บรรยากาศภายในห้องฉุกเฉินอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่ฉุนจมูกผสมปนเปไปกับกลิ่นอายของความตายและความตึงเครียด เสียงสัญญาณชีพจากเครื่องมอนิเตอร์ดังก้องเป็นจังหวะรัวเร็ว ราวกับกำลังนับถอยหลังสู่หายนะ แข่งกับเสียงลมหายใจหอบกระเส่าของร่างเล็กบนเตียงที่กำลังดิ้นรนต่อสู้กับความเจ็บปวด
คำประกาศตัดรอนของเมลดาเปรียบเสมือนใบมีดที่มองไม่เห็น กรีดลึกกลางใจของชายหนุ่มจนชาหนึบ ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วอึดใจ อลันยืนแข็งทื่อ ใบหน้าหล่อเหลาซีดเผือดลงทันตา แต่ดวงตาคมกลับวาวโรจน์ด้วยพายุอารมณ์แห่งการไม่ยอมรับความจริง
"เธอพูดบ้าอะไรออกมาเมลดา..." อลันเค้นเสียงต่ำ พยายามเรียกสติที่กำลังกระเจิดกระเจิงกลับคืนมา สองเท้าก้าวรุกล้ำเข้าหาเตียงคนไข้ด้วยท่าทีคุกคาม
"เธอเป็นเมียฉัน! เธอก็ต้องกลับไปกับฉัน... ฉันจะหาหมอที่ดีที่สุดมารักษาเธอกับลูก ฉันจะดูแลพวกเธอเอง!"
สิ้นคำประกาศความเป็นเจ้าของ ร่างสูงก็
