Chapter 18: Healing (เยียวยา)
1130 Words
01:30 น. - Master Bedroom, คฤหาสน์เมอร์ตัน
ความเงียบสงบกลับคืนสู่คฤหาสน์อีกครั้ง หลังจากทีมบอดี้การ์ดชุดใหญ่ไปรับตัวเจ้านายและนายหญิงกลับมาจากเซฟเฮาส์ได้อย่างปลอดภัย
โลแกน นั่งเปลือยท่อนบนพิงหัวเตียง เผยให้เห็นผ้าพันแผลสีขาวสะอาดที่ต้นแขนซ้าย ตัดกับผิวสีแทนและรอยสักมังกรสีเข้ม ใบหน้าหล่อเหลาดูอิดโรยเล็กน้อยแต่แววตายังคงแพรวพราว
จี๊ด ในชุดนอนผ้าซาตินสีขาวบางเบา กำลังเก็บอุปกรณ์ทำแผลลงกล่องปฐมพยาบาลด้วยมือที่ยังสั่นน้อยๆ
"เลิกทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ได้แล้ว....." โลแกนเอื้อมมือข้างที่ไม่เจ็บไปดึงเอวเธอเข้ามากอด "บอกแล้วไงว่าแค่ถากๆ ไกลหัวใจเยอะ"
"แต่เลือดมันออกเยอะนี่คะ....." จี๊ดซุกหน้าลงกับหน้าท้องแกร่ง "จี๊ดกลัว..... กลัวว่าถ้าพี่เป็นอะไรไป จี๊ดจะอยู่ยังไง"
คำพูดนั้นกระตุกหัวใจคนฟังอย่างแรง โลแกนเชยคางมนขึ้นมาสบตา นิ้วโป้งเกลี่ยแก้มใสอย่างอ่อนโยน
"ไม่มีวัน..... ฉันจะไม่ยอมตายทิ้งเธอไปไหนแน่ๆ" เขาก้มลงจูบหน้าผากเธอหนักๆ "และตอนนี้..... ยาแก้ปวดที่ดีที่สุดของฉัน ก็คือกำลังใจจากเมียนี่แหละ"
สายตาเจ้าเล่ห์เลื่อนลงต่ำมองเนินอกที่โผล่พ้นชุดนอน
"ขอยาหน่อยสิ..... ปวดแผลจะแย่แล้ว"
"คนบ้า! เจ็บขนาดนี้ยังจะหื่นอีก" จี๊ดตีอกเขาเบาๆ "นอนพักเลยค่ะ วันนี้งด!"
"โธ่..... แค่แขนเจ็บ ไม่ได้เป็นอัมพาตสักหน่อย" โลแกนเริ่มงอแงเหมือนเด็กเอาแต่ใจ "น้องชายฉันมันไม่ได้โดนยิงด้วยนะ มันยังสบายดี..... ดูสิ ผงาดรอแล้วเนี่ย"
เขาจับมือเธอไปวางทาบเป้ากางเกงนอนที่นูนตุงแข็งขึง จี๊ดหน้าแดงแปร๊ด สัมผัสถึงความร้อนระอุที่แผ่ออกมา
"ไม่ได้ค่ะ! ขยับตัวแรงเดี๋ยวแผลฉีก"
"งั้นเธอก็ 'ทำ' ให้ฉันสิ"
โลแกนยื่นข้อเสนอ แววตาเว้าวอนปนท้าทาย
"เธอคุมเกม..... เธอขยับ..... ฉันจะนอนเฉยๆ ให้เธอกินฉันตามใจชอบเลย..... ตกลงไหม?"
จี๊ดกัดริมฝีปาก ชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง แต่เมื่อเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความต้องการและความรักของเขา เธอก็ใจอ่อนยวบ..... เธอเองก็ต้องการยืนยันว่าเขายังอยู่ตรงนี้กับเธอเหมือนกัน
"นอนเฉยๆ นะคะ..... ห้ามซน ห้ามกระแทกสวน ไม่งั้นจี๊ดโกรธจริงๆ ด้วย"
"ครับผม..... จะเป็นเด็กดี นอนนิ่งๆ ให้คุณพยาบาลฉีดยาเลยครับ"
โลแกนยิ้มกว้าง เอนหลังพิงหมอนใบโต วางแขนข้างที่เจ็บไว้นิ่งๆ ส่วนมืออีกข้างวางพาดหน้าท้อง เตรียมรอรับบริการ
จี๊ดสูดหายใจลึก ค่อยๆ ปีนขึ้นไปคร่อมทับบนหน้าตักแกร่ง เข่าทั้งสองข้างวางขนาบข้างสะโพกสอบ เธอค่อยๆ ปลดสายชุดนอนเดรสลง เผยให้เห็นทรวงอกอวบอิ่มที่ตั้งชูชันท้าสายตา
"สวย..." โลแกนมองตาค้าง กลืนน้ำลายลงคอ
จี๊ดดึงกางเกงนอนเขาลง งัดเอาแก่นกายใหญ่ยักษ์ที่แข็งตัวเต็มพิกัดออกมา ความใหญ่โตของมันทำให้ใจเธอเต้นรัวทุกครั้งที่เห็น เธอใช้มือเล็กกอบกุมมันไว้ รูดรั้งเบาๆ เรียกเสียงครางฮือจากลำคอหนา
"จี๊ดจะทำเบาๆ นะคะ..."
