PASST

Chapter 1: Ang Tinig sa Linya

Isang mahinang tawanan ang bumali sa katahimikan. Hindi ito basta tunog; ito ay isang himig na matagal nang kabisado ni Rence, ang pinaghalong saya at pagmamahal na sa loob ng anim na taon ay naging oxygen niya. Nakadikit ang telepono sa kanyang tainga, at sa kabilang linya, naroon ang tinig ng isang babae, ang babaeng bumubuo sa kanyang buong mundo.

"Sige na, tutulungan na talaga kita sa Math mo," sabi ng babae, puno ng pang-aasar. "Para sa kinabukasan natin 'yan, 'di ba?"

Kinabukasan. Isang salitang para sa kanila ay hindi lang pangarap, kundi isang pinaplanong katotohanan. Gabi-gabi, pinipinta nila ang mga eksena sa isip nila-ang bahay na may malaking hardin sa San Miguel, ang mga kambal na lalaki na lalaro sa bakuran. Bawat salita, bawat tawag, bawat pangako ay pako sa pundasyon ng kanilang binuo.

"Oo naman, Mahal ko," bulong ni Rence, ang mga mata'y nakapikit, ninanamnam ang bawat sandali. "Para sa atin."

Isang masayang buntong-hininga ang sumagot. Ngunit sa isang iglap, ang init na nararamdaman niya ay napalitan ng isang pamilyar na, malamig na kaba. Ang mga nakapikit niyang mata ay biglang bumigat. Dahan-dahan, ang ngiti sa kanyang labi ay naglaho.

Ang mundo sa paligid niya ay nag-blur. Ang boses ng babae ay nagiging echo. May nararamdaman siyang biglang pag-iba-isang pag-iba sa espasyo, sa panahon. Parang isang sirang tape na biglang nag-rewind at nag-play sa ibang track.

"Mahal ko?" tanong niya, ang boses ay parang nasasakal, hindi niya alam kung bakit. "May kakaiba... parang nangyari na 'to. Ito na ba 'yung... simula?"

"Ayan ka na naman, Rence. Ano'ng nakikita mo?" nanginginig ang boses ng babae. Sanay na siya sa mga panaginip ni Rence, sa mga "kakayahan" nito na kung minsan ay nagpapahirap sa kanya.

Habang nagsasalita si Rence, ang kanyang isipan ay nilipad patungo sa isang pamilyar na eksena. Isang video sa isang maliit na screen. Kitang-kita niya ang babae na tumatawa, ang tawa ay mas masaya kaysa sa kung kailan siya kasama, pero ang kasama nito ay hindi siya. Sa background, maririnig ang pamilyar na Jollibee jingle, "I love you Sabado, pati na rin Linggo..." Ngunit para kay Rence, ang mga salita ay tila sumasampal sa mukha niya. Ang jingle ay hindi na himig ng kaligayahan, kundi isang himig ng pananakit. Parang sinasabi nito, mas masaya ako sa iba, at masaya ako na hindi ikaw ang kasama ko. Ang sakit ay parang isang matalim na kutsilyo na bumaon sa kanyang dibdib. Hindi ito panaginip lang. Ito ay isang alaala na hindi pa nagaganap, ngunit ang sakit ay mas totoo pa sa kasalukuyan.

Biglang nagbago ang eksena. Naroon siya, nakatayo sa labas ng isang simbahan. Hawak ng babae ang kanyang kamay, at dahan-dahan silang naglalakad patungo sa altar. Ang puso niya ay halos sumabog sa galak. Ito na. Ito ang kinabukasan na pinangarap nila. Ang kanyang mga mata ay puno ng luha. Ngunit habang papalapit sila sa altar, nakita niya ang mukha ng lalakeng nakatayo roon-hindi siya. Hindi siya ang groom. Ang lalaking may two-blocks na buhok, nakangiti, ay siya ang naghihintay sa babae sa dulo ng aisle. Ang kamay ni Rence ay nanlamig. Ang mga imahe ay umikot, nagsama-sama-ang tawa sa Jollibee, ang motorsiklo na sa kanya ngunit may angkas na iba, ang sigaw sa gubat. Ang kanyang isip ay parang nabasag na salamin, at bawat piraso ay naglalaman ng isang alaala o pangitain.

"Rence? Okay ka lang ba?" Ang boses ng babae ay nag-echo sa kabilang linya.

Hindi siya makasagot. Ang kanyang isip ay blangko, nakakulong sa eksenang paulit-ulit na ipinapakita.

