กรงปรารถนา1
2438 Words
“พีชแกอย่ายืนตัวแข็งแบบนั้นสิวะ!”
ปาล์มหรือปารันกระซิบบอกเพื่อนสาวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างเบาเพราะกลัวว่าใครจะได้ยิน
“แล้วแกจะให้ฉันทำยังไงล่ะ”
“ก็ทำให้มันเป็นธรรมชาติอะ ดีใจหรือว่าอะไรบ้าง ไม่ใช่ยืนตัวแข็งทื่อแบบนี้มันน่าสงสัย”
“ฉันจะดีใจได้ยังไง เล่นก็ยังเล่นไม่เป็น รอบไหนแกชนะฉันยังไม่รู้เลย”
ลูกพีชหรือพัชมนกระซิบตอบเพื่อนด้วยน้ำเสียงที่ไม่ต่างกัน วันนี้เธอและเพื่อนลอกคราบจากนักศึกษามาเป็นนักพนัน เพราะหวังเงินก้อนโตถึงขนาดลงทุนเช่าชุดหรูเพื่อที่จะได้เข้ามาเล่นในกาสิโนระดับห้าดาวแห่งนี้ ถึงแม้คราวแรกเธอจะยืนกรานปฏิเสธว่าจะไม่มากับปารัน แต่สุดท้ายก็แพ้ลูกอ้อนของเพื่อนสนิทจนได้
“เวลาฉันเก็บชิปแกก็ทำท่าดีใจก็แล้วกัน เวลาได้ชิปนั่นแหละแสดงว่าฉันชนะ”
พูดจบปารันก็หันไปให้ความสนใจกับพนักงานสาวสวยที่ถือกระบอกบรรจุลูกเต๋า ในขณะที่พัชมนยืนเหงื่อซึมเพราะไม่เคยทำอะไรแบบนี้มาก่อน แต่ก็พยายามตั้งใจทำตามที่เพื่อนบอกเพื่อไม่ให้เกิดเป็นข้อพิรุธ
“คุณคินครับ”
ราเมธบอดีการ์ดหนุ่มร่างใหญ่เอ่ยเรียกเจ้านายที่นั่งมองหน้าจอ ซึ่งเป็นภาพที่ส่งมาจากห้องห้องหนึ่งในกาสิโนของตัวเองด้วยความตั้งใจ
“อืม....ว่ามาสิ”
เจ้าพ่อหนุ่มรับคำลูกน้องแต่ดวงตาคมยังไม่ยอมละไปจากภาพตรงหน้าเลยสักนิด
“คุณคีดูโต๊ะทอยลูกเต๋าอยู่พอดี แสดงว่าเห็นความผิดปกติเหมือนกันใช่ไหมครับ”
“หืม....”
คีรินทำเสียงแปลกใจในลำคอเมื่อได้ยินคำพูดของคนสนิท และเมื่อหันไปมองก็พบว่าราเมธกำลังจ้องมาอย่างรอคอยคำตอบ
“อะแฮ่ม!!”
เจ้าพ่อหนุ่มทำเสียงกระแอมในลำคอเพื่อลดความเก้อเขิน ก่อนจะเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ทำงานตัวนุ่มพร้อมยกขาขึ้นไขว่ห้าง ด้วยท่าทางที่ไม่อนาทรร้อนใจจนราเมธรู้สึกงุนงง
ที่คีรินรู้สึกเขินก็เพราะราเมธเข้าใจว่าการที่เขาจับจ้องที่หน้าจอแบบเอาเป็นเอาตายเพราะเห็นความผิดปกติ ทั้ง ๆ ที่ความเป็นจริงแล้วเขาใช้เวลากว่าชั่วโมงนั่งมองหน้าจอ เพราะสะดุดตาเข้ากับใบหน้าหวานละมุนของลูกค้าสาวคนหนึ่งจนถอนสายตาไปจากเธอไม่ได้ต่างหาก
“ทำไม...มีปัญหาอะไร”
“ก็... คุณคีดูอยู่ไม่ใช่เหรอครับแล้วจะถามผมไป...”
“นี่! ฉันกับแกใครเจ้านายใครลูกน้องกันแน่ฮะ!”
