บทที่ 39

1703 Words

บทที่ 39 ด้านคุณหญิงปรียาที่นั่งอยู่ที่โต๊ะแล้วกำลังมองดูพิชญ์กับอ้ายเต้นรำกันเมื่อเธอเห็นว่าเพลงจบลงแล้ว แล้วเห็นอ้ายเดินออกไปด้านนอกเธอจึงลุกขึ้นแล้วหันมาพูดกับทุกคนที่อยู่ที่โต๊ะ “ฉันขอตัวสักครู่นะคะ” คุณหญิงปรียาเอ่ยพูดขึ้น “จะไปไหนล่ะคุณ” ทรงพลเอ่ยถามภรรยา “พอดีฉันอยากเข้าห้องน้ำน่ะคุณ ขอตัวสักครู่นะคะ” คุณหญิงปรียาเอ่ยตอบสามีแล้วหันไปพูดกับพิศาลและคุณหญิงกัลยา “เชิญค่ะ แต่จะให้คุณพี่ไปเป็นเพื่อนไหมคะ” คุณหญิงกัลยาเอ่ยถามคุณหญิงปรียา “อ๋อ ไม่เป็นไรค่ะ ดิฉันไปเองดีกว่าค่ะคุณพี่ ขอบคุณค่ะ” คุณหญิงปรียาเอ่ยตอบคุณหญิงกัลยาพลางลุกเดินออกไป จริงๆแล้วคุณหญิงปรียาไม่ได้ต้องการจะเข้าห้องน้ำแต่อย่างใดแต่เธอต้องการออกไปคุยกับอ้ายต่างหากเธอเห็นว่าอ้ายเดินออกไปทางไหนเธอจึงเดินตามอ้ายไปทางนั้น ส่วนอ้ายที่เดินออกมาจากฟลอเต้นรำ เธอเดินออกมาสูดอากาศที่ระเบียงด้านนอกห้องจัดเลี้ยง “เฮ้อ...” อ้ายยืนกอดอกพลางลูบแขนของตัวเองแล้วถอนหายใจออกมาด้วยความรู้สึกเซ็งรู้สึกเบื่อหน่ายกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับเธอในวันนี้ “อย่ามายุ่งกับตาพิชญ์อีก!” เสียงของคุณหญิงปรียาที่เดินตามอ้ายออกมาดังขึ้นจากทางด้านหลังของอ้าย มันทำให้อ้ายสะดุ้งตกใจเล็กน้อยก่อนที่เธอจะหันหน้ากลับมาเผชิญหน้ากับคุณหญิงปรียา “ได้ยินที่ฉันพูดไหม อย่ามายุ่ง อย่าเข้าใกล้ตาพิชญ์อีก” คุณหญิงปรียาเอ่ยพูดขึ้นอีกครั้งด้วยสีหน้าจริงจัง “อ้ายก็ไม่ได้ไปยุ่งอะไรกับเขานี่คะ” อ้ายเอ่ยตอบกลับไป “ตอแหล! ฉันเห็นที่แกเต้นรำกับตาพิชญ์ แล้วฉันก็ดูออกว่าแกคิดอะไร” คุณหญิงปรียาเอ่ยพูดขึ้นด้วยสีหน้าไม่พอใจและน้ำเสียงที่เข้มขึ้น “แกหัดเจียมเนื้อเจียมตัวไว้ซะบ้างแล้วอย่าคิดแย่งของๆลูกฉัน ไม่อย่างงั้น...แกเจอดีแน่!” คุณหญิงปรียาเอ่ยพูดพลางก้าวเท้าเดินเข้าไปหาอ้ายช้าๆ ส่วนอ้ายเธอก้าวเท้าเดินถอยหลังไปก่อนที่คุณหญิงปรียาจะหยุดชะงักฝีเท้าลง “อย่าพูดไม่รู้เรื่อง แกก็รู้...