เธอจับส่วนหัวบานหยักจ่อที่ปากทางรักที่เริ่มชุ่มชื้น แล้วค่อยๆ กดสะโพกลงกลืนกินเขาทีละนิด... ทีละนิด...
สวบ...
"ซี๊ดดดด... จี๊ด... อุ่นชิบหาย..."
โลแกนกัดฟันกรอด มือข้างดีจิกผ้าปูที่นอนแน่นเพื่อระบายความเสียวซ่าน ภาพเมียรักที่กำลังนั่งทับแก่นกายเขา ค่อยๆ กลืนกินตัวตนของเขาเข้าไปจนสุดความยาว เป็นภาพที่อีโรติกที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็น
"อึก... ใหญ่... พี่โลแกนใหญ่จัง..."
จี๊ดนิ่วหน้าเล็กน้อยเมื่อความคับแน่นเติมเต็มเข้ามาจนจุกท้องน้อย แต่ครั้งนี้เธอเป็นคนคุมจังหวะ เธอจึงค่อยๆ ปรับตัวจนคุ้นชิน แล้วเริ่มขยับสะโพกหมุนวนช้าๆ (Grinding)
"อืมมม... ดี... ขยับแบบนั้นแหละ... ร่อนเอวหวานๆ ให้ผัวดูหน่อย"
จี๊ดวางมือลงบนหน้าอกแกร่ง เชิดหน้าขึ้น แอ่นอกรับความเสียวซ่านที่ค่อยๆ ไต่ระดับ ผมยาวสลวยทิ้งตัวลงมาคลอเคลียใบหน้าและลำตัวของโลแกน
ตับ... ตับ... ตับ...
จังหวะรักเนิบนาบ นุ่มนวล แต่ลึกซึ้ง (Slow & Sensual) ทุกครั้งที่เธอกดตัวลงมา มันลึกซึ้งถึงจิตวิญญาณ จี๊ดก้มลงมองสบตาเขา แววตาประสานกันสื่อความหมายแทนคำรักนับล้านคำ
"รักนะคะ... ห้ามเจ็บอีกนะ" เธอกระซิบ แล้วโน้มตัวลงไปจูบที่ริมฝีปากเขาเบาๆ
"ครับ... ไม่เจ็บแล้ว... ตอนนี้มีแต่เสียว..."
โลแกนอดใจไม่ไหว เอื้อมมือข้างดีขึ้นไปบีบเค้นหน้าอกนุ่มหยุ่นที่ลอยอยู่ตรงหน้า ปลายนิ้วสะกิดยอดอกเบาๆ กระตุ้นให้จี๊ดครางเครือ
"อ๊ะ... พี่โลแกน... อื้อ..."
"ขย่มแรงขึ้นอีกนิดสิคะ... พี่ไหว... แผลแค่นี้จิ๊บจ๊อย"
เมื่อได้รับอนุญาต จี๊ดเริ่มเร่งจังหวะขึ้น เธอจับไหล่เขาเป็นหลักยึด แล้วขยับสะโพกขึ้นลงเป็นจังหวะที่มั่นคง ภายในตอดรัดแก่นกายเขาตุบๆ จนโลแกนแทบคลั่งตายคาเตียง
"อ่า... จี๊ด... สุดยอด... เมียพี่เก่งที่สุด"
"อ๊า! ...ลึก... มันโดน... ตรงนั้น... อื้อ!"
จี๊ดหลับตาพริ้ม ซึมซับความสุขสมที่เปี่ยมล้น เธอเร่งความเร็วขึ้นในช่วงสุดท้าย เสียงเนื้อกระทบกันดังถี่ขึ้น ท่ามกลางเสียงหอบหายใจของทั้งคู่
พั่บ! พั่บ! พั่บ!
"จะเสร็จ... พี่โลแกน... จี๊ดจะเสร็จ..."
"ปล่อยเลยที่รัก... พี่ก็จะออกแล้ว... บีบพี่แรงๆ!"
จี๊ดเกร็งสะโพกกดแนบชิด บดขยี้จุดกระสันอย่างรุนแรง ร่างบางกระตุกเกร็งหวีดร้องเสียงหวาน
"อ๊ายยยยยย!"
โลแกนคำรามลั่น เกร็งหน้าท้องสวนสะโพกขึ้นรับเล็กน้อย ปลดปล่อยธารน้ำรักอุ่นจัดพุ่งทะยานเข้าไปในกายเธอทุกหยาดหยด เป็นการปลดปล่อยที่ขาวสะอาดและเปี่ยมสุข
จี๊ดฟุบตัวลงนอนทับบนอกเขาอย่างหมดแรง ระวังไม่ให้โดนแผลที่แขน โลแกนกอดกระชับร่างบางไว้ด้วยแขนข้างเดียว จูบขมับชื้นเหงื่ออย่างรักใคร่หวงแหน
"หายเจ็บเป็นปลิดทิ้งเลย....." เขากระซิบพร้อมรอยยิ้ม
"เวอร์....." จี๊ดบ่นอุบอิบ แต่ก็ซุกหน้าเข้าหาไออุ่น "นอนได้แล้วค่ะ พรุ่งนี้ต้องให้หมอมาดูแผลอีกรอบ"
"ฝันดีนะ..... ยาใจของฉัน"
แสงไฟสลัวในห้องนอนค่อยๆ หรี่ลง เหลือเพียงสองร่างที่กอดก่ายกันแนบแน่น ผ่านพ้นค่ำคืนอันโหดร้ายด้วยความรักที่เยียวยาทุกอย่าง...
- Writer
