KABANATA 11
1831 Words
KABANATA 11
ANG LIHIM NG DALAWAMPU’T LIMANG TAON
Hindi agad nakagalaw si Adrian matapos ibaba ni Victor ang tawag.
Nanatili siyang nakaupo sa loob ng sasakyan, mahigpit ang pagkakahawak sa cellphone habang paulit-ulit na bumabalik sa kaniyang isip ang huling sinabi ng kaniyang tiyuhin.
“Ask your father what happened twenty-five years ago.”
Dalawampu’t limang taon.
Bago pa man isilang si Elena.
Bago pa man mangyari ang sunog.
Bago pa man magsimula ang kanilang kasunduan.
May lihim na mas matanda kaysa sa kanilang dalawa.
“Sir?”
Napatingin si Adrian kay Marcus.
“Turn the car around.”
“Back to the mansion?”
“Yes.”
“Pero sir, akala ko pupunta tayo sa location na binigay ng informant.”
“Forget it.”
Agad na pinaandar ni Marcus ang sasakyan.
“May nagbago ba?”
Tumingin si Adrian sa labas ng bintana.
“Yes.”
“What?”
“Everything.”
---
Sa loob ng mansion, hindi pa rin makatulog si Elena.
Nakahiga siya sa kama habang nakapatong ang isang kamay sa kaniyang tiyan. Hindi pa man gaanong kapansin-pansin ang kaniyang pagbubuntis, pakiramdam niya ay may malaking pagbabago na sa kaniyang katawan.
At higit sa lahat, nagbago na rin ang kaniyang mundo.
May asawa siyang dating isang estranghero.
May pamilyang puno ng kasinungalingan.
May kaaway na hindi niya kilala.
At may dalawang buhay na ngayon ay umaasa sa kaniya.
Napapikit siya.
“Please, stay safe,” bulong niya sa kaniyang mga anak.
Hindi niya alam kung bakit niya nasabi iyon, ngunit simula nang malaman niyang kambal ang kaniyang dinadala, mas naging matindi ang kaniyang takot.
Kambal.
Dalawang munting buhay.
Dalawang dahilan para lumaban.
Biglang bumukas ang pinto.
Napadilat siya.
Si Adrian.
“Akala ko nasa labas ka.”
“Umuwi ako.”
May kakaiba sa mukha nito.
“Anong nangyari?”
Umupo si Adrian sa gilid ng kama.
“May nakausap ako.”
“Sino?”
“Victor.”
Nanlamig si Elena.
“Anong sinabi niya?”
“May koneksyon ang lahat sa nangyari dalawampu’t limang taon na ang nakalipas.”
“Twenty-five years?”
Tumango si Adrian.
“Hindi ko alam kung ano ang nangyari noon.”
“Pero sinabi niyang tanungin mo ang father mo.”
“Yes.”
“Then ask him.”
Tahimik si Adrian.
“Hindi ko kaya.”
“Bakit?”
“Because he's dead.”
Napayuko si Elena.
“I'm sorry.”
“Hindi iyon ang problema.”
“Then what is?”
Tumingin si Adrian sa kaniya.
“May dahilan kung bakit hindi niya kailanman sinabi sa akin ang katotohanan.”
---
Makalipas ang ilang minuto, dinala ni Adrian si Elena sa kaniyang opisina.
Binuksan niya ang isang lumang safe.
Mula roon ay kinuha niya ang isang maliit na kahon.
“What's that?”
“Something my father left me.”
Binuksan niya iyon.
May lumang relo.
Isang litrato.
At isang liham.
Dahan-dahang kinuha ni Adrian ang liham.
Hindi pa niya iyon nabubuksan simula nang mamatay ang kaniyang ama.
“Bakit ngayon mo lang bubuksan?”
“Because he told me not to.”
“Bakit?”
“Sinabi niyang buksan ko lamang ito kapag nasa panganib na ang taong pinakamamahal ko.”
Napatingin si Elena sa kaniya.
“That's me?”
Tumango si Adrian.
“Yes.”
Mabilis niyang binuksan ang sobre.
Isang sulat ang lumabas.
Adrian,
Kung binabasa mo ito, ibig sabihin ay dumating na ang araw na pinakakinatatakutan ko.
Huminto siya.
Huminga nang malalim bago ipagpatuloy.
May isang lihim na hindi ko sinabi sa iyo dahil akala ko kaya kong ilibing ito kasama ko. Mali ako.