ราเมธก้มหน้างุดทันทีเมื่อถูกเจ้านายตวาดใส่ด้วยท่าทางหัวเสีย ตอนนี้เองที่รู้ว่าคีรินกำลังหงุดหงิดเพียงแค่ยังไม่รู้สาเหตุเท่านั้น
“ครับ... ขอโทษครับ พอดีคนของเราโทรมาบอกว่าผู้ชายที่มากับผู้หญิงสวย ๆ ที่เล่นอยู่ที่ทอยลูกเต๋า ทางด้านขวาของพนักงานน่าจะมีอะไรผิดปกติน่ะครับ”
“โกงเหรอ...”
คีรินพูดกระซิบกับตัวเองแล้วหันกลับไปจ้องหน้าจออย่างสนใจ จนเวลาผ่านไปสักพักมุมปากหยักก็ยกยิ้มน้อย ๆ
ยิ้ม!! เจ้านายเขายิ้ม!!
บอดีการ์ดหนุ่มถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก เพราะเวลาปกตินั้นรอยยิ้มของคีรินช่างหาดูยาก ราวกับว่ามันคือปรากฏการณ์ธรรมชาติอย่างไรอย่างนั้น แต่วันนี้จู่ ๆ เจ้านายก็ยิ้มตอนที่รู้ว่ามีคนกล้าเข้ามาล้วงคองูเห่า ทำเอาราเมธถึงกับพูดต่อไม่ออก
“ดี... โกงก็ดี นายออกไปเถอะเตรียมตัวไว้เดี๋ยวฉันตามออกไป”
ดี!! ดีที่มีคนมาโกง!!
โอ... หรือว่าเจ้านายเขาเพี้ยนไปแล้ว!!
บอดีการ์ดหนุ่มได้แต่คิดเพราะไม่กล้าพูดอะไรออกไป ก่อนจะรับคำแล้วเดินออกจากห้องด้วยปากที่คันยิบ ๆ
เรื่องนี้ต้องขยาย!!
มุมปากหยักสวยของคีรินยกยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วจ้องมองใบหน้าหวานหมดจดของพัชมนผ่านหน้าจอด้วยความรู้สึกพึงพอใจ ไม่บ่อยนักที่เขาจะรู้สึกถูกตาต้องใจใครง่าย ๆ แต่สำหรับแม่หน้าหวานคนนี้กลับทำให้อารมณ์และความต้องการพลุ่งพล่านจนยากระงับ พร้อมเสียงในใจที่ตะโกนบอกว่า
เธอต้องเป็นของฉัน!!
…….
พัชมนเดินเหงื่อตกท่ามกลางชายชุดดำกลุ่มใหญ่ มือบางเลื่อนลงไปสะกิดต้นขาของปารันยิก ๆ เพราะรู้สึกตื่นตระหนกจนเกินกว่าจะรักษาความสงบนิ่งเอาไว้ได้
“อะไร!!”
“เขาจะพาเราไปไหนอะ”
“ฉันจะรู้ได้ไง ก็ถูกต้อนมาพร้อมกันอะ”
“หรือว่าเขาจับได้ว่...”
“เงียบ!! เดี๋ยวตบปากเลยแกนี่ ปากไม่เป็นมงคลเลย!”
ปารันดุเพื่อนแล้วแล้วยกหลังมือขึ้นปาดเหงื่อ เพราะตัวเองก็กังวลไม่น้อยแต่ก็ต้องทำใจดีสู้เสือ
“เชิญครับ”
ราเมธผายมือเชื้อเชิญอย่างสุภาพเมื่อเดินมาหยุดยืนที่ประตูบานหนึ่ง
“คุณจะให้พวกผมเข้าไปพบเจ้านายคุณ แต่ไม่ยอมบอกเหตุผลเลยเนี่ยนะ ไหนจะชิปของผมที่พวกคุณยึดไปโดยไม่มีสาเหตุอีก”
ปารันยังคงดื้อดึงในขณะที่พัชมนสะกิดแขนเพื่อนอีกครั้งด้วยรู้ดีว่าสถานการณ์นี้ไม่ปกติ
“เรื่องชิปคุณไม่ต้องห่วงครับ คุณได้มันคืนแน่หากมันเป็นของคุณ ตอนนี้คุณเข้าไปพบเจ้านายผมก่อนเถอะครับ เพราะถ้ายิ่งช้าเจ้านายของผมก็จะยิ่งหงุดหงิด”
คำอธิบายของบอดีการ์ดหนุ่มทำเอาทั้งปารันและพัชมนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก แต่สิ่งที่ทำได้ตอนนี้คือเปิดประตูเข้าไปพบคนที่จะตัดสินชะตาชีวิตของทั้งคู่
“ มาแล้วครับ”
ราเมธบอกเจ้านายเมื่อพาทั้งสองคนเข้ามาในห้องเรียบร้อย หญิงสาวมองแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความประหม่า เพราะเขาดูน่ากลัวและเธอรู้สึกได้ถึงไอสังหารที่แผ่ออกมาจากตัวเขาทั้ง ๆ ที่เห็นเพียงแผ่นหลังเท่านั้น อีกทั้งรูปร่างที่สูงใหญ่กำยำกว่าปารันเพื่อนของเธอเกือบสองเท่า ก็ยิ่งทำให้คนตรงหน้าดูน่าเกรงขามมากยิ่งขึ้น
คีรินขยี้บุหรี่ที่จุดสูบไปแค่ครึ่งมวนลงบนที่เขี่ยราคาแพง ก่อนจะหมุนตัวกลับมาหาสองเพื่อนซี้ที่ใจกล้ามาลูบคมเขา
หล่อมาก!!!