"Rence... sumagot ka!" Isang mas malakas na sigaw, tila nanggagaling sa malayo.

Sa isang marahas na iglap, nagmulat siya ng mata.

Ang madilim na kwarto ay naglaho. Pinalitan ito ng nakakasilaw na sikat ng araw na tumatagos sa maruming bintana ng isang bus. Ang amoy ng hamog ay naging pinaghalong amoy ng lumang aircon, pabango, at usok. Ang malambot na unan ay naging matigas na balikat ng isang estranghero na kanina pa hindi mapakali.

At ang nag-aalalang boses ng babae ay naging naiinis na tinig.

"Hoy, Rence! Kanina pa kita ginigising! Ano, balak mo bang dito na tumira sa bus?"

Sa harap niya nakatayo si Vanessa, ang buhok na nakatali sa isang sporty ponytail, suot ang kanyang varsity jacket. Maganda, sexy, at isa sa mga pinakasikat na estudyante sa MOON University.

"Alas-sais ng umaga pa lang sumakay na ako sa terminal, natutulog ka na. Alas-dose na ng tanghali, matutulog ka pa rin? Hindi ka ba kumain o natulog kagabi?" sunod-sunod niyang tanong.

Walang sagot. Ang mga mata ni Rence ay dahan-dahang nag-adjust sa liwanag, blangko at walang emosyon. Tumingin siya kay Vanessa na para bang isa lang itong poste, bago ibinaling ang tingin sa labas ng bintana. Ang bus ay nakahinto na sa terminal sa loob ng unibersidad.

Hindi man lang siya nagsabi ng salamat o sorry. Dahan-dahan siyang nag-inat, isang kilos na puno ng kumpiyansa at walang bahid ng pagkahiya. Ramdam niya ang mga matang nakatitig sa kanya mula sa ibang mga pasahero-isang halo ng paghanga, pagka-curious, at inggit.

Bumuntong-hininga si Vanessa, isang tunog ng pagsuko. Alam niyang para siyang nakikipag-usap sa hangin.

Bumaba si Rence ng bus. Sa kanyang paghakbang, tila humihinto ang mundo sa paligid. Ang mga kalalakihan na nagtatawanan ay biglang tumahimik at tumango sa kanya bilang pagbati-isang tango ng respeto na tinugunan lang niya ng isang blangkong tingin. Isang grupo naman ng mga kababaihan sa di-kalayuan ang biglang nagtilian nang mahina.

Siya ang sentro ng atensyon na hindi niya kailanman hiningi.

Ang Rence sa panaginip ay isang "boy"-payat, puno ng pag-asa, at ang mundo ay umiikot lang sa isang tao. Ang Rence na naglalakad ngayon sa sementadong daan ng MOON University ay isang "Man"-matangkad, malapad ang balikat, at may aurang sumisigaw ng "wala akong pakialam." Ang kanyang pagiging tamad, iresponsable, at mailap ang siya pang naging magnet na humahatak sa atensyon ng lahat. Siya ang buhay na kahulugan ng kasabihang "the less you care, the more they stare."

"Rence, teka!" habol ni Vanessa, inabutan siya ng isang nakatuping papel. "Quiz natin kanina kay Sir. Kinuha kita ng kopya."

Kinuha niya ang papel nang hindi lumilingon o humihinto sa paglalakad at basta na lang isinilid sa bulsa.

Napailing na lang si Vanessa habang pinapanood itong maglakad palayo. Paano naging ganito ka-gwapo ang isang taong ganito ka-imposible? Iyon ang tanong na paulit-uliy niyang tinatanong sa sarili sa loob ng halos tatlong taon.

Nagpatuloy sa paglalakad si Rence. Ang kanyang mga kamay ay nasa bulsa, ang kanyang mga mata ay nakatuon lang sa unahan, na para bang may isang destinasyon siyang kailangang puntahan, kahit ang totoo'y wala siyang patutunguhan.

Biglang nag-vibrate ang telepono sa kanyang bulsa. Isang pamilyar na ringtone na minsan ay musika sa kanyang pandinig.

Hindi niya ito pinansin. Nagpatuloy lang siya sa paglakad.

Ang bawat hakbang niya palayo sa bus ay isang hakbang palayo sa panaginip. Palayo sa mga alaala. Palayo sa tinig na minsan ay bumubuo sa kanyang buong mundo.

Ang Rence na sumasagot sa bawat tawag ay isang multo na lang-isang multo na siya mismo ang pilit na ibinabaon sa limot.