18:00 น.
บรรยากาศภายในห้องแต่งตัวเงียบสงัดจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศทำงาน เมลดายืนนิ่งอยู่หน้ากระจกบานสูง จ้องมองเงาสะท้อนของตนเองในชุดราตรีสีน้ำเงินเข้มที่อลันเป็นคนจัดหามาให้
ชุดนี้... ถูกรังสรรค์ขึ้นเพื่อปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบโดยเฉพาะ เนื้อผ้ากำมะหยี่แนบสนิทไปกับเรือนร่าง เผยทุกส่วนโค้งเว้าให้เด่นชัด ขับผิวขาวจัดของเธอให้ดูผ่องประกายราวกับไข่มุกต้องแสงจันทร์ ด้านหน้าดูเรียบหรูมิดชิด ทว่าด้านหลังกลับคว้านลึกอวดแผ่นหลังเนียนละเอียดไร้ที่ติ ยิ่งไปกว่านั้น รอยผ่าข้างกระโปรงยังสูงลิ่ว... สูงจนทุกจังหวะการก้าวเดินจะเผยให้เห็นเรียวขาขาววับๆ แวมๆ ชวนให้คนมองใจสั่นระรัว
"เสร็จหรือยัง"
สุ้มเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังขึ้นทำลายความเงียบ อลันก้าวเข้ามาในชุดทักซิโด้สีดำสนิทที่ตัดเย็บอย่างประณีต ส่งเสริมให้เขาดูสง่างามสมตำแหน่งนักธุรกิจแห่งปี ทว่าแววตาคมกริบที่จับจ้องมานั้น... หาใช่สายตาของชายหนุ่มท