นั่นคือความคิดแรกที่วาบเข้ามาในสมองน้อย ๆ ของพัชมนทันทีที่ได้เห็นหน้าของเจ้าพ่อกาสิโนคนดัง
ในขณะที่คีรินเองก็จ้องมองใบหน้าหวานหมดจดอย่างลืมตัว จนกลายเป็นว่าตอนนี้ทั้งสองคนต่างจ้องมองกันไปมาราวกับว่าตรงนั้นไม่มีใครอื่น
พอเห็นสายตาของเจ้านาย ราเมธจึงรู้ได้ทันทีว่าที่เจ้านายเขาจับจ้องหน้าจอเพื่อดูกล้องวงจรปิดเป็นนานสองนานนั้น ไม่ใช่เพราะเห็นถึงความผิดปกติของลูกค้าที่มาใช้บริการ แต่หลงเสน่ห์สาวน้อยหน้าหวานตรงหน้านี่เสียแล้ว
อะแฮ่ม!!
เสียงกระแอมของลูกน้องคนสนิทดึงสติของคีรินให้กลับมา แล้วจึงตวัดตามองราเมธอย่างเอาเรื่อง
“ส้นตีนติดคอแกเหรอ!”
ชายหนุ่มถามลูกน้องด้วยเสียงเข้มอย่างไม่สบอารมณ์ เพราะอีกฝ่ายขัดจังหวะเขา
“เปล่าครับ”
“เอาละ ผมเชิญพวกคุณสองคนมาที่นี่ เพราะพนักงานของเราตรวจพบความผิดปกติบางอย่าง”
ชายหนุ่มอธิบายเหตุผลให้คนทั้งสองที่ถูกเชิญมารับรู้ และทันทีที่ได้ยินความกลัวก็พุ่งพรวดขึ้นจนเก็บอาการไว้ไม่อยู่
“อะไร! นี่คุณจะหาว่าพวกผมโกงงั้นเหรอ!!”
ปารันโวยวายขึ้นมาอย่างร้อนรน คีรินจึงเปลี่ยนเป้าหมายมาจ้องมองคนที่โวยวาย ดวงตาคมหรี่แคบลงจ้องมองอย่างจับผิด
“คุณร้อนตัวหรือเปล่า ผมยังไม่ได้พูดอย่างนั้นเลยนะ”
ชายหนุ่มพยักหน้าเพียงนิดเดียวให้กับคนสนิท ราเมธก็สั่งการให้ลูกน้องเข้าค้นตัวทั้งสองทันที ปารันดิ้นรนสุดกำลังในขณะที่พัชมนยืนนิ่งเพราะความตกตะลึงและหวาดกลัว
“ไม่ต้อง!! คนนี้ฉันค้นเอง!”
ชายหนุ่มบอกเสียงเข้มพร้อมดึงแขนพัชมนให้ออกห่างจากบอดีการ์ดที่กำลังจะลูบคลำไปที่เนื้อตัวของเธอ โดยที่ไม่รู้เลยว่าการกระทำของตัวเองนั้นบ่งบอกถึงความหวงแหนชัดเจน
“เจอแล้วครับ ไอ้หนุ่มนี่โกงจริง ๆ !”
“มันยังเป็นนักศึกษาครับเจ้านาย เพราะมีบัตรในกระเป๋า!”
