รถตู้สีดำคันหรูติดฟิล์มทึบเคลื่อนตัวฝ่าฝุ่นดินลูกรังแดงขุ่นคลุ้ง เข้ามาจอดเทียบท่าหน้าบ้านไม้สองชั้นกึ่งปูนกึ่งไม้ที่ตั้งโดดเดี่ยวอยู่ท้ายหมู่บ้าน
สภาพของมันเก่าทรุดโทรมจนน่าใจหาย รั้วไม้ระแนงหน้าบ้านผุพังเอียงกะเท่เร่จนแทบกั้นอาณาเขตอะไรไม่ได้ หญ้าคาและวัชพืชขึ้นรกทึบสูงท่วมหัวเข่าปกคลุมทางเดินจนแทบมองไม่เห็นพื้นดิน บ่งบอกชัดเจนว่าสถานที่แห่งนี้ถูกทิ้งร้างไร้คนเหลียวแลมาเป็นเวลานาน
ประตูรถระบบไฟฟ้าเลื่อนเปิดออก อลันก้าวลงมาเหยียบพื้นดินแห้งแตกระแหงด้วยรองเท้าหนังขัดมันราคาแพงจากอิตาลี ภาพลักษณ์อันสง่างามและสมบูรณ์แบบของเขา ดูขัดแย้งกับสภาพแวดล้อมที่แร้นแค้นตรงหน้าราวกับมาจากคนละโลก
ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึง คิ้วเข้มขมวดมุ่นด้วยความหงุดหงิดที่ต้องมาเหยียบในที่แบบนี้ อลันเดินดุ่มๆ ฝ่าดงหญ้ารกเข้าไปอย่างไม่กลัวงูเงี้ยวเขี้ยวขอ ตรงดิ่งไปที่หน้าประตูไม้บานเก่า
"เมลดา!!"
เสียงตะโกนก้องกังวานไป
