"เตรียมตัวรับบทลงโทษงั้นเหรอ?"
อลันแค่นหัวเราะเสียงต่ำ นัยน์ตาคมกริบจ้องมองใบหน้าสวยเฉี่ยวที่กำลังส่งยิ้มยั่วยวนมาให้ แรงบีบที่ต้นแขนเพิ่มขึ้นจนผิวเนียนเริ่มขึ้นสีแดงจางๆ
"เธอคิดว่าเรื่องนี้มันตลกนักใช่ไหมเมลดา?"
เขาตะคอกใส่หน้าเธอ จนกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ จากลมหายใจของเธอปะทะเข้าจมูก
"เธอรู้ไหมว่าฉันทิ้งใครไว้ที่ร้านอาหาร! ฉันฉีกหน้าว่าที่พ่อตา ทิ้งหุ้นส่วนพันล้าน ทิ้งมารยาททางสังคมทุกอย่าง บินกลับมาหาเธอ! เพราะฉันนึกว่าจะเกิดขึ้นอะไรไม่ดีกับเธอ"
อลันเขย่าตัวเธอแรงๆ เพื่อเรียกสติ
"แต่สิ่งที่ฉันเจอคืออะไร? คือการที่เธอมานั่งจิบไวน์สบายใจเฉิบ ปั่นหัวฉันเล่นงั้นเหรอ! สนุกมากนักใช่ไหมที่เห็นฉันเป็นไอ้โง่!"
เมลดาที่ถูกเขย่าตัวเริ่มทำตาปรือปรอย ร่างกายอ่อนปวกเปียกทิ้งน้ำหนักลงบนอกแกร่งของเขาเหมือนคนทรงตัวไม่อยู่ เธอส่งเสียงครางประท้วงในลำคอเบาๆ
"อื้อ แด๊ดดี้ อย่าเขย่าสิคะ หนูเวียนหัวนะ"
หญ
