ซาตานแสนหวง

ตอนที่4 คนแรก

ตอนที่4 คนแรก

ไตรภพเลื่อนใบหน้าขึ้นมาประกบจูบเรียวปากอวบอิ่มของพลอยไพลินอีกครั้ง คนตัวเล็กพยายามหลบลิ้นหนีแต่การที่ทำแบบนั้นก็ไม่ต่างกับการตอบสนองของคนเอาแต่ใจ รอยยิ้มมุมปากของไตรภพเผยออกมาเมื่อเห็นว่าหญิงสาวตอบสนองตน

เขาจับเรียวขาสวยแยกออกจากกันก่อนจะจ้องมองสิ่งสวยงามที่เหมือนไม่ค่อยได้ใช้งานเลยสักนิด ดวงตาคมเข้มจ้องมองอย่างหลงใหลก่อนที่ชายหนุ่มจะใช้นิ้วสัมผัสสิ่งนั้น ทันทีที่รู้สึกมีอะไรเข้ามาสัมผัสคนตัวเล็กสะดุ้งหนี ทำให้คนตัวสูงเงยหน้าขึ้นไปมอง เขากำลังจับพิรุธคนโกหกพอแหย่นิ้วเข้าไปเพียงนิ้วเดียวสีหน้าเหยเกของหญิงสาวก็เผยออกมา ครั้งนี้ทำให้ชายหนุ่มเริ่มมั่นใจในสิ่งที่เขากำลังคิดแล้ว

“เจ็บ พะ พอเถอะนะพลอยขอร้อง!”เพียงแค่นิ้วคนตัวเล็กก็รู้สึกเจ็บขึ้นมาเสียแล้ว ท่าทางทรมานของหญิงสาวมันกระตุกอารมณ์เถื่อนในร่างกายของไตรภพไม่น้อยจะให้เขาถอยตอนนี้ก็คงไม่ทันเสียแล้วอีกอย่างเขาก็ไม่คิดว่าจะปล่อยเธอไปจากชีวิตอีกแล้ว

“พี่จะทำเบาๆ อย่าเกร็งนะ!”เขาเขี่ยจุดเสียวของหญิงสาวไปมาจนทำให้ร่างกายของพลอยไพลินเริ่มเป็นไปตามธรรมชาติ เธออยากต่อต้านแต่ทว่าร่างกายกลับต้องการเขาอย่างมากมาย

“อ๊ะ อ๊า ไม่เอานะ หยุดเถอะได้โปรด!”

“พลอยก็ต้องการพี่ อย่าต่อต้านสิครับเด็กดี!”เขาหายใจเข้าออกอย่างหอบกระหายยิ่งเห็นภาพกระสับกระส่ายของหญิงสาวด้วยแล้วเขายิ่งต้องการ เมื่อเห็นร่างบางอรชรเริ่มพร้อมที่จะรับตัวตนของเขาแลว ไตรภพก็แทรกกลางระหว่างเรียวขาสวยก่อนจะจับแก่นกายลำใหญ่ที่รายล้อมไปด้วยเส้นเลือดจ่อปากทางสวาท หญิงสาวเห็นว่าอีกฝ่ายจะทำอะไรก็เริ่มขยับตัวหนีแต่ทว่ามือหนาของชายหนุ่มกลับกดเอวของเธอเอาไว้ไม่ให้ขยับเขยื้อนหนีไปไหน

“กรี๊ด เจ็บพลอยเจ็บพี่ภพหยุดเถอะ!”เพียงเอวสอบดันเข้าไปเพียงครึ่งลำเสียงหวานก็กรีดร้องออกมา

“ไม่ร้องนะ พี่รักพลอยมากรู้ไหมครับ อย่าดื้อกับพี่อีกนะคนดี!”เขาเองก็ทรมานไม่ต่างจากเธอเลยสักนิดความคับแน่นมันบีบรัดแก่นกายของเขาจนขยับไม่ได้ ไตรภพสูดหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ก่อนจะจ้องมองแก่นกายคนที่อยู่ในตัวของหญิงสาว ถ้าเป็นแบบนี้ทั้งเขาและเธอจะเจ็บแบบนี้ต่อไปคงมีทางเดียวแล้วก็ดันเข้าไปให้สุด สิ้นความคิดเอวสอบก็กระแทกเข้าไปจนสุดลำ

“คนเลว คนใจร้ายก็บอกไงว่าเจ็บ!”

“เดี๋ยวนี้โกหกเป็นแล้วเหรอ โทษพี่ไม่ได้นะพลอย พลอยเองที่ยั่วพี่!”คนตัวเล็กค้อนในใจเธอไปยั่วเขาตอนไหนกันมีแต่เขาก็ทำหื่นกับร่างกายเธอ พลอยไพลินเม้นริมฝีปากเข้าหากันข่มความเจ็บปวดที่แล่นเข้ามาสู่กลางใจสาว ยามที่เขากระแทกกระทั้นเข้ามามันทั้งหนักหน่วงทั้งรุนแรงไม่รู้ว่าไตรภพจะมีอารมณ์ร่วมรักร้อนแรงมากขนาดนี้

หญิงสาวไม่อยากจะหันหน้ามามองชายหนุ่มบนตัวเลยสักนิด ที่ทำแบบนี้กับเธอจะโทษเขาคนเดียวก็ไม่ได้ส่วนหนึ่งก็เพราะเธอเองที่สู้เขาไม่ได้แถมอ่อนระทวยตามเขาอีก ไตรภพจับจ้องใบหน้าสวยนิ่งก่อนจะใช้มืออีกข้างจับใบหน้าของคนตัวเล็กหันมามองเขา

“เสียใจมากเหรอพลอยที่ได้พี่เป็นผัวคนแรก?”