ว่าฉันเป็นคนยังไง” คุณหญิงปรียาพูดจบเธอก็หันหลังแล้วเดินออกไปทันที ‘เธอไม่ได้คิดว่าจะทำอะไรนังอ้ายในตอนนี้แล้วยิ่งในงานแบบนี้ด้วยเพราะถ้ามีใครมาเห็นเข้าเธอคงจะดูไม่ดี แค่ขู่มันแค่นี้ก็พอแล้ว ถ้ามันไม่เชื่อฟังค่อยคิดจัดการมันขั้นต่อไป’ คุณหญิงปรียาคิดในใจ ส่วนอ้ายเมื่อเห็นว่าคุณหญิงปรียาเดินกลับไปแล้วเธอก็ถอนหายใจออกมาด้วยความรู้สึกโล่งอก เธอนึกว่าคุณหญิงปรียาจะทำอะไรเธอซะแล้ว “เฮ้อ...ตกใจแทบแย่” อ้ายเอ่ยพูด เธอหันหน้าออกไปที่ริมระเบียงอีกครั้งแล้วสูดอากาศเข้าปอดลึกๆพลางดื่มด่ำบรรยากาศและอากาศที่ดียามค่ำคืนเพื่อทำให้ตัวเองรู้สึกผ่อนคลายจากสิ่งต่างๆที่เกิดขึ้นในวันนี้ อ้ายไม่คิดว่าจะกลับเข้าไปในงานอีกแล้ว จริงๆเธออยากจะกลับคอนโดแล้วด้วยซ้ำแต่ก็เกรงใจคุณลุงแล้วก็กลัวว่าคุณลุงจะถามว่าทำไมไม่ไปลาแล้วไม่รอกลับพร้อมกัน อ้ายคิดว่าเอาไว้ให้งานใกล้จะเลิกเธอค่อยเดินเข้าไปลาคุณลุงก่อนกลับ ในขณะที่พิชญ์ที่เดินตามหาอ้าย แต่เขาหาเธอเท่าไรเขาก็หาไม่เจอ เขาจึงเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะด้วยความรู้สึกหงุดหงิด ‘ไปอยู่ไหนนะอ้าย’ พิชญ์คิดในใจ ด้านอาร์ที่เดินออกมาคุยโทรศัพท์ด้านนอก สายที่โทรเข้ามาเป็นสายจากสมศักดิ์ลูกน้องเก่าของพ่อเขาและผู้จัดการบริษัทเฮ้าส์ดีไซน์ของเขาเอง สมศักดิ์โทรมาหาอาร์เพื่อมารายงานเรื่องงานบริษัทที่มีปัญหาแต่อาร์ได้สั่งการให้สมศักดิ์จัดการแก้ปัญหาเรียบร้อยแล้วก่อนที่เขาจะวางโทรศัพท์แล้วเก็บโทรศัพท์เข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูทดังเดิม “เฮ้ย แค่นี้ก็จัดการไม่ได้” อาร์เอ่ยสบถออกมาอยากไม่สบอารมณ์นัก ตอนนี้เขาต้องการระบายอารมณ์เพราะเขายังรู้สึกอารมณ์ค้างกับเรือนร่างของอ้ายอยู่จากตอนที่เต้นรำด้วยกัน ในขณะที่ผึ้งที่เดินตามอาร์ออกมา เธอเดินตามอาร์ออกมาด้วยความรู้สึกน้อยใจอยู่ลึกๆเรื่องที่เธอเห็นอาร์เต้นรำกับอ้าย อาร์หันมาเห็นผึ้งที่ยืนอยู่ด้านหลัง เขารู้ว่าผึ้งจะมางานนี้ด้วยเพราะผึ้งบอกเขาแต่เขาไม่ได้สนใจเท่าไรแล้วเขาก็มางานนี้กับพ่อ ‘หึ ต้องการที่ระบายอารมณ์อยู่พอดี’ อาร์คิดในใจพลางดึงมือผึ้งกึ่งเดินกึ่งวิ่งแล้วพาไปที่รถของเขา