เสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์แหวกอากาศยามค่ำคืนดังสนั่นเหนือท้องทะเลสีดำสนิท อลันนั่งหน้าเครียดอยู่บนเครื่อง สั่งให้นักบินเร่งความเร็วสูงสุดเพื่อมุ่งหน้ากลับไปยังเกาะส่วนตัว
เขาเพิ่งจะถึงกรุงเทพฯ ได้ไม่กี่ชั่วโมงก็ต้องบินย้อนกลับมาทันทีที่เห็นรูปนั้น รูปที่เมลดาใส่บิกินีแดงนอนอวดเรือนร่างให้ผู้ชายทั้งหาดมอง
"ถึงแล้วครับนาย"
ทันทีที่เครื่องแตะพื้นลานจอด อลันกระโดดลงมาโดยไม่รอลูกน้องกางร่มหรือต้อนรับ ขายาวก้าวฉับๆ ตรงดิ่งไปยังตัวบ้านพักตากอากาศสุดหรู
"นายครับ" อำนวยวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามารับหน้า
"หลีกไป"
อลันตวาดลั่น ไม่สนใจใครหน้าไหนทั้งนั้น เขาผลักประตูวิลล่าเข้าไปอย่างแรงจนบานประตูแทบหลุดจากวงกบ
"เมลดา ออกมาเดี๋ยวนี้"
ความเงียบคือสิ่งที่ต้อนรับเขา
ภายในวิลล่าเปิดไฟสว่าง แต่ไร้เงาของคนตัวเล็ก อลันเดินกระแทกเท้าเข้าไปดูที่โซฟาริมระเบียงและสระว่ายน้ำแต่ก็ไม่พบใคร
ใจเขาเริ่มแกว่ง เธอจมทะเล