Nagkatinginan sina Elena at Adrian.
Dalawampu’t limang taon na ang nakalipas, may isang kasunduan na ginawa sa pagitan ng Montefalco at Reyes family. Hindi ito tungkol sa negosyo. Hindi rin ito tungkol sa pera.
Nanlamig si Elena.
Ito ay tungkol sa isang bata.
Napatigil si Adrian.
“Isang bata?”
Nagpatuloy siya.
Ang batang iyon ay ipinanganak na may dugong pinagsasaluhan ng dalawang pamilya.
Tahimik ang silid.
“Impossible,” bulong ni Adrian.
Muling binasa ni Elena ang bahagi ng liham.
“Pinagsasaluhang dugo?”
Nagpatuloy ang sulat.
Kung sakaling matagpuan nila ang batang iyon, gamitin nila ang anumang paraan upang makuha siya.
May isa pang pahina.
At Adrian, ang batang iyon ay hindi si Elena.
Nanigas si Elena.
“Then who?”
Hindi pa nasasagot ang tanong nang may narinig silang tunog mula sa hallway.
Pareho silang napalingon.
“May tao,” bulong ni Elena.
Agad na tumayo si Adrian.
“Stay here.”
Lumabas siya.
Maya-maya, narinig nila ang isang kalabog.
“Adrian!”
Mabilis na lumabas si Elena.
Nakita niya si Adrian na nakikipagbuno sa isang lalaking nakasuot ng itim.
Isang suntok.
Isang mabilis na galaw.
Bumagsak ang lalaki.
Agad itong pinigilan ng security team.
“Who sent you?” tanong ni Adrian.
Hindi sumagot ang lalaki.
Sa halip, ngumiti ito.
“Hindi na mahalaga.”
Hinawakan ni Adrian ang kwelyo nito.
“Who sent you?”
“Your family.”
Nanigas si Adrian.
“Which one?”
Tumawa ang lalaki.
“All of them.”
---
Dinala ang lalaki sa security room.
Habang iniimbestigahan siya ni Marcus, nanatili si Elena sa opisina kasama si Adrian.
“Hindi ko maintindihan,” sabi niya. “Kung hindi ako ang batang tinutukoy sa sulat, bakit ako ang hinahabol nila?”
“Because you know where the child is.”
“Pero hindi ko alam.”
“Maybe you don't remember.”
Napahawak si Elena sa kaniyang ulo.
Muling sumakit iyon.
Biglang lumitaw ang isang alaala.
Isang sanggol.
Isang puting kumot.
Isang babaeng umiiyak.
At isang batang si Elena na nakatayo sa may pintuan.
May narinig siyang boses.
“Huwag mong sasabihin kahit kanino.”
Napadilat siya.
“Adrian…”
“What?”
“May naalala ako.”
Mabilis itong lumapit.
“Ano?”
“May baby.”
Nanigas si Adrian.
“Where?”
“Hindi ko alam.”
“Try to remember.”
“May babae.”
“Who?”
“Hindi ko nakita ang mukha.”
Napahawak siya sa ulo.
“May sinabi siya.”
“Ano?”
“Huwag mong sasabihin kahit kanino.”
Biglang napaupo si Elena.
“Baka hindi ako ang bata.”
Tumingin si Adrian sa kaniya.
“Maybe.”
“Then sino?”
Hindi sila nakasagot.
---
Sa security room, biglang tumunog ang alarm.
Tumakbo si Marcus papunta sa kanila.
“Sir!”
“What?”
“The prisoner is gone.”
Nanigas si Adrian.
“How?”
“Power interruption.”
“Where is he?”
“Unknown.”
“Check the cameras.”
“Already did.”
“Then?”
May ipinakitang video si Marcus.
Makikita ang lalaki na lumalabas sa security room.
Ngunit bago tuluyang mawala sa camera, huminto ito at tumingin diretso sa lens.
May sinabi ito.
Walang tunog.
Ngunit binasa ni Marcus ang labi nito.
“Ask about the twins.”
Napatingin si Elena kay Adrian.
“Twins?”
Hindi siya agad sumagot.
“Alam ba nila na kambal ang babies?”
“I don't know.”
“Adrian…”
Mabilis nitong hinawakan ang kamay niya.
“We need to leave.”
“Where?”
“Somewhere they can't find us.”
---
Mabilis silang dinala sa isang private estate na pagmamay-ari ni Adrian sa labas ng lungsod.