ส่วนผึ้งเธอก็รีบสาวเท้าตามอาร์ไปอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เมื่อมาถึงที่รถ อาร์กับผึ้งเข้าไปนั่งในรถ อาร์นั่งหลังพวงมาลัยรถในตำแหน่งคนขับและผึ้งก็นั่งอยู่ที่เบาะข้างๆ เมื่อปิดประตูรถเสร็จ อาร์ไม่พูดพร่ำทำเพลงเขาเอี้ยวตัวไปจูบปากพลางซุกไซ้ซอกคอของผึ้งอย่างดูดดื่มเร่าร้อน จนผึ้งที่ยังไม่ทันตั้งตัวแล้วยังรู้สึกน้อยใจอาร์อยู่พยายามเอ่ยร้องห้ามปรามเขา “คุณอาร์ คุณอาร์! พอค่ะ พอก่อนค่ะ อื้อ ฉันมีเรื่องจะถามคุณ” ผึ้งเอ่ยพูดออกมา “อะไร!” อาร์ผละหน้าออกมาจากผึ้งด้วยความรู้สึกเซ็งนิดๆ “ทำไมคุณอาร์ถึงเต้นรำกับคุณอ้ายคะ” “โอ๊ย! คิดมากหน่า ฉันก็แค่ทำตามคำสั่งพ่อแล้วมันก็แค่เต้นรำ แล้วฉันก็อยู่กับเธอตรงนี้แล้วไง ผึ้ง” จู่ๆเสียงโทรศัพท์มือถือของอาร์ก็ดังขึ้น “พ่อ” เป็นสายจากพ่อของเขา อาร์จึงกดรับโทรศัพท์ “ฮัลโหล ครับพ่อ” อาร์เอ่ยพูด “แกอยู่ไหน” ณวัฒน์พูด “ผมกำลังจะกลับ” “แกจะรีบกลับไปไหน แทนที่จะอยู่ทำความรู้จักพูดคุยกับนักธุรกิจคนอื่นอีกหน่อย จะได้สร้างคอนเน็คชั่นให้บริษัทเรา” ณวัฒน์พูด “พอแล้วพ่อ ไม่เอาแล้ว ผมคุยเยอะแล้ว แค่นี้นะพ่อ” พูดจบอาร์ก็วางสายจากพ่อของเขาไปทันที “ไอ้ลูกคนนี้นี่!” ณวัฒน์สบถออกมาอย่างรู้สึกหัวเสียนิดๆ อาร์วางสายจากพ่อของเขาแล้วจึงหันมาพูดกับผึ้งต่อ “ฉันว่าเราไปต่อที่คอนโดกันดีกว่า” อาร์พูดจบเขาก็ขับรถออกไปทันที ในขณะที่ผึ้งเธอก็รีบคาดเข็มขัดนิรภัยเพราะอาร์ขับรถออกไปโดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว ผึ้งยังรู้สึกน้อยใจอาร์อยู่แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป ได้แต่ถอนหายใจออกมาระหว่างทางกลับไปที่คอนโด ที่เดอะคอนเซ็ปต์คอนโด อาร์ขับรถพาผึ้งมาถึงคอนโดก่อนที่เขาจะจับจูงมือผึ้งขึ้นมาถึงห้องพักของเขา เมื่อมาถึงห้องพัก อาร์ก็จู่โจมเข้าจูบซุกไซ้ซอกคอพลางลูบไล้เรือนร่างของผึ้งถึงแม้ว่าผึ้งจะมีอาการขัดขืนเล็กน้อยดูเหมือนจะไม่ให้ความร่วมมือกับอาร์เพราะผึ้งยังรู้สึกน้อยใจอาร์อยู่ จนอาร์พาร่างของผึ้งมาถึงที่เตียงนอนแล้วอาร์ก็ตามขึ้นไปทาบทับแล้วซุกไซ้ซอกคอของผึ้ง