หนึ่งในบอดีการ์ดบอกพร้อมชูมือขึ้นโชว์อุปกรณ์อันจิ๋วที่ใช้ดักฟังเสียงของลูกเต๋าได้อย่างแม่นยำ ปารันถึงกับหน้าซีดเผือดเหงื่อแตกพลั่ก ทั้ง ๆ ที่ยืนอยู่ในห้องที่มีเครื่องปรับอากาศเย็นฉ่ำ ส่วนพัชมนเองก็ไม่ต่างกัน
“พวกแกรู้มั้ยว่าที่นี่ไม่ใช่สนามเด็กเล่น แกคิดจริง ๆ เหรอว่าจะเข้ามาโกงแล้วหอบเงินออกจากกาสิโนของฉันง่าย ๆ”
“ผม... ผมขอโทษครับ! แต่ผมต้องใช้เงิน ผมกับเพื่อนเป็นนักศึกษาอยู่จริง ๆ พวกเราต้องการเงินไปจ่ายค่าเทอม เห็นใจพวกเราด้วยเถอะครับ!!”
ปารันรีบอ้อนวอนทันทีที่รู้ว่าจนมุม ส่วนหญิงสาวก็พยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุมของคีริน ทั้ง ๆ ที่เขาจับไว้ไม่แน่นนัก แต่เธอกลับไม่มีเรี่ยวแรงพอจะปลดมือออก เพราะยิ่งอยู่ใกล้ ๆ ร่างใหญ่เธอก็รู้สึกกลัวจนมือไม้อ่อนแรง
“ ซ้อมมัน! จากนั้นก็ทำตามกฎของเรา”
ขาดคำบอดีการ์ดชุดดำทั้งสองคนก็รุมยำปารันอย่างไม่ปรานี มีเพียงพัชมนที่อยู่รอดปลอดภัยเพราะข้อมือเล็กยังถูกยึดไว้ด้วยมือของเจ้าพ่อหนุ่ม อีกทั้งเธอเป็นผู้หญิงจึงไม่มีใครกล้าทำอย่างนั้นกับเธอ
“หยุดนะ! สั่งลูกน้องคุณให้หยุดเดี๋ยวนี้!”
เสียงหวานตะโกนใส่คนตัวโตพร้อมดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง จากทีแรกที่เห็นว่าเขาดุดันน่ากลัว ตอนนี้กลับไม่มีความกลัวหลงเหลือเพราะเห็นว่าเพื่อนรักกำลังสะบักสะบอม
“เธอมีสิทธิ์อะไรมาสั่งฉัน!”
คีรินก้มลงตะคอกใส่คนตัวเล็กแล้วออกแรงบีบข้อมือบางแน่นขึ้น
“คุณมันใจร้าย! เพื่อนฉันก็ขอโทษแล้วทำไมต้องทำร้ายเขาอีก ป่าเถื่อนที่สุด!”
เจ้าพ่อหนุ่มยกมือขึ้นห้ามลูกน้องที่กำลังซ้อมปารันตามคำสั่ง แล้วหันกลับมามองใบหน้าหวานของหญิงสาวที่กล้าต่อว่าเขา ดวงตาคมมองสบดวงตากลมโตที่มีแววตระหนกราวกับสมันตัวน้อยที่บัดนี้เอ่อคลอด้วยน้ำตา แล้วก็นึกขัดใจเมื่อเห็นใบหน้าหมอง ๆ นั่น ไม่รู้เป็นเพราะอะไร แต่ลึก ๆ ในใจของคีรินรู้สึกว่าน้ำตาของเธอมันทำให้เขาใจเสีย แต่เพราะจุดที่เขายืนอยู่นั้นไม่สามารถที่จะแสดงความอ่อนแอหรือปรานีออกมาอย่างโจ่งแจ้งได้ คีรินจึงต้องทำในสิ่งที่เขาควรจะทำโดยไม่ละเว้น
“ป่าเถื่อน! ใจร้ายงั้นเหรอ! แล้วสิ่งที่พวกเธอทำล่ะ เที่ยวหาโกงชาวบ้านแบบนี้คือดีเหรอไง! จะบอกอะไรให้นะว่าที่เห็นนี่ยังไม่เรียกป่าเถื่อนหรอก เพราะสิ่งที่เธอกับเพื่อนจะโดนหลังจากนี้มันหนักกว่าการโดนซ้อมเยอะ!”