Hindi alam ni Elena kung saan sila eksaktong naroon.
Ang alam lamang niya ay mas maliit ang property kaysa sa mansion at mas mahigpit ang security.
Pagpasok nila sa bahay, agad siyang pinaupo ni Adrian.
“Rest.”
“Hindi ako mapapagod.”
“You almost collapsed earlier.”
“Because of the memories.”
“I know.”
Umupo siya sa tabi nito.
“Adrian.”
“Yes?”
“Natakot ka ba?”
“Always.”
“Hindi halata.”
“I don't show it.”
“Bakit?”
“Because people use fear against you.”
Napatingin siya sa kaniyang asawa.
“Pero sa akin?”
“Sa'yo, hindi ko kailangang magpanggap.”
Tahimik si Elena.
Marahan niyang hinawakan ang kamay nito.
“Then don't.”
Tumingin si Adrian sa kaniya.
“Don't what?”
“Don't pretend you're not scared.”
Huminga nang malalim si Adrian.
“I am terrified.”
“Of?”
“Losing you.”
Tumahimik si Elena.
“And the babies.”
Marahang ipinatong ni Adrian ang kamay sa tiyan niya.
“Both of them.”
“Paano mo alam na dalawa?”
“I don't.”
Napangiti siya nang bahagya.
“Pero alam ko.”
---
Nang gabing iyon, habang natutulog si Elena, muling binuksan ni Adrian ang liham ng kaniyang ama.
May isang pahina siyang hindi napansin kanina.
Sa pinakailalim nito ay may nakasulat:
The child is protected by the woman who gave birth to her.
Nanigas si Adrian.
Dahan-dahan niyang binasa ang susunod na linya.
If the twins are born, the secret will no longer remain hidden.
Napatingin siya sa pinto ng silid.
Sa loob ay natutulog si Elena.
“Twins…”
Hindi niya maintindihan kung paano nalaman ng kaniyang ama ang tungkol sa kambal bago pa man malaman ni Elena na buntis siya.
Biglang may isa pang mensahe sa kaniyang cellphone.
Unknown number.
YOU'RE LOOKING IN THE WRONG PLACE.
Kasunod nito ay isang larawan.
Isang lumang ospital.
At sa larawan, may isang babae na hawak ang isang sanggol.
Nang i-zoom ni Adrian ang mukha ng babae, nanigas siya.
Kilala niya ito.
Ang ina ni Elena.
Ngunit ang mas nakakatakot ay ang taong nakatayo sa tabi nito.
Si Victor.
At sa pagitan nila ay isang maliit na sanggol.
Sa likod ng larawan ay may petsa.
Twenty-five years ago.
At sa ilalim nito, isang sulat-kamay na mensahe:
ONE OF THE TWINS WAS BORN THAT NIGHT.
Napahawak si Adrian sa gilid ng mesa.
Hindi pa ipinapanganak si Elena noon.
Wala pang kambal.
Ngunit may isang sanggol na konektado sa kanilang pamilya.
At kung totoo ang lahat ng ito, ang sikreto ng dalawang pamilya ay maaaring mas malalim kaysa sa kanilang inaakala.
Sa loob ng silid, biglang napabalikwas si Elena.
“Adrian!”
Mabilis siyang pumasok.
“What happened?”
Nanginginig si Elena.
“May naalala ako.”
“What?”
Tumingin siya sa kaniyang asawa, luha ang mga mata.
“Hindi lang isang baby ang nakita ko.”
“Then what did you see?”
“Dalawa.”
Nanigas si Adrian.
“Dalawang sanggol.”
“Where?”
“Sa isang ospital.”
“Anong taon?”
Nakapikit si Elena habang pilit na binabalikan ang alaala.
“Twenty-five years ago.”
Hindi agad nakapagsalita si Adrian.
Dahil sa kaniyang kamay ay hawak pa rin niya ang lumang litrato.
Dalawang sanggol.
Isang ospital.
At dalawang pamilyang handang pumatay para mapanatili ang isang lihim.
Ngunit may isang tanong na hindi niya kayang sagutin.
Kung may dalawang sanggol na ipinanganak dalawampu’t limang taon na ang nakalipas, sino ang ikalawang anak?
At bakit tila ang buong buhay nina Elena at Adrian ay nakatali sa pagkakakilanlan nito?
- Writer
- chap_listContents
- likeADD