ความเงียบสงัดภายในห้องพักฟื้นระดับวีไอพีไม่ได้นำมาซึ่งความสงบ หากแต่เป็นความกดดันที่หนักอึ้งยิ่งกว่าพายุอารมณ์ที่เพิ่งพัดผ่าน ไอเย็นยะเยือกจากเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างเงียบเชียบ ยิ่งโหมกระพือความอึดอัดให้ปกคลุมไปทั่วอาณาบริเวณ จนอากาศภายในห้องดูเบาบางลงจนแทบหายใจไม่ออก
เมลดาเอนแผ่นหลังพิงหัวเตียงด้วยใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด ดวงตาคู่สวยที่บวมช้ำทอดมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างไร้จุดหมาย ราวกับวิญญาณได้หลุดลอยไปไกลแสนไกล ทิ้งไว้เพียงร่างที่บอบช้ำ
ในขณะที่คิมหันต์นั่งสงบนิ่งอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียง แม้ท่วงท่าภายนอกจะดูสุขุมดั่งเช่นทุกวัน แต่แววตาภายใต้กรอบแว่นที่จับจ้องหญิงสาว กลับเต็มไปด้วยความหนักใจและความมุ่งมั่นอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน
"ผมขอพูดตามตรงนะครับคุณเมล..."
เสียงทุ้มลึกของคิมหันต์ทำลายความเงียบงัน ดึงสติคนที่กำลังจมดิ่งในห้วงความทุกข์ให้หันกลับมาสบตา
"ลำพังแค่คำพูดของคุณ หรือก
