เสือจะกำราบเเมว
1213 Words
คฤหาสต์ของคริสติน
“ไม่เอานะคริส! ยังไงเดย์ก็ไม่ไปอยู่กับพี่กราเซียเด็ดขาด?!!”
“ไม่ได้! ยังไงก็ต้องไป”
“?!!”
“ถ้าเกิดเราก่อเรื่องอะไรขึ้นมาตอนพี่ไม่อยู่ กราเซียจะได้ช่วยเราทันไง”
“พี่เทรลก็ช่วยได้!”
“ช่วยกันก่อเรื่องสิไม่ว่า ~”
“คริสติน!!”
“เดเนียร์!!!”
สองพี่น้องถกเถียงกันมาสักพักแล้วหลังจากที่กลับมาถึงบ้าน
“ก็ได้!!! แล้วจำไว้ด้วยนะว่าคริสเป็นคนบังคับเดย์เอง!!”
พูดจบคนตัวเล็กวิ่งขึ้นบันไดไปด้วยท่าทางกระฟัดกระเฟียด คริสตินได้แต่ลอบถอนหายใจออกมาในความดื้อของน้องสาวตัวเอง เขาไม่รู้เลยว่ายัยตัวดีจะก่อเรื่องให้กราเซียเพื่อนเขาอีกหรือป่าว.. ได้แต่หวังว่าเพื่อนเขาจะมีวิธีรับมือกับยัยตัวแสบได้นะ.. เพราะถ้าฝากเดย์ไว้กับเทรลมีหวังเขาประสาทแดกแน่ ก็รู้นิสัยเทรลอยู่ หมอนั้นไม่เคยสอนเดย์ให้ยอมใครอยู่แล้ว…
“คงไม่มีอะไรหรอกมั้ง…”
คริสตินสะบัดความคิดฟุ้งซ่านทิ้งก่อนจะเดินขึ้นห้องไปเช่นกัน
สนามบิน..
Rrr~ Rrr~
ในระหว่างที่เครื่องบินเจทส่วนตัวกำลังเคลื่อนตัว จู่ๆ เสียงโทรศัพท์ของคริสตินก็ดังขึ้น เขาจึงวางหนังสือพิมพ์รายวันลงก่อนจะหันไปกดรับสายทันที
“ว่าไง?”
[แย่แล้วค่ะนายท่าน!!]
“มีอะไร!!”
[จู่ๆ คุณหนูก็ไข้ขึ้นค่ะ]
“หื้ม.. วัดไข้แล้วเหรอ?” คริสตินขมวดคิ้วยุ่งเมื่อได้ยินเสียงสาวใช้ส่วนตัวของเดเนียรายงานด้วยเสียงร้อนใจ
[วัดแล้วค่ะ.. คุณหนูเป็นไข้จริงๆ ตอนนี้ตัวร้อนเหมือนไฟเลยค่ะ!!]
“งั้นเดี๋ยวให้คุณอาหมอเข้าไปดูอาการนะ”
[อ่ะ.. มะ ไม่ต้องหรอกค่ะ!!]
สาวใช้รีบตอบทันควันทำเอาคริสตินถึงกับขมวดคิ้วยุ่งอีกครั้ง
“ทำไม?”
[คะ คุณหนูแค่พักผ่อนไม่เพียงพอคะ กะ กินยาเดี๋ยวก็หายแล้วค่ะ]
“หื้ม~ ไม่มั้ง ฉันว่าให้อาหมอเข้าไปดูสักหน่อยเถอะ”
[มะ ไม่เป็นไรจริงๆ ค่ะ อะ อีกอย่างตอนนี้คุณหนูก็หลับไปแล้วด้วยคะ]
“งั้นเหรอ… เอาตามที่เธอว่าละกัน ฝากดูแลเดย์ด้วยละ”
[ได้ค่ะนายท่าน..]
ติ๊ด!
ทันทีที่คริสตินวางสายเขาก็รีบต่อสายหากราเซียทันที มีเหรอที่เขาจะเชื่อก็เมื่อวานยัยนั้นยังไปจูบกระชากใจกับไอ้เวรหน้าจืดนั้นอยู่เลย ดูก็รู้ว่ายัยตัวแสบแกล้งป่วยเพื่อที่จะไม่ต้องไปอยู่กับกราเซีย
หึ! แผนตื่นๆ น่าเดเนียร์ พี่ตามจับเธอมากี่ครั้งแล้ว.. ครั้งนี้คงจะหมดหนทางแล้วสินะ..
[ว่าไง?]
“ยัยตัวแสบไม่สบาย.. ฝากมึงดูแลด้วยละ”
[ให้ดูแลหรือให้จัดการ? ดูก็รู้ว่าแกล้งป่วย]
“ดูแลโว้ยย!! ไม่ว่าเดย์จะดื้อยังไงมึงห้ามรังแกน้องกูเด็ดขาด เข้าใจไหม?”
[เออน่า~ เดี๋ยวกูจัดการเอง]
“ระวังไว้ด้วยละ.. เดย์น่ะแสบพอตัวเลยนะ”
[จะสักเท่าไหร่กันเชียว ~]
“หึ! อย่าประมาทละกัน เพราะยัยนั้นลูกศิษย์ไอ้เทรลน่ะโว้ยย!!!”
[ไอ้เทรลก็ไอ้เทรลเถอะ.. น้องมึงก็แค่ลูกแมว]
“เออ.. กูรอดูวันที่เสืออย่างมึงโดนลูกแมวกำราบ! ฝากด้วยล่ะกัน ย้ำ! ว่าห้ามรักแกน้องกูเด็ดขาด!”
[เอออ!!!]
ติ๊ด!
“มึงรออยู่นี้แหละ เดี๋ยวกูเข้าไปเอง!”
