แสงแดดอ่อนๆ ยามสายลอดผ่านผ้าม่านโปร่งแสงเข้ามาตกกระทบเปลือกตาที่บวมช้ำ เมลดาค่อยๆ ปรือตาขึ้นด้วยความยากลำบาก ความรู้สึกแรกที่ถาโถมเข้ามาคือความนุ่มนวลของเตียงนอนขนาดคิงไซส์ที่โอบอุ้มร่างกายอันร้าวระบมของเธอเอาไว้ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของเทียนหอมอโรมากลิ่นลาเวนเดอร์ลอยอบอวลแตะจมูก ผิดแปลกไปจากกลิ่นน้ำหอมราคาแพงและกลิ่นบุหรี่จางๆ ที่คุ้นเคยในห้องของอลัน
"อือ..."
หญิงสาวครางแผ่วในลำคอ พยายามจะขยับตัว แต่ความรู้สึกหนักอึ้งที่ศีรษะเหมือนมีหินถ่วงไว้ทำให้เธอต้องนิ่วหน้า โลกทั้งใบหมุนติ้วจนภาพตรงหน้าซ้อนทับกันไปหมด พิษไข้และการสลบไสลยาวนานกว่ายี่สิบชั่วโมงทำให้ร่างกายประท้วงอย่างหนัก
"เฮือก!"
ทันทีที่ภาพความทรงจำสุดท้ายที่ลานจอดรถไหลย้อนกลับเข้ามา ร่างบางก็สะดุ้งสุดตัว ผุดลุกขึ้นนั่งด้วยความตื่นตระหนก หัวใจเต้นรัวเร็วราวกับกลองรัว... เธอหนีออกมาแล้ว หรือว่าเขาจับเธอได้แล้ว?
"อย่า... อย่าเข้ามานะ!"
