Nazlı’dan
“Nasıl olur ya… Nasıl bu kadar sadık olabilir? Aklım, fikrim almıyor.”
Sinirden otel odasında bir sağa bir sola gidip geliyorum. Her adımımda kalbimdeki öfke daha da büyüyor, sanki içimden taşacak gibi. Aynaya baktığımda yüzüm kıpkırmızı, gözlerim parlıyor. Ateş’in gözünde hâlâ Masal var… Onca şey yaşanmış, oçama o hâlâ tek bir kadına sadık kalmayı seçiyor. Delirecek gibi oluyorum!
Bana, “İstanbul’a git,” dedi. Ses tonu hâlâ kulaklarımda çınlıyor. Gitmezsem, yapacaklarının bir sınırı olmayacakmış… Peki ya benim? Benim de yapacaklarımın bir sınırı yok! Hele ki konu Masal olduğunda. Eğer o kadını ortadan kaldırmazsam, bana da Nazlı demesinler! Bütün benliğimle bunu hissediyorum. Bu savaş benim için var olma meselesi.
Bir defa kaybettim Ateş’i… Bir defa elimden uçup gidişini sey