“ครับนาย”
กราเซียหันไปสั่งมือขวาอย่างไคที่นั่งประจำที่คนขับรถ จริงๆ แล้วเขาอยู่หน้าบ้านของคริสตินตั้งแต่ที่เขาโทรมาแล้ว
ก็นึกว่าจะโทรมาเรื่องอะไร..
กราเซียยกยิ้มมุมปากก่อนจะตัดสินใจเปิดประตูลงจากรถและเดินขึ้นไปบนห้องของเดเนียร์ทันที
แต่ต้องเบิกตากว้างและยิ้มเยาะออกมาเมื่อเปิดประตูเข้ามาเจอภาพตรงหน้า
“มาช่วยผูกหน่อยสิมิร่า.. ช้ากว่านี้เดี๋ยวพี่กราเซียก็มาหรอก!”
คนตัวเล็กเอ่ยขึ้นโดยที่ไม่หันไปมองหน้าประตูเลยสักนิด เธอกำลังยุ่งอยู่กับการเอาผ้าปูที่นอนมาผูกต่อๆ กันเพื่อที่จะกระโดดลงไปชั้นล่าง กราเซียที่เห็นมือเล็กๆ นั้นผูกปมด้วยความทุลักทุเลจึงอดไม่ได้เลยเดินไปช่วยเธอผูกแบบเงียบๆ ถ้ากระโดดลงไปจริงๆ มีหวังตกลงขาหักเเน่ๆ
“บอกคนดูต้นทางให้ละยัง!”
“…..”
“แล้วพ่อบ้านละ.. ไหนบอกจะไปถ่วงเวลาทำไมกลับมาเร็วจัง?”
“……”
คนตัวเล็กเริ่มขมวดคิ้วยุ่งเมื่อพูดกับมิร่าไปตั้งกี่ครั้งเธอก็ไม่ยอมตอบอะไรกลับมาสักที เธอจึงตัดสินใจหันหลังกลับไป…
“ทำไมไม่ตอบละมิร่า! กรี๊ดดด!!! พะ พี่กราเซีย!!!”
“ครับ.. พี่เอง ^^”
“ทะ ทำไมพี่ถึงมาอยู่ที่นี้ละคะ?” คนตัวเล็กผงะตัวถอยหนี
“ก็เดย์ขอให้พี่ช่วยผูกผ้านี้ไม่ใช่เหรอครับ?”
พูดจบกราเซียยิ้มกว้างก่อนจะยกผ้าปูที่นอนที่เขาผูกเสร็จแล้วให้เดเนียดู คนตัวเล็กที่เห็นปมผ้าที่ผูกอย่างแน่นหนาถึงกับยิ้มเจื้อน เพราะผ้าที่เขาผูกก็คือสิ่งที่เธอจะใช้หนีเขาไงล่ะ?!
“!!!!”
“ว่าแต่น้องเดย์จะหนีใครเหรอครับ?”
“นะ หนีอะไรกันค่ะ~ เดย์เนี่ยนะจะหนี?! ไม่มีทางหรอกค่ะ ฮ่าๆ”
“แล้วไป~ เพราะพี่ก็กำลังคิดอยู่เลยว่าถ้าเดย์หนีไปจริงๆ พี่จะตามกลับมายังไงไม่ให้บาดเจ็บ~”
“บาดเจ็บ?”
คนตัวเล็กจมวดคิ้วยุ่งก่อนจะขยับถอยหลังอีกครั้ง เพราะถึงพี่กราเซียจะพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลยังไง แต่สายตาที่แข็งกระด้างที่มองมานั้นก็ทำให้เธอขนลุกทุกที
ถึงจะยิ้มหวานแค่ไหน แต่เธอก็ดูออกว่าเขาน่ะกำลังรำคาญเธอ!
“ครับ^^ ลูกน้องพี่น่ะ.. พอเห็นอะไรที่น่ารักๆ ก็ชอบทำให้พังอยู่เรื่อยเลย แบบว่าหมั่นเขี้ยวน่ะ อยากจะบีบให้แหลกคามือ ^^”
ไม่พูดเปล่าเขาใช้มือหนาม้วนบิดผ้าปูที่นอนจนเป็นเกลียว เดเนียเหลือบตามองกล้ามแขนเป็นมัดๆ นั้นแล้วถึงกับกลืนน้ำลายอึกใหญ่
ถ้าสิ่งที่เขากำลังบิดอยู่ไม่ใช่ผ้า แต่เป็นคอเล็กๆ ของเธอล่ะ?!
คนตัวเล็กขบคิดและเผลอยกมือบางจับตรงต้นคอระหงของตัวเอง กราเซียที่เห็นจึงเผลอหลุดขำออกมาแต่ต้องเก็บอาการอย่างรวดเร็วเพราะกลัวคนตัวเล็กจะเห็นเข้า..
“พะ พี่กราเซียมารับเดย์ พะ พอดีเลย ~”
“พี่ไม่อยากให้น้องรอไงครับ ^^”
“ระ เหรอคะ ฮ่าๆ งะ งั้นพี่กราเซียลงไปรอข้างล่างก่อนได้ไหมคะ เดย์ขอเก็บของต่ออีกนิด..”
“ได้ครับ.. ค่อยๆ เก็บก็ได้ครับ พี่รอเดย์ได้ทั้งวันเลย ^^”
“กะ เกรงใจจังเลยค่ะ.. งั้นเดี๋ยวเดย์จะรีบเก็บนะคะ ^^”
“ครับ ^^”
พูดจบกราเซียยิ้มกว้างและเดินลงไปรอข้างล่างทันที
เมื่อเห็นกราเซียเดินออกไปแล้ว คนตัวเล็กรีบกดโทรหาพี่ชายทันที!
- Writer
