เวลาผ่านไป... จะว่าเร็วก็เร็ว จะว่าช้าก็ช้า ที่เป็นอย่างนั้นเพราะล้วนแต่จิตใจผู้คน
ชินสือนับวันเวลาเงียบ ๆ เป็นครั้งแรกที่หัวใจพะวักพะวนถึงใครบางคน เมื่อใดที่อยู่คนเดียว สมองทั้งสองซีกก็เริ่มฟุ้งซ่าน อันที่จริงคนคนนั้นก็เป็นแบบนั้นอยู่แล้ว เขาไม่น่าใจร้อนคิดน้อยพูดใส่อารมณ์กับอีกฝ่ายไปอย่างนั้นเลย
วันนี้ชินสือตื่นนอนเช้าเฉกเช่นทุกวัน หลังจากที่เคี่ยวกรำกับการลดน้ำหนักมาหลายเดือนก็ถึงคราที่ต้องสำรวจให้เต็มตาสักที
ขณะนี้ร่างเปลือยเปล่าสะท้อนอยู่ในกระจก ชินสือไม่คิดว่าจะได้เห็นร่างเพอร์เฟคของตัวเองกลับมาอีกครั้ง เขาลูบผิวกาย ยังนวลเนียนเหมือนเดิม เขาลูบหน้าท้อง ไม่มีพุงกลม ๆ ให้ตีเล่นอีกแล้ว พอเพ่งมองส่วนนั้น...
ชินสือจับจ้องเส้นเอ็นในกระจก เดิมเคยสบแต่พุงกลมโตที่ปิดช่วงล่างจนมิดชิด พอเห็นแบบนั้นก็หมดอารมณ์ ไม่เคยพบแม้แต่ปลายหัวมันเลยสักครั้ง นึกว่าเจ้าของรักจมหายเข้าก้อนไขมันไปแล้วซะอีก
