20:00 น.
เมลดานั่งเหม่อลอยอยู่บนขอบเตียง ภายในห้องพักเงียบสงบมีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ดังหึ่งๆ มือเรียวยกขึ้นแตะริมฝีปากที่ยังบวมเจ่อของตัวเองเบาๆ ความรู้สึกร้อนผ่าวจากรสจูบที่ดิบเถื่อนของ ท่านประธานอลัน ยังคงติดตรึงอยู่ที่ปลายลิ้น ราวกับเขายังนั่งอยู่ตรงหน้า
"ทำไม..."
เธอพึมพำกับตัวเองด้วยความสับสน
ทำไมจู่ๆ เขาถึงทำแบบนั้น? ทั้งที่ปกติเขาเกลียดขี้หน้าเธอจะตาย
ภาพความทรงจำอันโหดร้ายในอดีต ไหลย้อนกลับเข้ามาในหัว... ภาพของเจ้านายจอมเนี้ยบที่มองเธอด้วยสายตาเหยียดหยามเหมือนมองขยะเปียก
“ผมจ้างคุณมาใช้สมอง ไม่ใช่ให้มาทำหน้าโง่ใส่ผม”
“งานแค่นี้ทำไม่ได้หรือไง? ถ้าไม่มีปัญญาทำก็ลาออกไปซะ”
คำพูดเหล่านั้นมันเสียดแทงหัวใจเธอมาตลอด เธอรู้ตัวดีว่าเป็นแค่พนักงานไอทีจืดชืด ไม่ได้สวยสะดุดตา ไม่ได้เก่งกาจระดับอัจฉริยะ เป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาที่เขาไม่เคยเห็นค่า
"คนอย่างเขา... คงผ่านมาเยอะจนชิน"
