เวลา 21:45 น.
ความเงียบงันยามวิกาลเข้ายึดครองตึกสูงระฟ้าใจกลางมหานคร บรรยากาศภายในสำนักงานที่เคยพลุกพล่าน บัดนี้กลับวังเวงจนน่าอึดอัด มีเพียงแสงไฟสีนวลตาจากโคมไฟตั้งโต๊ะเพียงดวงเดียวที่ยังทำหน้าที่ต่อสู้กับความมืดมิด
เมลดาซ่อนกายอยู่หลังม่านมู่ลี่ ปลายนิ้วเรียวเย็นเฉียบแหวกช่องว่างเพียงน้อยนิด ทอดสายตามองลงไปยังท้องถนนเบื้องล่างด้วยหัวใจที่เต้นระรัวจนเจ็บหน้าอก
รถสปอร์ตสีดำขลับของอลันยังคงจอดสงบนิ่งอยู่หน้าอาคาร ไม่ขยับเขยื้อน... มันดูราวกับสัตว์ร้ายจากขุมนรกที่หมอบซุ่ม รอคอยจังหวะขย้ำเหยื่ออย่างใจเย็น
"เขายังอยู่..."
หญิงสาวพึมพำเสียงพร่า สั่นสะท้านไปทั้งร่าง เธอถอยกรูดกลับมาทรุดตัวลงบนเก้าอี้ ขาเรียวไร้เรี่ยวแรงจะพยุงกาย ความหวาดกลัวกัดกินลึกเข้าไปในจิตใจ... สัญชาตญาณกรีดร้องว่าหากเธอก้าวขาออกไปตอนนี้ ชีวิตของเธอคงจบสิ้นในเงื้อมมือของปีศาจร้ายตนนั้น
"อึก...!"
ฉับพลัน... ความเจ็บป