“หึ!”หญิงสาวไม่ตอบนอกจากทำสีหน้าไม่พอใจออกมา ยิ่งเห็นท่าทางแบบนั้นของหญิงสาวไตรภพก็กระแทกแรงกว่าเดิมจนพลอยไพลินเผยสีหน้าเหยเกออกมา

“อ๊ะ อ๊า! เจ็บนะ เบาหน่อยไม่ได้รึไง!”

“ใครให้ดื้อกับพี่ก่อนล่ะหึ! ทำเป็นปากดีรู้ไหมเพราะพลอยเองนะที่ทำให้พี่คลั่งได้มากขนาดนี้! ซี้ด แน่นชะมัด!”

เสียงเนื้อกระทบกันดังออกมาลั่นห้องภาพที่สองหนุ่มสาวกอดรัดเสียดสีเป็นคนๆ เดียวกันอยู่บนโซฟากลางห้อง ทั้งเอวสอบที่กระแทกกระทั้นเข้ามาในตัวของคนตัวเล็กไหนจะริมฝีปากของชายหนุ่มพรมจูบไปทั่วร่างของหญิงสาว เรียกได้ว่าแทบไม่มีส่วนไหนที่ไม่มีร่องรอยจากฝีมือของชายหนุ่ม

เสียวครวญครางดังผสานเมื่อทั้งสองใกล้ถึงฝั่งฝัน พลอยไพลินเองทั้งเจ็บทั้งรู้สึกเสียวซ่านไปกับสิ่งที่ชายหนุ่มมอบให้

“อ๊ะ อ๊า พี่ภพเบาหน่อย จุก!”

“อ๊า พลอยจ๋า พี่จะแตกแล้วพร้อมกันนะครับคนดี!”ชายหนุ่มเร่งจังหวะก่อนที่ร่างกายจะกระตุก หญิงสาวรับรู้ถึงความอุ่นที่กำลังถูกปลดปล่อยออกมาจนหมดทุกหยาดหยด ไตรภพหายใจเข้าออกอย่างหอบกระหายตามร่างกายของทั้งสองมีเหงื่อไหลออกมาทั่วร่าง แต่ทว่าความเป็นชายของชายหนุ่มยังคาอยู่ตรงนั้นไม่ยอมไปไหน หญิงสาวถอนหายใจออกมาด้วยความไม่พอใจ พอจะดันหน้าท้องแกร่งให้ถอยห่างชายหนุ่มก็จับเอวคอดไว้ทั้งสองข้างก่อนจะยิ้มหน้าระรื่นออกมา

“ต่อนะครับ พี่ยังไม่อิ่มเลย!”

หลายชั่วโมงผ่านไป

ในตอนนี้ร่างบางอรชรอ้อนแอ้นของพลอยไพลินนอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงคิงไซร์ที่ชายหนุ่มอุ้มเธอเข้ามาต่อในห้อง หลังจากที่ผ่านไปหลายชั่วโมงที่ไตรภพตักตวงความสุขจากร่างกายของเธอจนพออกพอใจเขาก็ปล่อยให้หญิงสาวได้พักผ่อน

แววตาคมเข้มจ้องมองมายังหญิงสาวด้วยความรัก เขาไม่รู้จะบรรยายออกมาเป็นคำพูดยังไงว่ารักผู้หญิงคนนี้มากมายแค่ไหน ถ้าหากไม่เกิดเรื่องขึ้นป่านนี้เขาและเธอคงมีความสุขด้วยกันมานานแล้ว ยิ่งคิดถึงอดีตชายหนุ่มก็ยิ่งรู้สึกผิดเขาถ้าหากเราเข้มแข็งมากกว่านี้ก็คงจะดีกว่านี้

ย้อนกลับไปเมื่อหลายปีก่อน

เพี๊ยะ! ฝ่ามือหนาของคนที่ได้ชื่อว่าบิดาตวัดตบเข้าใบหน้าลูกชายคนโตด้วยความไม่พอใจ ไตรรัตน์แสดงโมโหออกมาอย่างชัดเจน

“ฉันบอกให้แกเลิกยุ่งกับผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่เหรอฮะไตรภพ แกจะขัดคำสั่งฉันไปถึงไหน!”

“ทำไมผมต้องเลิกยุ่งกับคนที่ผมรักด้วย!”

