ภายในห้องทำงานอันกว้างขวางและเงียบสงัด อลันนั่งทิ้งตัวอยู่บนเก้าอี้หนังราคาแพงด้วยสภาพที่ดูไม่จืด ใบหน้าหล่อเหลาซีดเผือดไร้สีเลือด ศีรษะหนักอึ้งราวกับมีหินก้อนยักษ์ทับไว้ โลกทั้งใบหมุนติ้วจนเขาต้องหลับตาแน่นเพื่อข่มอาการวิงเวียนที่ตีตื้นขึ้นมาเป็นระลอก
มือหนาควานหาโทรศัพท์บนโต๊ะด้วยความยากลำบาก ก่อนจะกดโทรออกหาหัวหน้าบอดี้การ์ด นิ้วเรียวคลึงขมับตัวเองแรงๆ เพื่อเรียกสติ
"ส่งคนไปเฝ้าหน้าตึกบริษัทไอ้คิมหันต์ไว้..."
น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและแหบพร่า แต่ยังคงแฝงอำนาจเด็ดขาด "ตรึงกำลังไว้ทุกประตูทางเข้าออกยี่สิบสี่ชั่วโมง กูมั่นใจว่าเมลดาต้องอยู่ในนั้น... ห้ามให้แมลงวันบินลอดออกมาได้แม้แต่ตัวเดียว เข้าใจไหม!"
ปลายสายรับคำแข็งขัน อลันสั่งความต่อทันที "ใครหน้าไหนออกมา รายงานกูทันที... แค่นี้แหละ"
ตึ๊ด.
อลันวางสายแล้วทิ้งโทรศัพท์ลงบนโต๊ะอย่างไม่ไยดี เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ถอนหายใจยาวเหยียดออก