คำพูดของเจ้าพ่อหนุ่มสร้างความหวาดกลัวให้กับพัชมนไม่น้อย เธอรีบก้มมองเพื่อนที่นอนอยู่บนพื้นด้วยความห่วงใย เมื่อเห็นสภาพที่สะบักสะบอมของปารันความกลัวและกังวลก็ยิ่งมากขึ้นเป็นทวีคูณ
“ คุณ...จะทำอะไรพวกเรา”
เสียงหวานถามแผ่วเบาคล้ายคนกำลังจะหมดแรง เพราะในใจกำลังหวาดวิตก ยิ่งเห็นแววตาเรียบสนิทก็ยิ่งรู้สึกว่าเขาดูสมกับคำบอกเล่าที่ว่าเป็นเจ้าพ่อวงการสีเทาที่สุดแสนจะเลือดเย็น เพราะรอบตัวเขามีแต่รังสีแห่งอำนาจชัดเจนจนทำให้คนที่เข้าใกล้รู้สึกเกรงกลัวได้โดยที่เขาไม่ต้องทำอะไรเลย
“คิดว่าเข้ามาโกงที่นี่แล้วจะรอดออกไปหรือเปล่าล่ะ”
ถึงแม้ว่าน้ำเสียงของเขาจะเข้มขรึมเช่นเดียวกับใบหน้าที่เรียบสนิท แต่ก็ทำให้พัชมนถึงกับเซเพราะเข่าอ่อนจนคีรินรีบคว้าเอวบางเอาไว้อย่างห่วงใยและลืมตัว
คีริน: ยายเด็กนี่มันน่ารักจังวะ!!
ราเมธ: เธอไม่ตายหรอกแม่หนูน้อย แต่เธอจะได้เป็นเมียเจ้านายฉัน!!
เหล่าบอดีการ์ด: ดูทรงแล้วโดนแน่!!
“เอาเถอะ... ฉันเห็นแก่ที่พวกเธอยังเป็นนักศึกษาอยู่ ฉันจะเปิดโอกาสให้ชดใช้”
“จริงเหรอ! คุณพูดจริง ๆ เหรอ!”
พอเห็นว่าเขายอมลดหย่อน พัชมนก็ลืมตัวจับมือใหญ่ของคีรินเขย่าแรง ๆ
“ใช่... แต่ต้องตามใจฉันทุกข้อเสนอนะ”
“ได้ค่ะ! ขอแค่คุณไม่ฆ่าพวกเราก็พอ!”
“ไม่... ฉันไม่ฆ่าหรอก ก็บอกแล้วว่าเห็นแก่ที่เป็นนักศึกษา จะให้ชดใช้เป็นอย่างอื่นก็แล้วกัน”
“แต่เพื่อนของฉันดูท่าจะทำอะไรให้คุณไม่ได้แล้ว”
เธอบอกพร้อมมองเพื่อนที่สลบอยู่บนพื้นด้วยแววตาห่วงกังวลจนคีรินรู้สึกไม่ชอบใจ
“พวกเธอเป็นเพื่อนหรือเป็นคู่รักกัน บอกฉันมาตามตรงห้ามปิดบัง”
เขาถามเสียงเข้มงวด พัชมนก็ตอบทันทีโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด
“เพื่อนค่ะ! เราสองคนเป็นเพื่อนกันจริง ๆ ระหว่างที่เพื่อนของฉันยังทำงานชดใช้ให้คุณไม่ได้ ฉันจะเป็นคนทำแทนเขาเองค่ะ”
เธอรีบยื่นข้อเสนอเพราะกลัวว่าเจ้าพ่อกาสิโนคนดังจะกำจัดเพื่อนของเธอเพียงเพราะทำงานให้เขาไม่ได้
“ไม่ต้องหรอก...เรื่องนี้แค่เธอคนเดียวก็พอ”
“ค่ะ... ได้ค่ะ ขอบคุณมาก ๆ ที่เห็นใจพวกเรา”
“ฉันไม่ใช่คนใจร้าย... ตามฉันมา “
คีรินจูงมือบางของหญิงสาวให้เดินตามออกจากห้อง ก่อนจะหยุดยืนตรงกรอบประตู
“ส่งไอ้เด็กนั่นกลับบ้านด้วย”
พูดจบเขาก็ดึงร่างเล็กให้เดินตาม พัชมนก็ก้าวตามด้วยความงุนงง แต่ในใจลึก ๆ รู้สึกดีใจที่เขาไม่เอาโทษจนถึงตาย และอย่างน้อย ๆ ตอนนี้ปารันก็ปลอดภัยแล้ว
- Writer