“ครอบครัวเราสองคนไม่มีทางดองกันได้แกไม่เข้าใจรึไง จะเป็นลูกสาวบ้านไหนฉันไม่เคยว่าแต่ต้องไม่ใช่ลูกสาวบ้านนี้!”ชายหนุ่มกำมือแน่น เขาไม่เข้าใจว่าเหตุผลของผู้ใหญ่ทำไมต้องมาให้เด็กอย่างพวกเขาเกี่ยวข้องด้วย

“แล้วยังไงครับ! ผมกับพลอยเรารักกันไปว่าพ่อจะพูดยังไงผมก็ยังยืนยันคำเดิมว่าผมจะไม่เลิกกับพลอยไพลิน!”เสียงเข้มเอ่ยออกมาอย่างแน่วแน่ แต่ทว่าชายชรากลับเดือดดาลมากกว่าเดิมปกติลูกชายคนโตของเขาเป็นคนนิ่งๆ ไม่ใช่คนเอาดื้อรั้นหัวชนฝาแบบนี้

“ที่แกเป็นแบบนี้เพราะนังเด็กนั้นใช่ไหม แกกล้าเถียงฉันฉอดๆ เพราะเด็กคนนั้นสินะ ดีถ้าแกยังยืนยันแบบนั้นอย่าหาว่าฉันไม่เตือนอีกอย่างนะภพ ครอบครัวเด็กคนนั้นมันก็ไม่ต้องการได้แกเป็นลูกเขยไม่เข้าใจรึไง!”

“ผมไม่สน ผมรู้แค่ว่าผมรักพลอยไม่ว่าวันข้างหน้าจะเป็นยังไงผมก็ยังยืนยันคำเดิม!”ชายหนุ่มเดินออกไปด้วยน้ำตาที่เอ่อล้นออกมา

ไตรภพขับรถมาหาพลอยไพลินที่โรงแรมแห่งหนึ่งที่ตอนนี้หญิงสาวหนีออกจากบ้านมาอยู่กับเขา ทันทีที่ชายหนุ่มเปิดประตูเข้าไปหาร่างเล็กก็โผ่เข้ามากอดไว้แน่น

“ไม่ต้องห่วงนะยังไงพี่ก็ยังไม่มีวันปล่อยมือพลอยแน่นอน พี่สัญญา!”

“สัญญานะพี่ภพ พี่ห้ามทิ้งพลอยนะคะ”

“สัญญาครับ”ไตรภพกอดร่างบางเอาไว้แน่น เขาคิดที่จะพาพลอยไพลินไปเช่าหออยู่ใกล้มหาลัยเพราะในตอนนี้หญิงสาวยังเรียนไม่จบ ส่วนเขาเพิ่งจบปริญญาตรีกำลังเข้าทำงานในบริษัทเอกชนแห่งหนึ่ง อันที่จริงเขาจะไปทำบริษัทครอบครัวก็ได้แต่เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นมันทำให้เขาไม่อยากไปอยู่ภายใต้ครอบครัวอีก

หลายวันผ่านไป

พลอยไพลินยังคงไปเรียนเหมือนเดิมเหมือนทุกวัน แต่ทว่าพอขากลับที่พักพชรพี่ชายของหญิงสาวก็มาดักรอที่หน้าหอ

“พี่มาทำไมอีก! พลอยบอกแล้วไงว่าจะไม่กลับไปที่นั่นอีก ทุกคนกีดขวางความรักของพลอยไม่ยอมฟังอะไรพลอยก็จะไม่กลับไป!”

“มันเป่าหูแกยังไงพลอย ถึงได้ทำตัวเหลวแหลกแบบนี้ หนีตามผู้ชายทำตัวให้ครอบครัวเสื่อมเสียชื่อเสียง!”

“พลอยไม่สนว่าใครจะว่าอะไร ในเมื่อคุณแม่ไล่พลอยออกมาแล้วพลอยก็แค่ออกมาอย่างที่คุณแม่ต้องการ พี่กลับไปซะเถอะ!”พชรส่ายหน้าให้กับคนที่ได้ชื่อว่าเป็นน้องสาว เขาหันไปหาลูกน้องของตนก่อนจะพยักหน้าให้ พลอยไพลินเห็นอย่างนั้นก็รีบวิ่งหนีแต่ทว่าก็ไม่พ้นคนของพี่ชายอยู่ดี

“ปล่อยนะ ปล่อยฉัน! พี่ไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับพลอย พลอยจะอยู่กับพี่ภพ!”

“เลิกบ้าสักทีที่แม่ทำทุกอย่างก็เพื่อแกนะพลอย ความรักวัยนี้มันจะยั้งยืนอะไรกัน ไร้สาระมากกว่า!”

“พี่ไม่เข้าใจ และไม่มีวันเข้าใจหรอกเพราะพี่ไม่มีหัวใจ!”พชรกัดฟันแน่นก่อนจะถอนหายใจออกมา

“เอาขึ้นรถ!”เขาหันไปบอกคนของตนก่อนจะหันหลังจะขึ้นรถแต่ทว่าไตรภพก็วิ่งมาคว้าแขนของพลอยไพลินเอาไว้เสียก่อน