แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในเพนท์เฮาส์หรู แต่บรรยากาศภายในกลับอึมครึม เมลดาตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการไข้ขึ้นสูงและร่างกายที่ปวดร้าวไปทุกส่วน ผลพวงจากบทลงโทษที่ยาวนานเมื่อคืน อลันในชุดสูทเต็มยศยืนกอดอกมองเธอที่นอนซมอยู่บนเตียงด้วยสายตาที่อ่านยาก "ลุกไหวไหม?" "เมลปวดหัว" เสียงหวานแหบพร่าตอบกลับ "งั้นก็ลุก ไปบริษัทกับฉัน เดี๋ยวเรียกหมอให้" "คะ? แต่เมลอยากพักที่นี่" "ไม่ได้" อลันสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเด็ดขาด "ฉันมีประชุมบอร์ดสำคัญทั้งวัน ทิ้งเธอไว้ที่นี่คนเดียวไม่ได้ ฉันไม่ไว้ใจ"
...
ณ เอ็มไพร์เทคทาวเวอร์ ชั้นผู้บริหารสูงสุด
รู้ตัวอีกที รถหรูของอลันก็พาเธอมาจอดเทียบท่าที่ชั้นจอดรถส่วนตัวของเอ็มไพร์เทคทาวเวอร์ ร่างกายที่ร้าวระบมถูกกึ่งลากกึ่งประคองให้เดินตามแรงฉุดดึงของเขา เมลดาแทบไม่มีแรงขัดขืน ทำได้เพียงปล่อยให้เขาพาขึ้นลิฟต์มายังชั้นผู้บริหารสูงสุดอย่างมัดมือชก แม้โลกทั้งใบจะหมุนติ้วจนแทบยื