อาร์สัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่ผึ้งไม่ให้ความร่วมมือตั้งแต่เมื่อกี้ที่ผึ้งขัดขืนเขาจนมาถึงเตียงนอนที่ผึ้งนอนตัวแข็งทื่อ อาร์จึงเงยหน้าขึ้นมาจากซอกคอของผึ้งมามองหน้าผึ้งที่กำลังนอนตัวแข็งทื่อด้วยแววตาที่เศร้าหมอง อาร์เห็นแบบนั้นเขาจึงเกิดความรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาพลางสบถออกมาใส่หน้าผึ้ง “เป็นอะไรนักหนาวะ! ก็บอกแล้วไงว่าไม่มีอะไร บอกไม่มีก็ไม่มีดิ!” อาร์รู้ว่าผึ้งคงน้อยใจหรือไม่พอใจเขาเรื่องที่เขาเต้นรำกับอ้ายดูจากที่ผึ้งถามเขาตอนอยู่ในรถ “แม่งน่ารำคาญ! ไม่งั้นก็กลับไปเลยไป!” อาร์เอ่ยสบถออกมาพลางลุกออกจากตัวผึ้งมานั่งอยู่ที่ปลายเตียงแล้วหันหลังให้ผึ้ง ผึ้งเห็นอาร์พูดแบบนั้นเธอจึงลุกขึ้นนั่งพลางน้ำตาก็เอ่อคลอขึ้นมา “เธอไม่เชื่อใจฉันใช่ไหม ถ้าเธอไม่เชื่อใจฉัน ถ้าเราไม่เชื่อใจกันก็เลิกกันไปเลย ไป๊!” อาร์เอ่ยพูดออกมาด้วยความรู้สึกหงุดหงิด “ไม่ค่ะคุณอาร์ ผึ้ง ผึ้ง ขอโทษ ผึ้งไม่เลิกนะคะ ผึ้งขอโทษที่ไม่เชื่อใจคุณ อย่าเลิกกับผึ้งเลยนะคะ” ผึ้งเอ่ยพูดพลางขยับตัวมากอดด้านหลังของอาร์พลางซบใบหน้าอยู่ที่หลังของอาร์ด้วยน้ำตานองหน้า “ผึ้งขอโทษค่ะ ขอโทษที่ไม่เชื่อใจคุณ คุณอาร์อย่าเลิกกับผึ้งเลยนะคะ ต่อไปนี้ผึ้งจะเชื่อใจคุณ นะคะ” ผึ้งรักอาร์มาก เขาเป็นผู้ชายคนแรกของเธอ เธอไม่อยากเลิกกับเขาแล้วเธอก็ไม่อยากเสียเขาไป อาร์แสยะยิ้มมุมปากก่อนที่เขาจะหันหน้ากลับมาหาผึ้ง “งั้นเธอก็ต้องเชื่อใจฉัน รู้ไหม คนรักกันก็ต้องเชื่อใจกันความสัมพันธ์มันถึงจะไปกันรอด เข้าใจไหม เชื่อใจฉันแล้วก็เชื่อฟังฉัน นะ” อาร์เอ่ยพูดเสียงอ่อนเสียงหวานพลางเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาให้ผึ้ง “ค่ะ ผึ้ง ฮือ ผึ้ง เข้าใจแล้วค่ะ ฮือๆ” “ดีมาก” อาร์พูดจบเขาก็โน้มใบหน้าเข้าไปหาผึ้งก่อนที่เขาจะประกบจูบปากผึ้ง ในขณะที่ผึ้งเธอก็ตอบรับจูบของอาร์ด้วยความเต็มใจ ก่อนที่ทั้งคู่จะล้มตัวลงนอนแล้วดำเนินกิจกรรมรักสุดเร่าร้อนบนเตียงต่อไป

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more