buhay.
Sa kabilang bahagi ng bahay, hawak naman ni Adrian ang parehong pangalan.
Mateo Montefalco.
At sa unang pagkakataon, nakita niya ang pangalan ng isang kapatid na hindi niya kailanman alam na mayroon siya.
- Writer
- chap_listContents
- likeADD