(Belkıs Demirci)
Gebe olduğumu öğrendiğimde içime bir korku düştü; bu çocuğa analık edebilir miydim, bakabilir miydim bilmiyordum. Evde ise sanki bir bayram havası vardı; o Nemrut kaynanam bile konuşup gülüyordu.
Kaynatam, “Belkıs seni köye götüreyim mi? Ananları görmek ister misin?” diye sordu.
Aslında çok isterdim ama Davut bebeğe bir şey olmasın diye konuştuğu için sesimi çıkaramadım.
“İyi,” dedi kaynatam. “O zaman biz de mektup yollar, onları davet ederiz.”
Buradan mektup çok geç giderdi belki… ama yine de içimde küçük bir umut yeşerdi.
Artık kaynanam bana ağır işler yaptırmıyordu; sadece yemek ve temizlik yapıyordum. Geri kalan zamanlarda evde dinleniyordum.
Davut’un birlikte olmak istediği gecelerde sesimi çıkarmadan altına yatıyordum; işini bitirip rahatladığında yine her z
